Африкада табылған белгісіз таксономиялық статусы бар лорисоид маймыл
False potto
Жалған потто (Pseudopotto martini) – Африкада табылған, таксономиялық статусы белгісіз примат. Ерекшеліктері, морфологиясы, және поттодан айырмашылықтары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкада кездесетін белгісіз таксономиялық статусы бар лорисоидты примат.
Lorisoid primate of uncertain taxonomic status found in Africa
Жалған құмшекер (Pseudopotto martini) – Африкада кездесетін белгісіз таксономиялық статусы бар лорисоидты примат. Антрополог Джеффри Х. Шварц 1996 жылы екі үлгінің негізінде (тек қаңқа материалынан тұратын) оны Pseudopotto туысының жалғыз түрі деп атады, бұрын бұл үлгілер құмшекер (Perodicticus) деп саналған болатын. Екі үлгінің нақты қайдан алынғаны белгісіз, бірақ кем дегенде біреуі Камеруннан келген болуы мүмкін. Шварц жалған құмшекердің тіпті жеке отбасы болуы мүмкін деп ойлады, бірақ басқа зерттеушілер оның айырмашылық белгілері құмшекерден ерекшеленбейді деп мәлімдеді; атап айтқанда, жалған құмшекер Батыс Африка құмшекерімен (Perodicticus potto) бірнеше белгілерін бөліседі. Жалған құмшекер көбінесе кішкентай құмшекерге ұқсайды, бірақ Шварцтың сөзіне сәйкес, ол ұзын құйрығымен, мойын және кеуде омыртқаларындағы қысқа тікендерімен, екінші мойын омыртқасында кішірек және аз күрделі тікенімен, иік сүйегіндегі энтепикондилярлық тесігімен (ашылумен), көз ұясының ішінде орналасқан жас сүйек ойысымен (бас сүйегінің ойығы), кішірек жоғарғы үшінші премоляр және молярмен, сондай-ақ биік тәжді жақ тістерімен ерекшеленеді. Алайда, осы белгілердің көптегені құмшекерлер арасында өзгереді; мысалы, бір зерттеуші құмшекер үлгілерінің жартысында энтепикондилярлық тесіктерді тапқан.
The false potto (Pseudopotto martini) is a lorisoid primate of uncertain taxonomic status found in Africa. Anthropologist Jeffrey H. Schwartz named it in 1996 as the only species of the genus Pseudopotto on the basis of two specimens (consisting only of skeletal material) that had previously been identified as a potto (Perodicticus). The precise provenances of the two specimens are uncertain, but at least one may have come from Cameroon. Schwartz thought the false potto could even represent a separate family, but other researchers have argued that the supposed distinguishing features of the animal do not actually distinguish it from the potto; specifically, the false potto shares several features with the West African potto (Perodicticus potto). The false potto generally resembles a small potto, but according to Schwartz it differs in having a longer tail, shorter spines on its neck and chest vertebrae, a smaller, less complex spine on the second neck vertebra, an entepicondylar foramen (an opening in the humerus, or upper arm bone), a lacrimal fossa (a depression in the skull) that is located inside the eye socket, a smaller upper third premolar and molar, and higher crowned cheekteeth, among other traits. However, many of these traits are variable among pottos; for example, one researcher found entepicondylar foramina in almost half of the specimens in his sample of pottos.
Таксономия
Цюрих университетінің Ирхельдегі Антропология институты мен мұражайының Potto (Perodicticus potto) скелеттерінің сериясында антрополог Джеффри Х. Шварц барлық потолардан ерекшеленетін белгілері бар екі мысалды анықтады және 1996 жылы осы екі мысалға сүйене отырып, жаңа Pseudopotto martini туысын және түрін сипаттады. Туыс атауы Pseudopotto, «жалған» деген мағына беретін грекше pseudo элементін және пото сөзін біріктіреді, бұл жаңа форма мен пото арасындағы сыртқы ұқсастықтарға сілтеме жасайды. Түр атауы martini, приматолог Роберт Д. Мартиннің құрметіне берілген. Екі мысалдың нақты шығу тегі белгісіз, біреуі толық скелет (терісіз), ал екіншісі – тек бас сүйегі. Шварц екі мысалдың екеуін де бір түрге жатқызды, бірақ одан әрі зерттеулер олардың екі түрлі түрді білдіруі мүмкін екенін көрсете алады деп атап өтті. Ол жаңа форманың туыстығы белгісіз және анықтау қиын деп ойлады, сондықтан оны кез келген отбасыға жатқызбады, бірақ уақытша лорисидтер отбасына, пото, ангуантибостар және лористермен бірге жатқызды. Америка табиғи тарих мұражайының антропологиялық еңбектерінде жарияланған бұл жаңалық Scientific American және Science журналдарында жарияланды. Science журналында Шварцтың Pseudopotto приматтардың жаңа отбасын білдіруі мүмкін деген ойы келтірілді. 1998 жылы «Африка приматтары» журналында жалған пото туралы үш приматологтың мақалалары жарияланды. Колин Гроувз оның потодан ерекшеленетінін растады, ал Саймон Бердер оны лорисидтердегі танылмаған таксономиялық әртүрліліктің мысалы ретінде келтірді, бірақ Эстебан Сармиенто жаңа таксонды пото мысалдарымен салыстырды және жалған потоның айқын ерекшеліктері шындығында потоның өзгеру диапазонына кіретінін анықтады, сондықтан жалған пото, мүмкін, Perodicticus potto-дан ерекшеленетін түр емес. 2000 жылы приматолог Б. С. Леон жалған потоның Perodicticus potto potto қосымша түрінен ерекшеленбейтінімен келісті, бірақ пото түрлерінің әртүрлі формалары бір-бірінен жеткілікті ерекшеленетінін атап өтті, сондықтан потоның бірнеше түрі болуы мүмкін. Содан бері пікірлер екіге бөлінді: 2003 жылғы Африка приматтарының әртүрлілігі туралы жинақта жалған потоның ерекше түр екенін растайтын жеткілікті дәлел жоқ деген қорытынды жасалды, ал 2005 жылғы «Дүниежүзілік сүтқоректілер түрлерінің» үшінші басылымының приматтар тарауында (авторы Гроувз) Pseudopotto туысы тізімделді, бірақ ол «даулы» екені атап өтілді, ал Шварц 2005 жылға дейін жалған потоны туыс ретінде тануын жалғастырды. Сондай-ақ 2005 жылы приматолог Дэвид Стамп пото арасындағы айырмашылықтарды зерттеу контекстінде Pseudopotto-ның кейбір ерекшеліктерін қарастырды және жалған потоның кейбір, бірақ барлық емес, белгілері потода, негізінен батыс популяцияларында (potto қосымша түрі) кездесетінін анықтады.
In a series of potto (Perodicticus potto) skeletons in the collections of the Anthropological Institute and Museum of the University of Zurich at Irchel, anthropologist Jeffrey H. Schwartz recognized two specimens with traits he believed distinct from all pottos, and in 1996 he used these two specimens to describe a new genus and species of primate, Pseudopotto martini. The generic name, Pseudopotto, combines the element pseudo (Greek for "false") with "potto", referring to superficial similarities between the new form and the potto. The specific name, martini, honors primatologist Robert D. Martin. The exact provenance of the two specimens is unknown, and one is represented by a complete skeleton (but no skin) and the other by a skull only. Schwartz placed both specimens in a single species, but noted that further study might indicate that the two represent distinct species. He thought the relationships of the new form were unknown and difficult to assess and did not assign it to any family, but provisionally placed it closest to the family Lorisidae, together with the potto, the angwantibos, and the lorises. The discovery, published in the Anthropological Papers of the American Museum of Natural History, was featured in Scientific American and Science; the Science account noted that Schwartz thought Pseudopotto may represent a new family of primates. In 1998, the journal African Primates published three papers by primatologists on the false potto. Colin Groves affirmed that it was probably distinct from the potto and Simon Bearder cited it as an example of unrecognized taxonomic diversity in lorisids, but Esteban Sarmiento compared the new taxon to specimens of the potto and found that the alleged distinctive traits of the false potto in fact fell within the range of variation of the potto, and that the false potto was probably not even a species distinct from Perodicticus potto. In 2000, primatologist B. S. Leon agreed that the false potto was not distinct from the subspecies Perodicticus potto potto, but noted that various forms of potto were distinct enough from each other that there may indeed be more than one species of potto. Opinions since then have been divided: a 2003 compilation of African primate diversity concluded that there was insufficient evidence that the false potto is a distinct species, the primate chapter of the 2005 third edition of Mammal Species of the World, written by Groves, listed Pseudopotto as a genus but noted that it was "controversial"; and Schwartz continued to recognize the false potto as a genus in 2005. Also in 2005, primatologist David Stump reviewed some of the distinguishing features of Pseudopotto in the context of studying variation among pottos, and found that some but not all of the false potto's traits were found in some pottos, mainly western populations (subspecies potto).
Сипаттама
Олардың бірі – AMZ 6698 – Цюрих зообағында өмір сүрген ерескел аналық. Бұл жануардың дерлік толық сақталған қаңқасы бар, бірақ терісі сақталмаған. Шварцтың сөзіне қарағанда, қаңқада остеопороз бен периодонтит белгілері байқалады (зообақтағы жануарларда жиі кездесетін жағдай), бірақ басқа патологиялар немесе аномалиялар жоқ. Шварц зерттеуге дейін оң тістерін алып тастаған. Шварц осы үлгіні голотип ретінде таңдады. Екінші үлгі, AMZ AS 1730 – жабайыда ұсталған, дамып келе жатқан еркек, одан тек бас сүйегі, соның ішінде төменгі жақ сүйегі сақталған. Тіс жиынтығында тұрақты және сүт тістері бар. Псевдопотто үлгілері сырттай поттоға ұқсас, бірақ Шварцтың айтуынша, олар бірқатар ерекшеліктерімен ажыратылады. Лоризидтер арасында Шварц жалған потто мен нағыз потто, сондай-ақ ангуантибо мен баяу лористердің (Nycticebus) арасындағы ұқсастықтарды байқады. Жалған поттоның дене мөлшері ең кішкентай поттолармен салыстыруға болады, бірақ олардың өлшемдерінің ауытқу диапазонына сәйкес келеді; кішкентай мөлшері батыс поттоларында да кездеседі. Шварцтың сөзіне сүйенсек, құйрығы поттодан ұзын. Ол AMZ 6698 құйрығының өлшемін көрсетпейді және кем дегенде бір омыртқаның жоқ екенін атап өтеді, бірақ Сармиенто AMZ 6698 суретінде 11 құйрық омыртқасын санады, ал Гроувс кем дегенде 15 омыртқаны санады. Дегенмен, Сармиенто поттоларда құйрық омыртқаларының саны 5-тен 17-ге дейін, ал орташасы 11 екенін анықтады. Ұзын құйрықтар батыс поттоның түрінде де жиі кездеседі, бірақ Стамптың пікірінше, Псевдопоттоның құйрығы поттолардағыдан ұзын. Жалған поттоның мойын омыртқаларында (тікендерінде) және бірінші және екінші кеуде омыртқаларында тікендері қысқарақ, бірақ Леон бұл белгінің батыс поттоларында да кездесетінін атап өтеді. Шварц жалған поттоның потто мен ангуантибодан екінші мойын омыртқасында екі ұшты тікенінің болмауымен ерекшеленетінін жазады, бірақ Сармиенто бұл белгіні 11 потто үлгісінің 3-інде тапты. Гроувс, Шварцтың айтуынша, лоризидтердің басқа түрлері сияқты, жалған поттоның шығыршық сүйегі де иілген емес. Диагностикалық тағы бір белгі – иық сүйегіндегі (жоғарғы қол сүйегінде) энтепикондилярлық тесік (сүйектің дистальды бөлігіндегі ашылу); алайда Сармиенто бұл белгіні 11 үлгінің 4-інде және бестен біреуінің бір жағында тапты, ал Стамп бұл тесік поттоның ареалындағы үлгілерде де кездесетінін атап өтті. Жастық қуыс, бас сүйегіндегі ойыс, лоризидтердің көпшілігінде бас сүйегінің жоғарғы бетінде орналасқан, бірақ Шварц оны жалған потто мен баяу лористе орбитаның (көз ұясының) ішінде, артқа қарай орналасқанын тапты. Сармиенто бұл белгіні 11 қараған поттоның 3-інде тапты. Төменгі жақтың короноидтық өсі жалған поттода потто мен баяу лористегіден көбірек иілген. Жалған поттоның басқа да ерекшеліктері тістерінде байқалады. Алайда Сармиенто тұтқынға алынған жануарларда тістерде аномалиялар пайда болуы мүмкін екенін және Шварц қолданатын кейбір тіс белгілері өте өзгермелі, тіпті бір жануардың бір жағынан екінші жағына дейін өзгеруі мүмкін екенін айтады. Шварцтың сөзіне сүйенсек, үшінші жоғарғы моляр (M3) жалған поттода кез келген басқа просимианға қарағанда көбірек азайтылған, бірақ Леон батыс поттоларында да салыстырмалы түрде кішкентай M3 бар екенін атап өтеді. Үшінші жоғарғы премоляр (P3) де азайтылған, екі ұшты лемурлардың (Phaner) жағдайына ұқсас. Стамп батыс поттоларында кішкентай P3 жиі кездесетінін айтады, бірақ жалған поттоның P3 пішіні әртүрлі. Гроувс P1 өте ұзын екенін атап өтеді, бұл да екі ұшты лемурлармен ұқсастық. Төменгі премолярлар Pseudopotto-да бүйірден қысылған, жақ тістерінің төбелері жоғары, ал кристид obliqua (протоконидтің төбесіне қосылған қыр) жаққа қарай (жақ бетіне қарай) орналасқан. AMZ 6698-де бас сүйегінің ұзындығы ал оң жақ иық сүйегінің ұзындығы .
One of the specimens, AMZ 6698, is an adult female that lived in Zürich Zoo. It is represented by a virtually complete skeleton, but the skin was not preserved. According to Schwartz, the skeleton shows signs of osteoporosis and periodontitis (common in zoo animals), but not of other pathologies or abnormalities. The right teeth were removed before Schwartz studied the specimen. Schwartz selected this specimen as the holotype. The other specimen, AMZ AS 1730, is a subadult male collected in the wild, of which only the skull, including the mandible (lower jaw), was preserved. The dentition includes both permanent and deciduous teeth. Specimens of Pseudopotto are at least superficially similar to pottos, but according to Schwartz, they differ in a number of traits. Among lorisids, Schwartz saw similarities between the false potto and true pottos as well as angwantibos and slow lorises (Nycticebus). The false potto is comparable in size to the smallest pottos, but falls within their range of metrical variation; small size is also seen in western pottos. The tail, according to Schwartz, is longer than in the potto. He does not provide measurements of the tail of AMZ 6698 and notes that at least one vertebra is missing, but Sarmiento counted 11 caudal vertebrae in an illustration of AMZ 6698 and Groves counted at least 15. However, Sarmiento found that the number of caudal vertebrae ranges from 5 to 17, with an average of 11, in pottos. Relatively long tails are also common in the western form of the potto, though according to Stump the tail of Pseudopotto is longer than any seen in pottos. The false potto allegedly has shorter spines on its cervical (neck) and first and second thoracic (chest) vertebrae, but Leon notes that this feature is also seen in western pottos. Schwartz writes that the false potto differs from pottos and angwantibos in lacking a bifid (two tipped) spine on the second cervical vertebra, but Sarmiento found this feature in 3 out of 11 potto specimens he examined. The ulnar styloid process (a projection on the ulna, one of the bones of the forearm, where it meets the wrist) is not as hooked as in other lorisids, according to Schwartz, which Groves suggests may indicate that the wrist is more mobile. Another alleged diagnostic feature is the presence of an entepicondylar foramen (an opening near the distal, or far, end of the bone) on the humerus (upper arm bone); however, Sarmiento found this feature in 4 out of 11 specimens, and on one side of a fifth, and Stump noted that the foramen occurred in specimens from across the potto's range. The lacrimal fossa, a depression in the skull, is located on the upper surface of the skull in most lorisids, but Schwartz found that it was further to the back, inside the orbit (eye socket) in the false potto and the slow loris. Sarmiento found this feature in 3 out of 11 pottos examined. The coronoid process of the mandible is said to be more hooked in the false potto than in the potto and slow loris. Other distinguishing features of the false potto are in the dentition. Sarmiento notes, however, that captive specimens may develop abnormalities in the teeth and that some dental characters Schwartz uses are quite variable, sometimes even from one side of the same individual to another. The third upper molar (M3) is more reduced in the false potto than in any other prosimian, according to Schwartz, but Leon notes that western pottos also have a relatively small M3. The third upper premolar (P3) is also reduced, resembling the condition in the fork marked lemurs (Phaner). Stump writes that small P3s are also common in western pottos, although the false potto's P3 is shaped differently. Groves notes that P1 is quite long, another point of similarity with the fork marked lemurs. The lower premolars are compressed laterally in Pseudopotto, the cusps on the cheekteeth are higher, and the cristid obliqua (a crest connected to the protoconid cusp) is at a relatively buccal position (in the direction of the cheeks). In AMZ 6698, skull length is and length of the right humerus is .
Тарату және мәртебесі
Антропологиялық институт пен мұражайдың деректеріне сәйкес, AMZ 6698 – голотипі, "Экваторлық Африкадан" алынған, ал AMZ AS 1730 – "Камеруннан". Маммолог Рональд Новактың сөзіне қарағанда, бұл белгілеулер соңғысы қазіргі Камеруннан немесе алыс шығыс Нигериядан (Британдық Камеруннан), ал біріншісі Камеруннан немесе көршілес мемлекеттен келгенін көрсетеді. 1999 жылы Саймон Бердер С. Уайлдтан алған жеке хабарламасына сілтеме жасап, псевдопоттоның жабайы табиғатта кездескенін хабарлады. 2001 жылы орнитолог Кристофер Боуден Камерунның Купе тауында псевдопоттоның табылғанын атап өтті, сонымен қатар С. Уайлдты да көрсетті. Дегенмен, IUCN Қызыл тізімінде Купе тауында жалған құмыршаның кездескені туралы хабарлар болғанымен, зерттеулер оның сол жерде болуын растамады, бірақ құмыршалардың кейбіреулерінде ұзын құйрықтары бар еді. Бұрын жалған құмырша Қызыл тізімдегі құмыршаның бір түрі ретінде қарастырылған, бірақ қазір ол Орталық Африка құмыршасының (Perodictitus edwardsi) синонимі ретінде қарастырылады, себебі оның жеке түр екенін дәлелдейтін мәліметтер жеткіліксіз деп есептеледі. Американдық сүтқоректілер қоғамы оны Батыс Африка құмыршасымен (P. potto) теңестіреді.
According to records in the Anthropological Institute and Museum, AMZ 6698, the holotype, is from "Equatorial Africa", and AMZ AS 1730 is from the "Cameroons". According to mammalogist Ronald Nowak, these designations imply that the latter came either from modern Cameroon or far eastern Nigeria (British Cameroons) and the former from Cameroon or a neighboring state. In 1999, Simon Bearder claimed, citing a personal communication by C. Wild, that Pseudopotto had been seen in the wild and in 2001, ornithologist Christopher Bowden noted the occurrence of Pseudopotto on Mount Kupe in Cameroon, also citing C. Wild. However, the IUCN Red List notes that while sightings of the false potto at on Mount Kupe had been reported, surveys had failed to confirm its occurrence there, though pottos, some with long tails, had been found. The false potto was formerly included under the potto in the Red List, however, , it is treated as a synonym of the Central African potto (Perodictitus edwardsi) due to the evidence that it is a distinct species being considered insufficient. The American Society of Mammalogists instead synonymizes it with the West African potto (P. potto).