Құрып кеткен приматтар тұқымдасы: Омомидтер туралы түсіндіру

Кіріспе

Құрып кеткен приматтар тұқымы, өте ұқсас терминдердің түсіндірмесі

Омомиидтер – шамамен (млн жыл бұрын) эоцен дәуірінде кең тараған ерте приматтар тобы. Омомиидтердің қазба қалдықтары Солтүстік Америкада, Еуропада және Азияда табылған, бұл оларды холарктикалық құрлықтарда географиялық таралуы бар эоцен приматтарының екі тобының біріне айналдырады, екіншісі – адапидтер (Adapidae тұқымы). Омомиидтер мен Адапидтер тұқымдастарының алғашқы өкілдері Солтүстік Америкада, Еуропада және Азияда эоценнің басында (56 млн жыл бұрын) кенеттен пайда болды және ең ерте белгілі тәжді приматтар болып табылады.

Сипаттамалары

Көптеген омомидтерді сипаттайтын ерекшеліктерге үлкен орбиталар (көз ұялары), қысқарған ростралар мен тіс аркадалары, алдыңғы премолярлардың жоғалуы, жәндіктермен немесе жемістермен қоректенуге бейімделген жақ тістері және салыстырмалы түрде кіші дене массасы (яғни 500 г-дан кем) жатады. Алайда, орта эоценнің соңында (шамамен 40 млн жыл бұрын) кейбір Солтүстік Америка омомидтері дене массасын арттырып, жеміс жейтін немесе жапырақ жейтін диетаға көшкен. Ең ірі омомидтер – Макротарсиус және Орайя, екеуінің де салмағы 2,5 кг-ға жетеді. Тетениус, Шошониус, Некролемур және Микрохоерус сияқты туыстардағы үлкен орбиталар осы таксондардың түнгі өмір салтына бейімделгенін көрсетеді. Техастың соңғы эоценінен табылған кем дегенде бір омомид туысы (Руния) кішкентай орбиталарға ие болған және күндізгі болуы мүмкін. Қазіргі приматтар сияқты, омомидтердің де қолдары мен аяқтарында тырнақтары бар, емес тырнақтарымен аяқталған, бірақ олар қазіргі заманғы лемурлар сияқты гигиеналық тырнақтарға ие болған. Олардың қаңқаларының ерекшеліктері омомидтердің ағаштарда өмір сүргенін нақты көрсетеді. тамырлық тарсиформдар [яғни тарсиер тегінің бастапқы тармақтары]. тірі приматтарға қарағанда адапидтерге жақын туысқан. Жақындағы зерттеулер омомиформдардың діңді гаплориндер екенін, оларды парафилетикалық топтастыруға мүмкіндік беретінін көрсетті. Омомидтерді тірі топтармен байланыстыруға жасалған әрекеттер олардың примитивті (плезиоморфты) қаңқа анатомиясымен қиындыққа тап болды. Мысалы, омомидтерде тірі гаплориндерге тән көптеген қаңқалық ерекшеліктер жоқ. Омомидтерде кездеспейтін гаплориндердің бейімделулеріне мыналар жатады: ішкі каротид артериясының стапедиялық тармағына арналған каналдың айтарлықтай кішіреюі. ішкі каротид артериясының ілгері бұрышын орналастыруға арналған каналдың жолы, сопақша сүйектің есту бұрышы арқылы, яғни "пербулярлық" (емес, темпан қуысының ілгері бұрышы арқылы, "транспромонториалдық") альсифеноид пен зигоматикалық сүйектер арасындағы байланыс. құлақ қуысына қосылатын алдыңғы қосымша қуыстың болуы. Омомидтер жоғарғы орталық тіс тістері арасындағы саңылауды көрсетеді, бұл ринарий мен филтрумның болуын көрсетеді, суларды вомероназальдық мүшеге бағыттау үшін. Омомидтер тобында тірі тарсиерлерге тән көптеген қасиеттер жоқ, мысалы, өте кеңейтілген орбиталар (Шошониус мүмкін ерекшелік), артқы аурикулярлық және ортаңғы менингеалдық айналым арасындағы анастомоз үшін үлкен металдық тесік (қайтадан, Шошониус мүмкін ерекшелік, бірақ осы жойылған таксондағы тесіктің мазмұны белгісіз) және секіруге бейімделген посткраниалды қаңқаның ерекшеліктері. Приматтардың арасында омомидтердің ерекше ерекшелігі бар. Бұл есту бұрысының бүйір қабырғасына сынбаған сақина тәрізді көпірмен байланысқан афеникалық (оның орналасуына байланысты көрінбейтін немесе анықталмайтын) немесе "интрабулярлық" (бұрыс ішінде) эктотимпаниялық сүйектің болуы.

Features that characterize many omomyids include large orbits (eye sockets), shortened rostra and dental arcades, loss of anterior premolars, cheek teeth adapted for insectivorous or frugivorous diets, and relatively small body mass (i. e., less than 500 g). However, by the late middle Eocene (about 40 mya), some North American omomyids evolved body masses in excess of and frugivorous or folivorous diets. The largest omomyids were Macrotarsius and Ourayia, both at in weight. Large orbits in genera such as Tetonius, Shoshonius, Necrolemur, and Microchoerus indicate that these taxa were probably nocturnal. At least one omomyid genus from the late Eocene of Texas (Rooneyia) had small orbits and was probably diurnal. Like primates alive today, omomyids had grasping hands and feet with digits tipped by nails instead of claws, although they possessed toilet claws like modern lemurs. Features of their skeletons strongly indicate that omomyids lived in trees. stem tarsiiformes [i. e., basal offshoots of the tarsier lineage]. stem primates more closely related to adapids than to living primate taxa. Recent research suggests the Omomyiformes are stem haplorhines, making them likely a paraphyletic grouping. Attempts to link omomyids to living groups have been complicated by their primitive (plesiomorphic) skeletal anatomy. For example, omomyids lack the numerous skeletal specializations of living haplorhines. These haplorhine adaptations absent in omomyids include:
significant reduction of the canal for the stapedial branch of the internal carotid artery. route of the canal to house the promontory branch of the internal carotid artery through the auditory bulla of the temporal bone, i. e. "perbullar" (rather than across the promontory of tympanic cavity, "transpromontorial") contact between the alisphenoid and zygomatic bones. presence of an anterior accessory cavity confluent with the tympanic cavity. Omomyids further demonstrate a gap between the upper central incisors, which presumably indicates the presence of a rhinarium and philtrum to channel fluids into the vomeronasal organ. Omomyids as a group also lack most of the derived specializations of living tarsiers, such as extremely enlarged orbits (Shoshonius is a possible exception), a large supra meatal foramen for an anastomosis between the posterior auricular and middle meningeal circulation (again, Shoshonius is a possible exception, but the contents of the foramen in this extinct taxon are unknown), and extreme postcranial adaptations for leaping. Among primates, omomyids have a uniquely derived characteristic. This is the presence of an aphaneric (not visible or readily distinguishable, due to its position), or "intrabullar" (within the bullae), ectotympanic bone, connected to the lateral wall of the auditory bulla by an unbroken annular bridge.