Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия мен Уэльсте әр түрлі жынысты және бір жынысты жұптар некеге тұруға құқылы, және бұл неке азаматтық және діни түрде заңды түрде мойындалады. Неке туралы заңдар тарихи тұрғыдан Ұлыбританияның басқа аймақтарындағы заңдардан бөлек дамыған. Діни қызметкерлермен өткізілетін діни некелер мен мемлекеттік тіркеушілермен өткізілетін азаматтық некелер арасында ерекшелік бар. Англия мен Уэльсте некеге тұрудың заңды ең төменгі жасы 2023 жылдың 27 ақпанынан бастап 18 жасқа дейін белгіленген. Бұрын, ата-ананың рұқсатымен 16 жаста некеге тұруға болады (1929 жылғы Неке туралы заң). Бұл азаматтық серіктестікке де қатысты. Шет ел азаматтары үшін некеге тұруға рұқсат алу үшін тұру шарттарын орындау қажет. Бір жынысты некелер 2014 жылдың наурызында «Неке (бір жынысты жұптар) туралы» заңға сәйкес енгізілді. Англия мен Уэльстегі үйлену рәсімдеріне қатысты заңдарды Заң комиссиясы қарады. 2022 жылдың шілдесінде Комиссия бұл заңдардың шатастыратын және ескіргенін анықтап, толық қайта қарау қажет екенін мәлімдеді. Комиссия «ұсыныстар қазіргі неке заңның негізгі бөліктерін, олардың көп бөлігі 1836 жылға дейін, тіпті одан да ертерекке дейін жатады, толыққанды жаңартуды білдіреді» деп атап өтті. Ажырасу мәселелері Англия мен Уэльстің отбасылық сот жүйесі арқылы ағылшын отбасылық заңнамасына сәйкес шешіледі.
Marriage is available in England and Wales to both opposite sex and same sex couples and is legally recognised in the forms of both civil and religious marriage. Marriage laws have historically evolved separately from marriage laws in other jurisdictions in the United Kingdom. There is a distinction between religious marriages, conducted by an authorised religious celebrant, and civil marriages, conducted by a state registrar. The legal minimum age to enter into a marriage in England and Wales is 18 since 27 February 2023. Previously the minimum age of marriage was 16, with parental permission (Age of Marriage Act 1929). This also applies to civil partnerships. For foreign nationals, there are also residency conditions that have to be met before people can be married. Same sex marriage was introduced under the Marriage (Same Sex Couples) Act in March 2014. The law regarding weddings in England and Wales was reviewed by the Law Commission. In July 2022, the Commission released its final report finding these laws confusing and outdated, and calling for a complete revision. The Commission noted, "the recommendations represent a comprehensive overhaul to current weddings law, the key parts of which date back to 1836 or even earlier." Matters regarding divorce are resolved under English family law through the Family Justice System of England and Wales.
Некеге тұру тәртібі
Неке рәсімдерін "уәкілетті тойлаушылар" (кейде, бірақ әрқашан емес, дін қызметкері) немесе "уәкілетті тіркеуші" жүргізе алады. Заңдық күшіне енуі үшін олар кемінде екі басқа құзыретті куәнің қатысуымен өткізілуі тиіс. Неке тіркеліміне күйеу мен күйеуі, тойлаушы және екі куә қол қояды. Азаматтық некелер діни орындарда өткізілмейді, бірақ 1994 жылғы Неке туралы заңнан бастап басқа лицензияланған орындарда өткізілуі мүмкін. Англия шіркеуі мен Уэльс шіркеуінің дін қызметкерлері, күйеу мен күйеуі дінге берілген болса да, егер олардың біреуі жергілікті приходтан болса, әртүрлі жынысты адамдармен некеге тұруға міндетті. Приходтан тыс некеге арнайы рұқсат алуға болады. Англия шіркеуінің 2008 жылғы Неке шарасы мен 2010 жылғы Неке (Уэльс) заңына сәйкес, шіркеуде некеге тұру құқығы олардың ата-аналары немесе әже-шешелері некеге тұрған, немесе олар сол шіркеуде шомылдырылған немесе расталған шіркеулерге таратылды. Англия және Уэльс шіркеулері олардың некесін баталау үшін тиісті литургияны бекітті. Азаматтық неке туралы хабарлама тиісті тіркеу кеңсесінде 28 күндік мерзімге жариялануы тиіс. Англия шіркеуінің некелері үшін, егер арнайы лицензия алынбаса, тиісті шіркеуде немесе шіркеулерде үш рет хабарлама оқылуы керек. Көп жағдайда, тиісті шіркеулер – күйеу мен күйеуі тұратын және рәсім өтетін жердегі приход шіркеулері болады. Он алты жасқа толмаған адамдардың арасында жасалған неке жарамсыз деп есептеледі. Бұл жағдай "жасы жетпегендік" деп аталады.
Wedding ceremonies can either be conducted by "authorised celebrants" (sometimes, but not always, a minister of religion) or by an "authorised registrar". To be legally binding, they must take place with at least two other competent people present as witnesses. The marriage register is signed by the couple, the celebrant and two witnesses. Civil marriages may not take place in religious venues, but since the Marriage Act 1994 may take place in other licensed venues. Priests of the Church of England and the Church in Wales are legally required to marry people of the opposite sex, providing one of them is from the local parish, regardless of whether the couple are practising. Special permission may be granted for out of parish weddings. Since the Church of England Marriage Measure 2008 and Marriage (Wales) Act 2010, the right to marry in a church was extended to churches that their parents or grandparents were married in or if they were baptised or confirmed in it. Church of England and Church in Wales and has approved a liturgy for their blessing. For civil marriages, notices must be posted for 28 clear days, at the appropriate register office. Church of England marriages require the banns to be read out three times at the appropriate church or churches unless a Special Licence has been obtained. In most cases, the appropriate churches will be the parish churches where the parties reside and the one where the ceremony is to take place. A marriage solemnized between persons either of whom is under the age of sixteen is void. This disability may be referred to as "nonage".
Заң комиссиясының тексеруі
2022 жылы Заң комиссиясы Англия мен Уэльстегі үйленулерге қатысты заңдардың жай-күйі туралы есебін жариялады. Комиссия жұбайлардың маңызды деп санайтыны мен заңның бюрократиялық рәсімдері арасында алшақтық бар екенін анықтады. Бұл үйлену заңдары түп тамырымен ескірген, өйткені олардың негізгі құрылымы 18-шы және 19-шы ғасырларда қалыптасқан. Комиссияның мәлімі бойынша, үйлену заңдары шатастыратын, күрделі, үйлесімсіз және әділетсіз, сондай-ақ әртүрлі жұбайлар үшін әртүрлі талаптар қарастырылған. Англия мен Уэльс ескірген үйлену заңдарын реформалау бойынша дерлік барлық басқа ортақ құқық жүйесіндегі елдерден (Шотландия, Солтүстік Ирландия және басқа елдерді қоса алғанда) қалып қойды.
In 2022, the Law Commission released its report on the state of the laws regarding weddings in England and Wales. The Commission found there was a disconnect between what couples find meaningful and the bureaucratic formalities of the law. These wedding laws are fundamentally outdated, since the basic structure was formalized in the 18th and 19th century. The wedding laws are confusing, complex, inconsistent, and unfair, including different rules for various couples, according to the Commission. England and Wales were far behind almost every other common law jurisdiction (including Scotland, Northern Ireland, and other countries) in reforming its outdated wedding laws.
Пайдасы мен салдары
Жұбайдың қайтыс болуымен, екінші жұбайға қалдырылған мүлік мұралық салықтан босатылады. Мүліктің иесіз қалған жағдайында, ол әдепкі бойынша жұбайға өтеді. Зейнетақының бір бөлігі де мұраға беріледі. Сотта бір жұбайды екіншісіне қарсы куәлік беруге мәжбүрлеуге болмайды. Ұлыбритания азаматының ұлыбританиялық емес жұбайы, егер азаматтың жылдық кірісі кемінде 18 600 фунт стерлинг болса, тұруға рұқсат ала алады. Баласы бар отбасылар үшін бұл көрсеткіш 22 400 фунтқа, ал әр келесі бала үшін тағы 2 400 фунтқа өседі. Жұбайлар бір-біріне күтім жасауға міндетті, сондай-ақ, әлеуметтік қамсыздандыру төлемдері жалғыз адамдарға берілетін төлемдерден өзгеше есептеледі.
Upon death of one's spouse, bequests to the other spouse do not incur inheritance tax. Intestate property by default will go to the spouse. Also, there is partial inheritance of pensions. In courts, one spouse may not be compelled to testify against the other. Non British spouses of British citizens may obtain residence permits if the British spouse meets a minimum income requirement of £18,600 per year. This rises to £22,400 for families with a child, and a further £2,400 for each further child. Spouses are considered to have a duty of care towards each other, and certain social security benefits are calculated differently from those for single people.
Ұлыбританияда некеге тұруға ниет білдірген шетелдік азаматтар
2005 жылдың 1 ақпанынан бастап, Ұлыбританияда некеге тұруға ниеттенген және Еуропалық экономикалық аймаққа (ЕЭА) мүше емес елдің азаматы болған адамдар, саяхатқа шығар алдында виза алуға міндетті. Визасыз тіркеуші неке туралы хабарламаны қабылдай да, неке рәсімін де өткізе алмайды. Егер некеге тұруға ниеттенген адамдардың бірі көші-қон бақылауында болса, неке туралы хабарламаны белгіленген тіркеу кеңсесінде ғана беруге болады, және екі тарап та бірге қатысуы керек. Неке екі адам арасында болуы тиіс, олардың ешқайсысы да азаматтық серіктестікте немесе басқа некеде болмауы керек (шетелдегі ажырасулар көбінесе мойындалады, бірақ шетелдік некеде тұрған адам Ұлыбританияда некеге тұра алмайды, себебі бұл бигамия болып есептеледі).
From 1 February 2005, visitors who wish to be married in the UK that are a citizen of a country that is not a member of the European Economic Area (EEA), must apply for a visa before they travel. Without the visa, the registrar will not be able to accept the notice of marriage and will not be able to perform the marriage ceremony. If one of the people wanting to marry is subject to immigration control, notice of marriage can only be done at a designated register office, which both parties must attend together. Marriage must be between two people neither of whom is in a Civil Partnership or separate marriage (foreign divorces are generally recognised; but an existing foreign marriage would prevent a marriage in the UK as this would be treated as bigamy).
Орта ғасырлар
Орта ғасырлардағы Еуропада некеге канондық құқықпен қарастырылды, ол тараптар куәгерлердің қатысуына немесе болмауына қарамастан, бір-бірін ерлі-зайыпты деп қабылдаған некелерді ғана жарамды деп таныды. Сондықтан да, кез келген лауазымды адам не дін қызметкері некеге тұруы қажет емес еді. Төртінші Латерандық кеңес (1215) жасырын некеге тыйым салды және діни қызметкерлердің шіркеулерде некелерін жариялауын талап етті. 12-17 ғасырларда Англияда "қол ұстасу" кең тараған. Бұл "некеге тұруға уәде беру" деген мағынаны білдірді, немесе мұндай келісім-шарт кезінде, әдетте шіркеуде өткен некеден бір ай бұрын, некелесушілер бір-бірін жұбай ретінде қабылдағанын ресми түрде жариялаған рәсім болды. Қол ұстасу заңды түрде міндетті болды: ерлі-зайыптылар бір-біріне ант бергеннен кейін олар заңды түрде некелескен. Бұл уақытша келісім емес еді. Сол кездегі шіркеудегі үйлену тойындағыдай, қол ұстасу арқылы құрылған одақ тек өліммен ғана бұзылуы мүмкін еді. Англияның заңгерлері жыныстық қатынас болмаса да, қол ұстасу шіркеуде дін қызметкерінің алдында берген ант сияқты міндетті деп есептеді. Сол кезде еркек пен әйел бір-бірінің оң қолынан ұстап, бір-бірін еркек пен әйел ретінде қабылдағанын дауыстап айтады. Сөздері әр түрлі болуы мүмкін, бірақ дәстүрлі түрде "Мен (Аты) сені (Аты) менің күйеуім/әйелім деп қабылдаймын, өлім бізді бөліп тұрғанша, саған адалдығымды уәделеймін" деген сияқты қарапайым формуладан тұрады. Сондай-ақ, ерлі-зайыптылар арасында екіге бөлінген алтын монета да кең таралған. Сонымен қатар қолғап, түйінделген қызыл лента, тіпті күміс тіс тазартқыш та тіркелген. Бұл жағдайда жұптар некеге дейін жыныстық қатынастан аулақ болуы тиіс еді. Қол ұстасу орта ғасырлар бойы Англияда үйленудің қабылданған тәсілі болып келді, бірақ жаңа заманның басында сиреп қалды. Кейбір жағдайларда қол ұстасу зәулімдікке ұшырауы мүмкін, себебі "уәде берген" адамдар кейде шіркеуде үйлену тойына барудан бас тартып, олардың бұрынғы жандардың некелік жағдайы туралы түсініксіздік тудыратын.
In medieval Europe, marriage was governed by canon law, which recognised as valid only those marriages where the parties stated they took one another as husband and wife, regardless of the presence or absence of witnesses. It was not necessary, therefore, to be married by any official or cleric. The Fourth Lateran Council (1215) forbade clandestine marriage, and required marriages to be publicly announced in churches by priests. From about the 12th to the 17th century, the practice of "handfasting" was widespread in England. It was a term for "engagement to be married", or a ceremony held on the occasion of such a contract, usually about a month prior to a church wedding, at which the marrying couple formally declared that each accepted the other as spouse. Handfasting was legally binding: as soon as the couple made their vows to each other they were validly married. It was not a temporary arrangement. Just as with church weddings of the period, the union which handfasting created could only be dissolved by death. English legal authorities held that, even if not followed by intercourse, handfasting was as binding as any vow taken in church before a priest. During handfasting the man and woman in turn would take the other by the right hand and declare aloud that they there and then accepted each other as man and wife. The words might vary but traditionally consisted of a simple formula such as "I (Name) take thee (Name) to my wedded husband/wife, till death us depart, and thereto I plight thee my troth". a gold coin broken in half between the couple was also common. Other tokens recorded include gloves, a crimson ribbon tied in a knot, and even a silver toothpick. Ideally the couple were also supposed to refrain from intercourse until then. Handfasting remained an acceptable way of marrying in England throughout the Middle Ages but declined in the early modern period. In some circumstances handfasting was open to abuse, with persons who had undergone "troth plight" occasionally refusing to proceed to a church wedding, creating ambiguity about their former betrothed's marital status.
17-19 ғасырлар
XVII ғасырдың басынан бастап ағылшын заңнамасына енгізілген біртіндеп өзгерістер некеге тұру үшін дін қызметкерінің немесе судьяның болуын міндетті етті. Осыған дейін Англияда дін қызметкерлері көптеген құпия некелерді жасаған, мысалы, «Флит» некелері заңды деп танылған; ал Шотландияда ресмиленбеген, жалпы құқық некелері әлі де жарамды болды. 1694 және 1695 жылғы Неке туралы заңдар некеге тұруға рұқсат немесе хабарлама алуды талап етті. 1753 жылғы заң некеге қай жерде рұқсат етілетіні, кіммен және кіммен некеге тұруға болмайтыны, неке рәсімінде кемінде екі куәгердің болуы және некеге тұруға болатын ең төменгі жас шегі туралы ережелерді белгіледі. Бұл Англия мен Уэльсте талаптарды орындай алмаған жұптардың Шотландияға қашуына әкелді. 1753 жылғы Неке туралы заң, сондай-ақ Лорд Хардвик неке туралы заңымен заңды некеге қатысты жалпы құқық некесі жойылды. Бұл заңның мақсаты құпия некелерді тоқтату болды, себебі олардың жарамдылығы үшін қатаң талаптар енгізілді. Осыдан кейін Англия мен Уэльсте тек Англия шіркеуі, квакерлер немесе еврей заңдары бойынша жасалған некелер ғана мойындалды. Бұл бұрынғы тәжірибелерге тиімді толық нүкте қойды. Некелердің басқа түрі жойылды; Заң бойынша жарамсыз одақтан туған балалар ата-аналарының мүлігі мен лауазымдарын автоматты түрде мұрагерлікке алмайды. Тарихи себептерге байланысты бұл заң Шотландияға қолданылмады. 1836 жылғы Неке туралы заң азаматтық некеге қайта оралды, сонымен қатар басқа діндердің (ноконформистер мен рим католиктері) пасторларына тіркеушілер ретінде әрекет етуге рұқсат берді. Бұл заң Англикан шіркеуінен тыс неке заңды мойындалмауға лайық деп санайтындар тарапынан «Құрғақ ағаш некесі» (әдетте «жалған некелерге» қатысты) деп аталды. Заң жобасында сондай-ақ кейбір туыстық байланыстарға, мысалы, ер адамның қайтыс болған әйелінің қарындасына үйленуіне тыйым салынды. Осы уақытқа дейін туыстық байланыстар негізінен Англикан (Англия шіркеуі) Жалпы дұғалар кітабындағы «Туыстық және жақындық кестесі» деп аталатын құжатта ресімделген.
After the beginning of the 17th century, gradual changes in English law meant the presence of an officiating priest or magistrate became necessary for a marriage to be lawful. Up until this point in England, clergy performed many clandestine marriages, such as so called Fleet Marriage, which were held legally valid; and in Scotland, unsolemnised common law marriage was still valid. The Marriage Duty Acts of 1694 and 1695 required that banns or marriage licences must be obtained. The 1753 Act also laid down rules for where marriages were allowed to take place, whom you were and were not allowed to marry, the requirement for at least two witnesses to be present at the marriage ceremony and set a minimum marriageable age. This led to the practice of couples who could not meet the conditions in England and Wales eloping to Scotland. Legal common law marriage was, for practical purposes, abolished under the 1753 Marriage Act, also known as Lord Hardwicke's Marriage Act. This was aimed at suppressing clandestine marriages by introducing more stringent conditions for validity, and thereafter only marriages conducted by the Church of England, Quakers, or under Jewish law, were recognised in England and Wales. This effectively ended earlier practices. Any other form of marriage was abolished; children born into unions which were not valid under the Act would not automatically inherit the property or titles of their parents. For historical reasons, the Act did not apply in Scotland. The Marriage Act 1836 re introduced civil marriage, and also allowed ministers of other faiths (Nonconformists and Roman Catholics) to act as registrars. This act was contemptuously referred to as the "Broomstick Marriage Act" (a phrase which referred to a custom in supposed "sham marriages") by those who felt that a marriage outside the Anglican church did not deserve legal recognition. The bill also proscribed certain affinities, such as the marriage of a man to his deceased wife's sister. Until this point, affinities had been largely formalised by those laid out in the "Table of kindred and affinity" in the Anglican (Church of England) Book of Common Prayer.
20 ғасыр
Тыйым салынған туыстықтар тізімі ХХ ғасырдың басында 1907 жылғы қайтыс болған әйелдің әпкесіне үйлену туралы заңмен және одан кейінгі түзетулермен (1921 жылғы қайтыс болған ағасының жесіріне үйлену туралы заң және 1931 жылғы Неке (тыйым салынған дәрежелер) қатынастары туралы заң) қысқартылды. 1929 жылғы Некеге тұру жасы туралы заң ата-аналардың немесе қамқоршылардың келісімімен некеге тұру жасын он алтыға, ал келісімсіз 21 жасқа дейін көтерді. Бұл заң Ұлттық тең құқықты қоғамдар одағының науқанының нәтижесінде қабылданды. Осыған дейін, жалпы құқық бойынша және канон құқығы бойынша, ересек жасқа жеткен адам заңды некеге тұруға құқылы болған. Некеге тұруға заңды жасқа толмаған адамдардың жасаған некелері жойылды. Еркектер үшін заңды жас – он төрт, ал әйелдер үшін – он екі жас болған. Бұл тарау заңға өзгеріс енгізіп, егер некеге тұруға келісетін адамдардың біреуі он алты жасқа толмаған болса, онда неке жарамсыз деп танылды. 1949 жылғы Неке туралы заң кешкі және түнгі уақытта неке рәсімдерін өткізуге тыйым салды; 1836 жылғы Неке туралы заңнан бері кешкі сағат алтыдан таңғы сағат сегізге дейін үйленуге тыйым салынған еді. Бұл тыйым 2012 жылғы 1 қазанда күшін жойды. 1987 жылғы Отбасылық құқық реформасы туралы заң 1949 жылғы Неке туралы заңға түзетулер енгізіп, ата-аналардың келісімінсіз некеге тұру жасын 18 жасқа дейін төмендетті. 1994 жылғы Неке туралы заң бастапқыда Жильс Брандрет ұсынған жеке мүшелердің заң жобасы ретінде енгізілді және белгілі бір "мақұлданған ғимараттарда" неке рәсімдерін өткізуге рұқсат берді; заңға дейін неке рәсімдері тек шіркеулерде және тіркеу кеңселерiнде ғана өткізілуі мүмкін еді.
The list of proscribed affinities was reduced in the early twentieth century by the Deceased Wife's Sister's Marriage Act 1907, and by subsequent amendments (the Deceased Brother's Widow's Marriage Act 1921 and the Marriage (Prohibited Degrees) Relationship Act 1931). The Age of Marriage Act 1929 increased the age of marriage to sixteen with consent of parents or guardians and 21 without that consent. It was passed in response to a campaign by the National Union of Societies for Equal Citizenship. Until this point, at common law and by canon law a person who had attained the legal age of puberty could contract a valid marriage. A marriage contracted by persons either of whom was under the legal age of puberty was voidable. The legal age of was fourteen years for males and twelve years for females. This section amended the law so that a marriage contracted by persons either of whom was under the age of sixteen years was void. The Marriage Act 1949 prohibited solemnizing marriages during evenings and at night; since the Marriage Act 1836 it had been forbidden to marry between the hours of six in the evening and eight in the morning. This prohibition was repealed on 1 October 2012. The Family Law Reform Act 1987 made revisions to the Marriage Act 1949, which had the effect of reducing the age of marriage without parental consent to 18. The Marriage Act 1994 was originally introduced as a private member's bill by Gyles Brandreth and allowed marriages to be solemnized in certain "approved premises"; prior to the act, marriage ceremonies could only be conducted in churches and register offices.
21 ғасыр
2013 жылы Парламент 2013 жылғы Неке (бір жынысты жұптар) туралы заңды қабылдады, осылайша Англия мен Уэльсте бір жынысты некелерге жол ашылды. Бір жынысты некелер 2014 жылдың 29 наурызында басталды; алайда, Заңның күші 2014 жылдың 13 наурызынан бастап қолданыла бастады, яғни осы күннен бастап шетелде тіркелген бір жынысты некелер мойындалды. Бұрын, 2005 жылы Ұлыбританияда бір жынысты жұптар үшін азаматтық серіктестік мүмкіндігі берілген болатын, ол азаматтық некеге жақын құқықтар мен міндеттерді қамтамасыз етті. 2023 жылдың 27 ақпанында 2022 жылғы Неке және азаматтық серіктестік (ең төменгі жас) туралы заңмен (№ 28) некеге тұруға рұқсат етілген ең төменгі жас он сегіз жасқа көтерілді. Заң сондай-ақ, 18 жасқа толмаған адамды діни немесе азаматтық рәсімге қатысуға мәжбүрлеуді, тіпті ол заңдық күшіне енбесе де (мысалы, күштеп жасалған некелер) қылмыс деп жариялайтын ережелерді енгізеді.
In 2013, Parliament passed the Marriage (Same Sex Couples) Act 2013, introducing same sex marriage in England and Wales. Same sex weddings began on 29 March 2014; however, the provisions of the Act came into force on 13 March 2014, meaning that existing same sex marriages performed abroad were recognised from that date. Prior to this, Civil partnerships had been made available to same sex couples in the United Kingdom in 2005, granting rights and responsibilities virtually identical to civil marriage. On 27 February 2023, the minimum age at which a person can marry was increased to eighteen years by the Marriage and Civil Partnership (Minimum Age) Act 2022 (c. 28). The Act also creates provisions to make it an offence to cause a person under 18 to enter into a religious or civil ceremony, even if not legally binding (such as forced arranged marriages).
Патшалық некелері
Патшалық отбасы мүшелерінің некелері бұрын 1772 жылғы Корольдік некелер туралы заңмен реттелетін (осы заң 2015 жылы жойылды), ол британдық корольдік отбасының кез келген мүшесінің (король Георг II-нің барлық ұрпақтары ретінде анықталған, бірақ "шет елдік отбасыларға" үйленген ханшайымдардың ұрпақтары ескерілмейді) 25 жасқа толмағанда, биліктегі монархтың келісімінсіз үйленуіне тыйым салды. Патша отбасының 25 жастан асқан, бірақ монархтың келісімінен бас тартқан мүшесі, парламент аралық уақытта некеге қарсы дауыс бермесе, ниеттерін Патша кеңесіне хабарлағаннан кейін бір жыл өткен соң үйленуге құқылы болды. 2015 жылы күшіне енген 2013 жылғы Тақ мұрагерлік туралы заң 1772 жылғы заңды жойды және таққа мұрагерлік тізбегіндегі алғашқы алты адамның біріне үйлену үшін монархтың келісімі қажет екенін мәлімдеді. Алайда, рұқсат берілмесе де, олар үйленуге құқылы, бірақ жалғыз салдары – олар мен олардың ұрпақтары таққа мұрагерлік құқығынан айырылады. 2002 жылы Англия шіркеуінің Бас Синоды, сол кезде принц Чарльз ажырасқан Камилла Паркер Боулсқа үйленуге дайындалып жатқанда, шіркеудің қайта некеге тұру саясатын өзгертті. 2005 жылы Королева Уэльс принці Чарльз бен Камилла Паркер Боулсқа үйленуге ресми түрде келісім берді. Патша отбасы 1836 жылғы Неке туралы заңнан ерекше босатылды, ол Англияда азаматтық некелерді енгізді. Дегенмен, принц Чарльздың азаматтық некесі сұрақтар тудырды. Лорд Фальконер Лордтар палатасына 1836 жылғы заң 1949 жылғы Неке туралы заңмен жойылғанын, ол өзгеше формулировкаға ие болғанын және британ үкіметі 1949 жылғы заңның ІІІ бөліміне сәйкес азаматтық рәсім арқылы үйленуге құқылы екеніне қанағаттанғанын айтты. Бас тіркеуші Лен Кук азаматтық неке жарамды екенін растады. 1949 жылғы Неке туралы заңның түсіндірілуіне қатысты қалған күмәндер 1998 жылғы Адам құқықтары туралы заңмен жойылды, ол заңнаманы мүмкіндігінше конвенциялық құқықтарға сәйкес түсіндіруді талап етеді (оның ішінде кемсітусіз некеге тұру құқығы).
Marriages of members of the royal family were formerly regulated by the Royal Marriages Act 1772 (repealed 2015), which made it illegal for any member of the British royal family (defined as all descendants of King George II, excluding descendants of princesses who marry into "foreign families") under the age of 25 to marry without the consent of the ruling monarch. Any member of the royal family over the age of 25 who had been refused the sovereign's consent could marry one year after giving notice to the Privy Council of their intention to so marry, unless Parliament voted against the marriage in the interim. The Succession to the Crown Act 2013, which came into effect in 2015, repealed the 1772 act and stated that a person who is one of the first six people in the line of succession to the throne requires the monarch's consent to marry. But if permission is refused then they may still marry and the only consequence is that the person and their descendants of the marriage are disqualified from succeeding to the Crown. In 2002, the Church of England's General Synod changed the church's remarriage policy shortly before then Prince Charles was set to marry divorcee Camilla Parker Bowles. In 2005, the Queen consented formally to the wedding of Charles, Prince of Wales and Camilla Parker Bowles. The royal family was specifically excluded from the Marriage Act 1836, which instituted civil marriages in England. However, Prince Charles's civil marriage raised questions. Lord Falconer of Thoroton told the House of Lords that the 1836 Act had been repealed by the Marriage Act 1949, which had different wording, and that the British Government was satisfied that it was lawful for the couple to marry by a civil ceremony in accordance with Part III of the 1949 Act, and the Registrar General, Len Cook determined that a civil marriage would in fact be valid. Any doubt as to the interpretation of the Marriage Act 1949 was put to rest by the Human Rights Act 1998, which requires that legislation be interpreted in conformity with convention rights wherever possible (including the right to marry, without discrimination).