Вильгельм Фурвтэнглер: Немец дирижеры және композиторы
Wilhelm Furtwängler
Густав Фюртвенглер – 20 ғасырдың ең ұлы дирижерлерінің бірі. Биографиясы, шығармашылығы, Берлин филармониясымен жұмысы туралы ақпарат. Дирижерлерге әсері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс дирижері және композиторы (1886–1954)
German conductor and composer (1886–1954)
Густав Генрих Эрнст Мартин Вильгельм Фуртвенглер (Gustav Heinrich Ernst Martin Wilhelm Furtwängler; 25 қаңтар 1886 – 30 қараша 1954) – неміс дирижері және композиторы. Ол 20-шы ғасырдың ең ұлы симфониялық және опералық дирижерлерінің бірі деп кеңінен танылады. Ол көптеген келешек дирижерлерге зор ықпал етті, ал олардың орындаушылық стильдерін талқылағанда оның есімі жиі айтылады. Фуртвенглер 1922–1945 жылдар аралығында және 1952–1954 жылдар аралығында Берлин филармониясының бас дирижері болды. Ол сондай-ақ Гевандхаус оркестрінің (1922–1926 жж.) бас дирижері болды және Вена филармониясы сияқты басқа да ірі оркестрлердің қонақ дирижері ретінде жұмыс істеді. Ол нацизмді қолдамағанымен, нацистік режим кезінде Германияда қалған басты дирижер болды. Антисемитизмге және нацистік символиканың кең таралғанына ашық қарсы болғанына қарамастан, Жозеф Геббельстің тікелей ықпалымен, үгіт мақсатында режим оны қуғынға түсірмеді. Бұл жағдай ұзаққа созылған дауларды тудырды, және оның қатысуы нацистік Германияның беделін қаншалықты арттырды деген мәселе әлі де талқыланып жүр.
Gustav Heinrich Ernst Martin Wilhelm Furtwängler (/UK/'/f//ʊər//t//v//ɛ//ŋ//ɡ//l//ər/ FOORTvengglər, /US// //v//ɛ//ŋ//l//ər/ lər, ; 25 January 188630 November 1954) was a German conductor and composer. He is widely regarded as one of the greatest symphonic and operatic conductors of the 20th century. He was a major influence for many later conductors, and his name is often mentioned when discussing their interpretative styles. Furtwängler was principal conductor of the Berlin Philharmonic between 1922 and 1945, and from 1952 until 1954. He was also principal conductor of the Gewandhaus Orchestra (1922–26), and was a guest conductor of other major orchestras including the Vienna Philharmonic. Although not an adherent of Nazism, he was the leading conductor to remain in Germany during the Nazi regime. Despite his open opposition to antisemitism and the ubiquity of Nazi symbolism, the regime did not seek to suppress him, at Joseph Goebbels' insistence, for propaganda reasons. This situation caused lasting controversy, and the extent to which his presence lent prestige to Nazi Germany is still debated.
Өмір және мансап
Вильгельм Фуртвенглер Шенебергте (қазір Берлиннің бір ауданы) әйгілі отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Адольф археолог, анасы суретші болған. Балалық шағының көп бөлігін Мюнхенде өткізді, онда әкесі қаланың Людвиг Максимилиан университетінде оқытқан. Ол ерте жасынан музыкалық білім алды және өмірі бойы шығармаларымен тығыз байланысты болған композитор Людвиг ван Бетховенді өте жақсы көрді. Фуртвенглер дирижерлік өнерімен танымал болғанымен, өзін ең алдымен композитор деп есептеді. Өзінің шығармаларын орындау үшін дирижерлікке бейілді. Жиырма жасқа келгенде бірнеше шығарма жазды. Бірақ олар жақсы қабылдамады, және бұл, композиторлық мансабының қаржылық тұрақсыздығымен қосылып, оны дирижерлікке көбірек назар аударуға итермеледі. Ол Каим оркестрімен (қазір Мюнхен филармониясы) Антон Брукнердің Тоғызыншы симфониясын орындап, дирижерлік дебют жасады. Кейін Мюнхен, Страсбург, Любек, Мангейм, Франкфурт және Вена қалаларында дирижерлік қызметтер атқарды. 1915 жылы Фуртвенглер Мангейм опера және музыка академиясының бас дирижері болып Артур Боданцкийдің орнын басып, 1920 жылға дейін қызмет етті. Бала кезінде ол кейде Мангеймде әжесінің үйінде тұратын. Оның отбасы арқылы ол Гайсмарлармен, қаладағы жетекші заңгерлер және әуесқой музыканттар болып табылатын еврей отбасымен танысты. Берта Гейсмар былай деп жазды: "Фуртвенглер [шаңғы тебуде] өте шебер болды, тіпті кәсіби деңгейге жетті. Оған барлық спорт түрлері ұнады: теннис, желкен және жүзуді жақсы көретін. Ол жақсы атқа мінуші де еді". Ол сондай-ақ оның тауға шығуды және жаяу серуендеуді ұнатқанын айтады. Берта Гейсмар кейіннен Мангеймде және кейін Берлинде оның хатшысы және бизнес-менеджері болды, ол 1935 жылы Германиядан кетуге мәжбүр болғанға дейін. 1921 жылдан бастап Фуртвенглер Берта мен оның анасымен бірге Энгадинде демалысқа шықты. 1924 жылы ол сол жерде үй сатып алды. Үйленгеннен кейін үйі достар тобына ашық болды. 1920 жылы ол Берлиндегі Штацкапельдің дирижері болып тағайындалды. 1922 жылдың қаңтар айында Артур Никиштің кенеттен қайтыс болғаннан кейін, ол Лейпциг Гевандхаус оркестріне тағайындалды. Көп ұзамай ол беделді Берлин филармониясына тағайындалды, бұл да Никиштің орнын басады. Фуртвенглер 1924 жылы Лондонға дебют жасады және екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін 1938 жылға дейін сол жерде өнер көрсетуді жалғастырды, ол Рихард Вагнердің "Жүзік" операсын орындады. Геббельс пен Геринг өздерінің әкімшіліктеріне Фуртвенглердің өтініштерін тыңдап, оның сұрақтарын орындаймыз деген ойға қалдыруды тапсырды. Бұл оны нәсілдік саясатты тоқтатуға оң ықпал ете аламын деп сендірді. Кейіннен ол бірнеше еврей және антифашист өнерпаздарын (мысалы, Ехуди Менухин, Артур Шнабель және Пабло Касалс) 1933/34 маусымда солистер ретінде өнер көрсетуге шақырды, бірақ олар нацистік Германияға келуден бас тартты. Кейін Фуртвенглер өзінің оркестрінен еврей музыканттарын, мысалы, Симон Голдбергті солистер ретінде ойнауға шақырды. Гестапо Фуртвенглерге қарсы қылмыстық іс қозғады, өйткені ол яһудилерге көмек көрсеткен. Фуртвенглер Германиядан тыс концерттерінде барлық гонорарын неміс эмигранттарына берді. Неміс әдебиеттанушысы Ханс Майер де осындай көшіп-қонушылардың бірі болды. Кейінірек Майер Вагнер операларының Париждегі соғыстан бұрынғы қойылымдарында Фуртвенглер тек неміс эмигранттарын (яһудилер немесе нацистерге саяси қарсыластар) ән айтуға шақырғанын байқады. Мәдениет министрлігінің директоры Георг Геруллис Геббельске жазған хатында: "Фуртвенглердің араласпаған яһудисін атаңыз ба?" - деп сұрады. Фуртвенглер нацистік партияға ешқашан қосылмады. Ол нацистік салют айтудан, Хорст-Вессел әнін орындаудан және тіпті Гитлерге жазған хаттарына "Хайл Гитлер" деп қол қоюдан бас тартты. 1937 жылы Парижде өткен дүниежүзілік көрмеде Германия делегациясының суреті Триумф аркасының алдында түсірілді. Суретте Фуртвенглер - нацистік салют жасамайтын жалғыз неміс (оның қолы иығына тиген). Бұл сурет сол кезде жасырылды. Алайда Гестапо бұл фотосуретті мұқият сақтап қалды, Фуртвенглердің нацистік саясатқа қарсы болғанына жаңа дәлел ұсынды. 1934 жылдың 25 қарашасында ол Deutsche Allgemeine Zeitung газетінде композитор Пол Хиндемитті қолдап, "Хиндемит ісі" атты хат жазды. Хиндемитті нацистер "деградацияланған суретші" деп атады. Фуртвенглер Хиндемиттің "Матис суретшісі" шығармасын орындады, бірақ нацистер бұл шығармаға тыйым салды. Концерт үлкен табысқа ие болды және саяси дауыл тудырды. Нацистер (әсіресе нацистік партияның бас нәсілдік теоретиктері Альфред Розенберг) дирижерге қарсы зорлықпен құрылған қастандық жасады, ол өзінің ресми лауазымдарынан, соның ішінде Рейхмузыкалық палатасының вице-президенті және Пруссия мемлекеттік кеңесінің мүшесі қызметінен кетті. Оның соңғы лауазымынан кеткеніне Геринг рұқсат бермеді. Ол сондай-ақ Геббельс тарапынан барлық өнер саласындағы лауазымдарынан бас тартуға мәжбүр болды. Фуртвенглер Германиядан кетуді шешті, бірақ нацистер оған бұғау салды. Олар оркестр мен оның әкімшілік қызметкерлерін "арийлендіру" мүмкіндігін пайдаланды. Оркестрдің көптеген еврей музыканттары елден кетіп, Фуртвенглердің көмегімен Германиядан тыс жерлерде жұмыс таба алды. Нацистердің басты нысаны Берта Гейсмар болды. Ол өзінің Фуртвенглер туралы кітабында оған осылай жазды: "Мен дирижерге соншалықты жақын болдым, нацистер оның махаббатым екенін білу үшін тергеу бастады". Екі жыл бойы мазалағаннан кейін ол Лондонға көшіп, сэр Томас Бичемнің бас көмекшісі болды. 1943 жылы Англиядағы Фуртвенглер туралы кітабында ол былай деді:
Wilhelm Furtwängler was born in Schöneberg (now a district/borough of Berlin) into a prominent family. His father Adolf was an archaeologist, his mother a painter. Most of his childhood was spent in Munich, where his father taught at the city's Ludwig Maximilian University. He was given a musical education from an early age, and developed an early love of Ludwig van Beethoven, a composer with whose works he remained closely associated throughout his life. Although Furtwängler achieved fame chiefly from his conducting, he regarded himself foremost as a composer. He began conducting in order to perform his own works. By age of twenty, he had composed several works. However, they were not well received, and that, combined with the financial insecurity of a career as a composer, led him to concentrate on conducting. He made his conducting debut with the Kaim Orchestra (now the Munich Philharmonic) in Anton Bruckner's Ninth Symphony. He subsequently held conducting posts at Munich, Strasbourg, Lübeck, Mannheim, Frankfurt, and Vienna. Furtwangler succeeded Artur Bodanzky as principal conductor of the Mannheim Opera and Music Academy in 1915, remaining until 1920. As a boy he had sometimes stayed with his grandmother in Mannheim. Through her family he met the Geissmars, a Jewish family who were leading lawyers and amateur musicians in the town. Berta Geissmar wrote, "Furtwängler became so good at [skiing] as to attain almost professional skill Almost every sport appealed to him: he loved tennis, sailing and swimming He was a good horseman " She also reports that he was a strong mountain climber and hiker. Berta Geissmar subsequently became his secretary and business manager, in Mannheim and later in Berlin, until she was forced to leave Germany in 1935. From 1921 onwards, Furtwängler shared holidays in the Engadin with Berta and her mother. In 1924 he bought a house there. After he married, the house was open to a wide circle of friends. In 1920 he was appointed conductor of the Staatskapelle Berlin succeeding Richard Strauss. In January 1922, following the sudden death of Arthur Nikisch, he was appointed to the Leipzig Gewandhaus Orchestra. Shortly afterwards he was appointed to the prestigious Berlin Philharmonic, again in succession to Nikisch. Furtwängler made his London debut in 1924, and continued to appear there before the outbreak of World War II as late as 1938, when he conducted Richard Wagner's Ring. Goebbels and Göring ordered their administration to listen to Furtwängler's requests and to give him the impression that they would do what he asked. This led him to believe that he had some positive influence to stop the racial policy. He subsequently invited several Jewish and anti fascist artists (such as Yehudi Menuhin, Artur Schnabel, and Pablo Casals) to perform as soloists in his 1933/34 season, but they refused to come to Nazi Germany. Furtwängler subsequently invited Jewish musicians from his orchestra such as Szymon Goldberg to play as soloists. The Gestapo built a case against Furtwängler, noting that he was providing assistance to Jews. Furtwängler gave all his fees to German emigrants during his concerts outside Germany. The German literary scholar Hans Mayer was one of these emigrants. Mayer later observed that for performances of Wagner operas in Paris prior to the war, Furtwängler cast only German emigrants (Jews or political opponents to the Nazis) to sing. Georg Gerullis, a director at the Ministry of Culture remarked in a letter to Goebbels, "Can you name me a Jew on whose behalf Furtwängler has not intervened?" Furtwängler never joined the Nazi Party. He refused to give the Nazi salute, to conduct the Horst Wessel Lied, or to sign his letters with "Heil Hitler", even those he wrote to Hitler. During the universal exposition held in Paris in 1937, a picture of the German delegation was taken in front of the Arc de Triomphe. In the picture, Furtwängler is the only German not giving the Nazi salute (he has his hand on his shoulder). This picture was suppressed at the time. The photo was, however, carefully preserved by the Gestapo, providing new proof that Furtwängler was opposed to Nazi policy. On 25 November 1934, he wrote a letter in the Deutsche Allgemeine Zeitung, "Der Fall Hindemith" ("The Hindemith Case"), in support of the composer Paul Hindemith. Hindemith had been labelled a degenerate artist by the Nazis. Furtwängler also conducted a piece by Hindemith, Mathis der Maler, although the work had been banned by the Nazis. The concert received enormous acclaim and unleashed a political storm. The Nazis (especially Alfred Rosenberg, the Nazi Party's chief racial theorist) formed a violent conspiracy against the conductor, who resigned from his official positions, including as the vice president of the Reichsmusikkammer and as a member of the Prussian State Council. His resignation from the latter position was refused by Göring. He was also forced by Goebbels to give up all his artistic positions. Furtwängler decided to leave Germany, but the Nazis prevented him. They seized the opportunity to Aryanise the orchestra and its administrative staff. Most of the Jewish musicians of the orchestra had already left the country and found positions outside Germany, with Furtwängler's assistance. The main target of the Nazis was Berta Geissmar. She wrote in her book about Furtwängler that she was so close to the conductor that the Nazis had begun an investigation to know if she was his mistress. After being harassed for a period of two years, she moved to London when she became Sir Thomas Beecham's main assistant. In the book she wrote on Furtwängler in England in 1943, she said:
Фуртвенглер Германияда қалуды шешкенімен, ол әсте нацист емес еді. Оның менімен тікелей байланысы бар жеке телефон желісі болды. Түскі ас ішер алдында ол маған телефон арқылы әңгімелесетін. Кейде мен оны көтеріңкі әңгімелермен қуандыратынмын, кейде саясат туралы сөйлесетінбіз. Кейіннен нацистер Фуртвенглер мен маған қарсы қолданған басты қауіп - олар осы әңгімелердің барлығын жазғандарын айту болды. Мұндай нәрсе мүмкін емес деп ойлағанмын! Шалакқа жеткілікті материал болды ма? Егер нацистер мұны істеген болса, олардың құлақтары күйгені сөзсіз, Фуртвенглердің қара тізімге енгені де таңқалыс емес. Геббельс оның жағдайын түсіндіру үшін бірнеше ай бойы Фуртвенглермен кездесуден бас тартты. Осы кезеңде оркестрдің көптеген мүшелері мен тыңдаушылар оны эмиграцияға барудан және оларды тастап кетуден қанағаттандыруға көндіруге тырысты. Сонымен қатар, Геббельс оған Германиядан кетсе ешқашан қайта оралмайтынын айтты, оның анасынан (өте жақын болған) және балаларынан мәңгілік айырылу қаупімен қорқытты. Фуртвенглер Берлин филармониясы мен отбасы үшін жауапты екенін сезініп, Германияда қалуды шешті.
Furtwängler, although he had decided to remain in Germany, was certainly no Nazi He had a private telephone line to me which was not connected via the exchange Before going to bed, he used to chat with me over telephone. Sometimes I told him amusing stories to cheer him up, sometimes we talked about politics. One of the main threats the Nazis used against Furtwängler and myself later on was the assertion that they had recorded all these conversations. I should not have thought that it was possible! Was there enough shellac? If the Nazis really did this, their ears must certainly have burnt, and it was not surprising that Furtwängler was eventually put on their black list, let alone myself. Goebbels refused to meet Furtwängler to clarify his situation for several months. During the same period, many members of the orchestra and of his public were begging him not to emigrate and desert them. In addition, Goebbels sent him a clear signal that if he left Germany he would never be allowed back, frightening him with the prospect of permanent separation from his mother (to whom he was very close) and his children. Furtwängler considered himself responsible for the Berlin Philharmonic and for his family, and decided to stay.
1935 жылғы келісім
1935 жылғы 28 ақпанда Фуртвенглер Германияда Фуртвенглерді сақтап қалғысы келген Геббельспен кездесті, себебі ол оны Рихард Штраус және Ханс Пфицнер сияқты "ұлттық қазына" деп есептеді. Геббельс одан жаңа үкіметке адалдығын жариялауын сұрады. Фуртвенглер бас тартты. Содан кейін Геббельс Фуртвенглердің Гитлер мәдени саясатты басқаратындығын ашық мойындауын ұсынды. Фуртвенглер келісті: Гитлер диктатор еді және елдегінің бәрін бақылап отырды. Бірақ ол саясатқа қатысы болмайтынын және ешқандай ресми лауазымы жоқ, саяси емес суреткер ретінде қалатынын қосты. Келісімге қол жеткізілді. Геббельс Фуртвенглердің Хиндемит туралы мақаласы саяси емес екенін жариялады: Фуртвенглер тек өнер тұрғысынан сөйлеген, ал Гитлер Германиядағы мәдени саясатты басқаратын. Геббельс келісімнің екінші бөлігін жарияламады. Дегенмен, олардың арасындағы келісім көбінесе сақталды. Кейінірек денацификациялық сотта Фуртвенглер 1933-1945 жылдар аралығында тек екі ресми концерт өткізді деп айыпталды. Фуртвенглер тек екі қысқа үгіт фильмдерінде ғана пайда болды. Басқа нацистік көшбасшылар келісімге қанағаттанбады, өйткені Фуртвенглердің капитуляцияламағанына сенді: Розенберг Фуртвенглердің үкіметтен кешірім сұрауын талап етті, бірақ нәтижесіз болды. Гитлер оған жаңа паспорт алуға рұқсат берді. Сәуірде олар қайта кездескенде Гитлер Фуртвенглерді заманауи музыканы қолдағаны үшін сынап, оны уақытша дирижерлік қызметтен шеттетуге мәжбүр етті, Байройттегі жоспарланған өнер көрсетімінен басқа. Алайда Гитлер Фуртвенглерге ешқандай ресми атақ берілмейтінін және оған жеке тұлға ретінде қаралатынын растады. Бірақ Гитлер Фуртвенглердің бұл туралы жариялау туралы өтінішін қабылдамады, себебі бұл "мемлекеттің беделіне" зиян келтіретін болар еді. Фуртвенглер дирижерлік қызметін қайта бастады. 1935 жылғы 25 сәуірде ол Бетховенге арналған бағдарламамен Берлин филармониясына оралды. Оның болмаған кезінде оркестрге бойкот жасаған көптеген адамдар оны қолдау үшін концертке келді. Ол 17 рет шақырылды. Фуртвенглер қатты ашуланып, радиатордың ағаш жабынын жыртып тастады. Оркестрдің директоры Франц Ястрау оған таяғын әрдайым оң қолында ұстап тұруын ұсынды. Ол залға кіргенде, барлық нацистік көшбасшылар Гитлерге салют жасады, бірақ Фуртвенглер таяғын ұстап, бірден концертті бастады. Гитлер мұндай наразылық мүмкін екенін елестете алмаса керек, бірақ жақсы көрініс жасауға шешім қабылдады: ол отырды және концерт жалғасты. Фуртвенглер лауазымды қабылдады, бірақ оның телефон арқылы сөйлескен әңгімелері гестапомен жазылды. Америка баспасөзінің реакциясын оқығаннан кейін Фуртвенглер Нью-Йорктегі лауазымды қабылдамауды шешті. Ол Берлин опера театрында да жұмыс істемеді.
On 28 February 1935, Furtwängler met Goebbels, who wanted to keep Furtwängler in Germany, since he considered him, like Richard Strauss and Hans Pfitzner, a "national treasure". Goebbels asked him to pledge allegiance publicly to the new regime. Furtwängler refused. Goebbels then proposed that Furtwängler acknowledge publicly that Hitler was in charge of cultural policy. Furtwängler accepted: Hitler was a dictator and controlled everything in the country. But he added that it must be clear that he wanted nothing to do with the policy and that he would remain as a non political artist, without any official position. The agreement was reached. Goebbels made an announcement declaring that Furtwängler's article on Hindemith was not political: Furtwängler had spoken only from an artistic point of view, and it was Hitler who was in charge of the cultural policy in Germany. Goebbels did not reveal the second part of the deal. However, the agreement between them was largely respected. At his subsequent denazification trial, Furtwängler was charged with conducting only two official concerts for the period 1933–1945. Furtwängler appeared in only two short propaganda films. Other Nazi leaders were not satisfied with the compromise, since they believed that Furtwängler had not capitulated: Rosenberg demanded in vain that Furtwängler apologise to the regime. Hitler now allowed him to have a new passport. When they met again in April, Hitler attacked Furtwängler for his support of modern music, and made him withdraw from regular conducting for the time being, save for his scheduled appearance at Bayreuth. However, Hitler confirmed that Furtwängler would not be given any official titles, and would be treated as a private individual. But Hitler refused Furtwängler's request to announce this, saying that it would be harmful for the "prestige of the State". Furtwängler resumed conducting. On 25 April 1935, he returned to the Berlin Philharmonic with a program dedicated to Beethoven. Many people who had boycotted the orchestra during his absence came to the concert to support him. He was called out seventeen times. Furtwängler was so furious that he ripped the wooden panelling off a radiator. Franz Jastrau, the manager of the orchestra, suggested that he keep his baton in his right hand all the time. When he entered the hall, all the Nazi leaders were present making the Hitler salute, but Furtwängler kept hold of his baton and began the concert immediately. Hitler probably could not have imagined that such an affront was possible but decided to put up a good show: he sat down and the concert went on. Furtwängler accepted the post, but his telephone conversations were recorded by the Gestapo. On reading the American press reaction, Furtwängler chose not to accept the position in New York. Nor did he accept any position at the Berlin Opera.
1936-1937 жылдар аралығында
Фуртвенглер 1930 жылдары шетелдегі гастрольдері кезінде еврей және басқа да арий емес музыканттарды қамтыды. 1934 жылы сәуірде Францияда Вагнердің операларын дирижерлік етті. Әдебиет профессоры Ханс Майер, Германиядан қуылған коммунистік еврей, соғыстан кейін Фуртвенглердің өз еркімен осы концерттер кезінде Германиядан шығарылған еврейлер немесе адамдардан тұратын актерлерді таңдағанын хабарлады. Артуро Тосканини, белгілі антифашист, Фуртвенглер фестивальге қатысатынын білгенде қатты ашуланды. Ол Фуртвенглермен кездеспеу шартымен Зальцбургтегі келісімін қабылдады. Бірақ екеуі кездесіп, Фуртвенглердің әрекеттері туралы пікір таластырды. Тосканини: "Мен сіздің партия мүшесі емес екеніңізді жақсы білемін. Мен сондай-ақ сіз еврей достарыңызға көмектескеніңізді білемін, бірақ үшінші рейхте дирижерлік қызмет атқаратын әркім – нацист!". Фуртвенглер мұны қатаң түрде жоққа шығарып, былай деді: "Сіздің сөзіңізбен өнер мен музыка тек қана үгіт, кез келген биліктегі үкімет үшін жалған маңдай. Егер билікте нацистік үкімет болса, онда мен дирижер ретінде нацистпін; коммунистер кезінде мен коммунист болар едім; демократтар кезінде демократ болар едім. Жоқ, мың рет жоқ! Музыка басқа әлемге жатады, ол кездейсоқ саяси оқиғалардан жоғары". Тосканини келіспеді, бұл талқылауды аяқтады. Фуртвенглер Байройт фестиваліне оралды, оның Виннифред Вагнермен қарым-қатынасы бұрынғыдан да нашар болды. Ол 1943 жылға дейін Байройтте қайтадан пайда болған жоқ. Гитлерге жасалған бұл ашық сын қатты реакция тудырды: Гитлер Фуртвенглерді Байройттан тастағысы келді. Осы кезде нацистік Германияда жас австриялық талантты дирижер Герберт фон Караян пайда болды. Караян 1935 жылдан бері нацистік партияның мүшесі болды және Фуртвенглерге қарағанда жаңа режимнің үгітіне қатысуға көбірек дайын болды. Фуртвенглер оның бірнеше концертіне қатысып, оның техникалық қабілетін мақтаған, бірақ дирижерлік стилін сынға алған; ол оны күшті бәсекелес деп санамаған. Алайда 1938 жылдың соңында Караян Берлинде "Фиделио" мен "Тристан мен Изольданы" дирижерлік еткенде, Геринг бастамашылықты өз қолына алуға шешім қабылдады. Мақала Фуртвенглерге қарсы жасалған шабуылдың бір бөлігі болды. Аншлюс болғаннан кейін Фуртвенглер Музиквереннің залында үлкен свастика байрағы бар екенін анықтады. Ол Вена филармониясының дирижері болудан бас тартты, "бұл әурешілік әлі де көзге түсіп тұрса". Ақыры желек алынып тасталды. Гёббельс Вена филармониясын жоюды және Вена операсы мен Зальцбург фестивалін тиісінше Берлин операсы мен Байройт фестивалінің филиалдарына айналдыруды қалады. Сонымен қатар, ол Венадағы Gesellschaft der Musikfreunde иелігіндегі әлемдегі ең үлкен музыкалық коллекцияны тәркілеп, Берлинге көшіргісі келді. Гитлер Австрияның Германиядан тәуелсіз өз мәдениетін дамытқандығын жоққа шығаруды мақсат етті. Австриялық музыкалық топтар Венаның Музыкалық достар қоғамының құрметті президенті болған Фуртвенглерден көмек сұрады. Бұл концерт, сонымен қатар 1942 жылы Гитлер туған күніне Берлинде өткен концерт соғыстан кейін Фуртвенглерге қатты сын тудырды. Алайда Фуртвенглер партия съезіне қатыспауға үлгерді. Ол сондай-ақ Вена филармониясын, Венаның музыкалық жинақтарын және Вена операсын сақтап қалуға қол жеткізді, онда Гитлер мен Геббельсті Карл Бёмді көркемдік директор етіп тағайындауға көндірді. Осы кезеңде ол Фуртвенглер "өзін менің кез-келген іс-әрекетім үшін маған дайын" деп, оны "шевинист" деп сипаттады. Алайда ол Фуртвенглер еврейлерге және "жартылай еврейлерге" көмектесіп жатқанына үнемі шағымданады және оның шағымдары соғыс кезінде де жалғасты. Геббельс өзінің күнделігінде Фуртвенглер нацистердің мәдени саясатын айналып өтуді мақсат еткенін жазды. Мысалы, Гёббельс Фуртвенглер нацистік режимнің басты бөлігі болған Байройт фестивалін тепе-теңдеу үшін Зальцбург фестивалін қолдағанын жазды.
Furtwängler included Jewish and other non Aryan musicians during his overseas tours in the 1930s. This was the case in France in April 1934 where he conducted operas by Wagner. Hans Mayer, a professor of literature, a communist Jew exiled from Germany, reported after the war that Furtwängler had voluntarily chosen a cast made up almost entirely of Jews or of people driven out of Germany during these concerts. Arturo Toscanini, a prominent anti fascist, was furious to learn that Furtwängler would be at the Festival. He accepted his engagement in Salzburg on the condition that he would not have to meet Furtwängler. But the two did meet, and argued over Furtwängler's actions. Toscanini argued: "I know quite well that you are not a member of the Party. I am also aware that you have helped your Jewish friends But everyone who conducts in the Third Reich is a Nazi!". Furtwängler emphatically denied this and said: "By that, you imply that art and music are merely propaganda, a false front, as it were, for any Government which happens to be in power. If a Nazi Government is in power, then, as a conductor, I am a Nazi; under the communists, I would be a Communist; under the democrats, a democrat No, a thousand times no! Music belongs to a different world, and is above chance political events." Toscanini disagreed and that ended the discussion. Furtwängler returned to the Bayreuth Festival, his relationship with Winifred Wagner worse than ever. He did not appear again in Bayreuth until 1943. This clear attack on Hitler caused a sharp reaction: Hitler wanted to drop Furtwängler from Bayreuth after all. A young, gifted Austrian conductor now appeared in Nazi Germany: Herbert von Karajan. Karajan had been a member of the Nazi Party since 1935, and was much more willing to participate in the propaganda of the new regime than Furtwängler. Furtwängler had attended several of his concerts, praising his technical gifts but criticizing his conducting style; he did not consider him a serious competitor. However, when Karajan conducted Fidelio and Tristan und Isolde in Berlin in late 1938, Göring decided to take the initiative. The article was part of a broader attack made against Furtwängler. Just after the Anschluss, Furtwängler discovered that a huge Swastika flag was displayed in the hall of the Musikverein. He refused to conduct the Vienna Philharmonic "as long as the rag is visible". The flag was finally removed. Goebbels wanted to eliminate the Vienna Philharmonic and to convert the Vienna Opera and the Salzburg Festival into branches of the Berlin Opera and the Bayreuth Festival respectively. In addition, he wished to confiscate the largest musical collection in the world, belonging to the Gesellschaft der Musikfreunde in Vienna and to move it to Berlin. Hitler's goal was to deny that Austria had developed its own culture independently of Germany. Austrian musical circles asked Furtwängler, who was the honorary president of the Vienna Gesellschaft der Musikfreunde, to help them. This concert, along with one given in Berlin in 1942 for Hitler's birthday, led to heavy criticism of Furtwängler after the war. However, Furtwängler had managed not to participate in the party congress. He had also succeeded in conserving the Vienna Philharmonic, and the musical collections of Vienna and the Vienna Opera, where he persuaded Hitler and Goebbels to agree to the appointment of Karl Böhm as artistic director. During this period he said that Furtwängler was "willing to place himself at my disposal for any of my activities", describing him as "an out and out chauvinist". However, he regularly complained that Furtwängler was helping Jews and 'half Jews', and his complaints continued during the war. Goebbels wrote in his diary that Furtwängler's goal was to bypass Nazi cultural policy. For instance, Goebbels wrote that Furtwängler supported the Salzburg festival to counterbalance the Bayreuth Festival, a keystone of the Nazi regime.