Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын Харриет Элизабет Прескотт Споффорд (3 сәуір 1835 – 14 тамыз 1921) – роман, өлеңдер мен детективтік әңгімелер жазған американдық жазушы. Америка Құрама Штаттарының ең көп жарияланған авторларының бірі, оның карьерасы алты он жылдықтан астам уақытқа созылды және әңгімелер, өлеңдер, романдар, әдеби сын, өмірбаяндық еңбектер мен естеліктер сияқты көптеген әдеби жанрларды қамтыды. Ол сонымен қатар үйді безендіру өнері, саяхат және балалар әдебиеті туралы мақалалар жазды.
American poet
Harriet Elizabeth Prescott Spofford (April 3, 1835 – August 14, 1921) was an American writer of novels, poems and detective stories. One of the United States's most widely published authors, her career spanned more than six decades and included many literary genres, such as short stories, poems, novels, literary criticism, biographies, and memoirs. She also wrote articles on household decorative art and travel as well as children's literature.
Алғашқы жылдар және білім
Харриет Элизабет Прескотт 1835 жылдың 3 сәуірінде Мэн штатының Калейс қаласында Джозеф Н. Прескотт пен Сара Бриджестің үлкен қызы ретінде дүниеге келді. Оның бауырларының арасында жазушы болған Мэри Ньюмарч Прескотт та болды. Харриет өте кішкентай кезінде отбасы Массачусетс штатының Ньюберипорт қаласына көшіп келді, ол одан әрі оның туған үйі болды, бірақ ол көптеген қыстарын Бостон мен Вашингтон қалаларында өткізді. Оның алғашқы ортасы бір жағынан көркем суреттерге толы пейзаждармен, екінші жағынан, қатаң Жаңа Англияның ұстанымдарымен сипатталды, бұл кейіннен оның шығармаларының тақырыбы мен көзқарасына әсер етті. Прескотт отбасымен көптеген белгілі адамдар байланысты болды, атап айтқанда сэр Уильям Пепперрелл, Джон Бриджес, 1-ші барон Чандос және тарихшы Уильям Х. Прескотт, сондай-ақ жақында Мемлекеттік хатшы Уильям М. Эвартс және Хоар ағайындылары Эбенезер мен Джордж. Оның әкесі Джозеф Н. Прескотт сол кезде Калейсте ағаш саудагері болды, кейін ол құқық білімін оқып, адвокат болып жұмыс істеді. 1849 жылы ол Тынық мұхитының жағалауына қызығып, отбасын Мэн штатындағы үйлерінде қалдырып, Калифорния алтын асыру кезеңінің пионерлерінің қатарына қосылып, бақытын іздеді. Ол Орегон штатының Орегон қаласын құрушылардың бірі болды және үш рет қаланың мэрі болып сайланды. Ауыр еңбек аясында ол ұзаққа созылған сал ауруына шалдығып, өмір бойы мүгедек болып қалды. Он төрт жасында ол жақсы білім алу үшін тәтесі, миссис Беттонның үйіне көшіп, Ньюберипорттағы Путнам еркін мектебіне оқуға түсті, ол көптеген білімді түлектерді даярлағанымен танымал болды. Мектептегі көрмелер күндері драма жазу арқылы ол сыныптастары арасында да атаққа ие болды. Осы пьесалар үшін ол тарихи фактілер мен көрнекті тілді пайдаланды. Он жеті жасында ол Гамлет туралы үздік эссе үшін Путнам мектебінің сыйлығын жеңіп алды, бұл унитариан шіркеуінің пасторы Томас Уэнтуорт Хиггинсонның назарын аударды, ол оның досы атанды және оған кеңес пен қолдау көрсетті. Осы шақта миссис Прескотт кіші балаларымен бірге Нью-Гэмпшир штатының Дерри қаласына көшіп барды. Споффорд Путнам мектебін бітіргеннен кейін, ол 1853 жылдан 1855 жылға дейін Пинкертон академиясында білімін аяқтады.
Harriet Elizabeth Prescott was born in Calais, Maine on April 3, 1835, the eldest daughter of Joseph N. Prescott and Sarah Bridges. Among her siblings was Mary Newmarch Prescott, who also became a writer. When Harriet was still very young, the family removed to Newburyport, Massachusetts, which was ever after her home, though she spent many of her winters in Boston and Washington, D. C. Her early environments were characterized by picturesque scenery on the one hand, and sturdy New England teachings on the other, which would later affect the themes and vision of her writing. Many notable people were allied with the Prescott family, notably Sir William Pepperrell, John Brydges, 1st Baron Chandos, and the historian, William H. Prescott, while more recently, Secretary of State, William M. Evarts and the Hoar brothers, Ebenezer and George. Her father, Joseph N. Prescott, was then a lumber merchant in Calais; afterward he studied and practised law. In 1849, he became attracted by the Pacific coast, and, leaving his family in their Maine home, went out among the host of California Gold Rush pioneers to seek his fortune. He was one of the founders of Oregon City, Oregon, and three times elected its mayor. In the midst of arduous work, he was seized with lingering paralysis, that made him an invalid for life. At fourteen years of age, she moved to her aunt's home, Mrs. Betton, for better educational opportunities, and entered the Putnam Free School in Newburyport, which had the reputation of turning out many accomplished scholars. Here, she also made herself famous among her schoolmates by writing dramas for their use on days of school exhibition; for these plays, she used historic facts and vivid language. At the age of seventeen, she gained the Putnam school prize for the best essay on Hamlet, which drew the attention of Thomas Wentworth Higginson, pastor of the Unitarian Church, who soon became her friend, and gave her counsel and encouragement. About this time, Mrs. Prescott, with her younger children, moved to Derry, New Hampshire, and after Spofford had graduated at the Putnam School, she finished her education at Pinkerton Academy, from 1853 to 1855.
Мансап
Жеті жасында мектеп бітіргеннен кейін отбасында қайғылы оқиға орын алды. Отбасының ең үлкені болғандықтан, отбасын қаржылық тұрғыдан асыраудың барлық жауапкершілігі оның үстіне түсті. Әкесі параличке ұшырады, ал анасы мүгедек болып қалды. Ұзақ өтпей, оның алғашқы жарияланған әңгімесі жарық көрді, және одан әрі сұрағанда, ол келесі үш жылдың ішінде жүздей әңгіме ұсынды. Ол Бостон қаласындағы әңгімелерді жариялайтын кеңселерді эскиздер мен повестермен тоқтатпады. Бұл кезде бәсекелестік кейінірек болғандай күшті емес еді, бірақ ол үнемі жұмыс істеуді қажет етті – кейде ол отбасының шығындарын жабу үшін күніне он бес сағат жазатын. Ақысы аз болды, және ол 5 доллардан 2,5 долларға төмендегенде, одан артық әңгіме жіберуден бас тартты. Оның сол кездегі әңгімелері ешқашан жинақталған жоқ немесе жарияланбады. Оның кең танымалдылығы бірден пайда болды. 1859 жылы ол "Atlantic Monthly" журналына "Подвалда" атты әңгімесін жіберді. Джеймс Рассел Лоуэлл сол кезде "Atlantic" журналының редакторы болды және алдымен ешбір жас келіншектің богемдік париждік өмірді осылай жарқын және ерекше сипаттай алатынына сенгісі келмеді; ол бұл француз тілінен аударма болуы керек деп талап етті. Оның шынайы екеніне көз жеткізгеннен кейін, ол әңгімені жариялап қана қоймай, оның авторына мақтау хатымен бірге 100 долларлық чек жіберді. "Atlantic" журналының қолдауы оның жазушыларына АҚШ-тың басқа барлық журналдар кеңселерін ашты, оған елдің басты мерзімді басылымдарына проза мен поэзияда да үнемі жазуға мүмкіндік берді. 1859 жылы Бостонда жарық көрген оның алғашқы романы "Сэр Роханның көлеңкесі" өте ерекше жұмыс болды, ол шебер сюжеттік шешімдерді табу және тиімді драмалық аяқтауға деген қабілетін көрсетті, сонымен қатар ой-пікір мен тілдің қарапайымдығы сияқты бірнеше кемшіліктері де байқалды, ол тәжірибе жинаған сайын олардан арылды. Бұл кітап Нью-Йоркте жарық көрген "Crayon" журналында кеңінен талқыланды. Споффордтың кейінгі еңбектері: "Күміс құдайлар және басқа да әңгімелер" (1863, Бостон); "Азарим" (1864); "Жаңа Англия жырлары" (1871); "Түндегі ұры" (1872); "Жыбырларға қолданылатын әсемдік безендіруі" (1881, Нью-Йорк); "Карабас графы" (1872, Бостон); "Гертруда Стенли Санкт-Маркта" (1883); "Қызметші қыз мәселесі" (1884); және "Авторлар туралы балладалар" (1888). Споффордтың көптеген прозалық шығармаларынан басқа, ол өлеңдер мен балладалар да жазды.
After graduation at the age of seventeen, a family misfortune occurred. As the eldest of the family, the entire responsibility of financial support fell upon her. The father had been stricken with paralysis, and her mother became a confirmed invalid. Soon after, her first published story appeared, and, being asked for others, she supplied one hundred during the next three years. She besieged the story paper offices of Boston with sketches and novelettes. The competition was not so great then as it later became, but it required almost incessant work — she sometimes wrote for fifteen hours a day — to cover the expenses of the family. The pay was small, and when it was reduced from $5 to $2.5, she declined to send more. Her stories of those days were never collected or acknowledged. Her wide reputation was acquired almost at a stroke. In 1859, she sent to the Atlantic Monthly a story entitled "In a Cellar." James Russell Lowell was at that time editor of the Atlantic and at first declined to believe that any young lady could have written such a brilliant and characteristic description of Bohemian Parisian life; he insisted that it must be a translation from the French. Upon being assured of its genuineness, he not only printed the story, but also sent its author a check for $100 with a letter of commendation. The endorsement of the Atlantic opened all other U. S. magazine offices to its writers, allowing her to become a welcome contributor to the chief periodicals of the country, both in prose and poetry. Her first novel, Sir Rohan's Ghost, published in 1859 in Boston, was a very striking work that showed her talent for skillful plot and effective dramatic denouement, as well as a few flaws, e. g., a crudeness of thought and expression apparent, that she overcame as she gained experience. This book was reviewed at some length in the Crayon, an art journal then published in New York City. Spofford's later works were: The Amber Gods and Other Stories, published in Boston, 1863; Azarim, in 1864; New England Legends, in 1871; The Thief in the Night, in 1872; Art Decoration Applied to Furniture, published in New York in 1881; Marquis of Carabas, Boston, 1872; Hester Stanley at St. Mark's, 1883 ; The Servant Girl Question, 1884; and Ballads about Authors, 1888. In addition to Spofford's prolific prose, she wrote poems and ballads.
Стиль және қабылдау
Споффордтың көркем әдебиеті Жаңа Англияның санасын бейнелейтін туындылармен көп ортақ емес еді. Оның готикалық романдары әсем суреттемелерімен және сол кездегі әйелдер туралы қалыпты көзқарастарды ерекше жолмен бейнелеуімен ерекшеленді. Оның жазуы көркемдік шеберлікке толы, терең сезімталдықпен жазылған. Ол суреттемелерінде және қиялдарында сезімдік қуаныштар мен түрлі сән-салтанаттарға ден қойды. Стилінде Споффорд сенсациялыққа ұмтылмады, ал туындыларының барлығында тыныштық пен тазалық атмосферасы сақталды. Ол тілді өте бай қолдану шеберлігін көрсетті, ол жасанды немесе күшпен жасалған сияқты көрінбеді. Хиггинсон Эмили Дикинсоннан Споффордтың "Сиркумстанс" атты туындысын оқып көргені туралы сұрағанда, Дикинсон: "Мен Мисс Прескотттың "Сиркумстанс" туындысын оқыдым, бірақ ол мені қараңғыда қорқытып, мазалады, сондықтан одан қашып жүрдім" деп жауап берді.
Spofford's fiction had very little in common with what was regarded as representative of the New England mind. Her gothic romances were set apart by luxuriant descriptions, and an unconventional handling of female stereotypes of the day. Her writing was ideal, intense in feeling. In her descriptions and fancies, she reveled in sensuous delights and every variety of splendor. In style, Spofford did not aim at sensationalism, and throughout her writings an air of peace and purity reigned. She exhibited an extraordinary affluence of language, which never appeared to be strained or affected. When Higginson asked Emily Dickinson whether she had read Spofford's work "Circumstance", Dickinson replied, "I read Miss Prescott's 'Circumstance,' but it followed me in the dark, so I avoided her."
Жеке өмір
1865 жылы, ұзақ жылдар бойы шаруашылық құрып жүріп, ол Бостондық заңгер Ричард С. Споффордқа (1888 жылы қайтыс болды) және Эссекс округының дәрігері доктор Р. С. Споффордтың ұлына үйленді; ол сонымен қатар Вашингтондағы Конгресс кітапханасының кітапханашысы Эйнсворт Рэнд Споффордтың туысы болды. Некелерінің екінші жылында ұл дүниеге келді, бірақ ол сәби шағында қайтыс болды. Ол осы қайғыға арнап "Ақтаңдау" деген өлең жазды. 1886 жылғы қаңтардағы "Харпердің ай сайынғы" журналының 210-бетінде жарияланды. Споффордтар Елік аралында, Еймсберидегі Мерримак өзеніне қарап тұрып өмір сүрді. Арал тұрақты үй үшін сатып алынғанымен, ол көптеген қыстарын немесе олардың бір бөлігін Бостон мен Вашингтонда өткізді. Споффордтың анасы, Прескотт ханым, 1883 жылдың 1 сәуірінде Елік аралында, қызының үйінде қайтыс болды. Споффорд 1921 жылдың 14 тамызында Елік аралында қайтыс болды.
In 1865, after many years of engagement, she married Richard S. Spofford (died 1888), a Boston lawyer, and son of Dr. R. S. Spofford, a physician of Essex County; he was also cousin to Ainsworth Rand Spofford, the librarian of the Congressional library in Washington, D. C. In her second year of marriage, a child was born, a son, who died in infancy. She penned the poem 'Lament' about the grief of her loss. Published in the January 1886 Harper's Monthly page 210. The Spoffords lived on Deer Island overlooking the Merrimack River at Amesbury. Though the entire island was purchased for a permanent home, she spent many of her winters, or a portion of them, in Boston and Washington. Spofford's mother, Mrs. Prescott, died on April 1, 1883, at Deer Island, in her daughter's home. Spofford died at Deer Island on August 14, 1921.