Пол Глин Уильямс: Британ саяхатшысы және бизнесменнің өмірі мен қызметі
Paul Williams (Conservative politician)
Пол Глин Уильямс (1922-2008) – британский консерватор, депутат парламента, бизнесмен. Выступил против вывода войск из Суэца. Биография и политическая деятельность.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Пол Глин Уильямс (14 қараша 1922 – 10 қыркүйек 2008) – 1953 жылдан 1964 жылға дейін Сандерленд Оңтүстігінен Парламент депутаты болған Ұлыбританияның Консервативтік партиясының саясаткері. Ол сонымен қатар белгілі кәсіпкер де болды. Ол Суэц каналынан шығу туралы үкімет шешіміне қарсылық білдірген Консервативтік партиядан бас тартқан 8 консервативті "Суэц көтерілісшілерінің" бірі болды.
British politician
Paul Glyn Williams (14 November 1922 – 10 September 2008) was a British Conservative Party politician who served as the Member of Parliament (MP) for Sunderland South from 1953 to 1964. He was also a prominent businessman. He was one of 8 Conservative "Suez rebels" who resigned the Conservative Party whip to protest against the government's decision to withdraw from Suez.
Жеке өмір
Уильямс бизнесмен Сэмюэл О. Уильямс пен оның әйелі Эсмэ (Кейл) отының ұлы болды. Ол Марлборо колледжінде және Кембридж университетінің Тринити Холл колледжінде (BA 1942) білім алды, онда жеңіл атлетикадан жартылай «көк» белгісін жеңіп алды және Кембридж университетінің консервативтік қауымдастығының хатшысы болды. 1942 жылы бітіргеннен кейін, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде (RAF) ұшу лейтенанты болып қызмет етті, көліктік ұшақтарда ұшқан. Оның алғашқы некесі 1947 жылы бұрынғы модель Барбара Джоан Хардимен болды. Олардың екі қызы болды, бірақ 1964 жылы ажырасты. Кейін ол Джиллиан Футқа үйленді, олардың бір қызы болды. Ол Уилтширдегі Девизес қаласының жанында тұрды. Одан соң оның екінші әйелі мен үш қызы қалды.
Williams was the son of businessman Samuel O. Williams and his wife Esmée (née Cail). He was educated at Marlborough College and Trinity Hall, Cambridge (BA 1942), where he won a half blue in athletics and was secretary of the Cambridge University Conservative Association. After graduating in 1942, he served as a flight lieutenant in the RAF during the Second World War, flying transport aircraft. His first marriage, in 1947, was to former model, Barbara Joan Hardy. They had two daughters, but were divorced in 1964. He later married Gillian Foote, and they had one daughter. He lived near Devizes in Wiltshire. He was survived by his second wife, and his three daughters.
Кәсіпкерлік қызмет
Уильямс әскери қызметтен кейін бизнесмен болды. Ол 1947–1954 жылдары First South African Cordage компаниясының директоры, 1953–1962 жылдары Transair компаниясының директоры, 1956–1964 жылдары Ходжкинсон Партнерс Лтд., PR консультанттары, 1977–1983 жылдары Minster Executive компаниясының директоры, ал 1978–1987 жылдары Бакер Электр Компаниясы Лимитед және 1980–1983 жылдары Генри Сайкс компанияларының төрағасы болды. 1983–1991 жылдары P E International plc компаниясына, 1991–1995 жылдары Hogg Robinson Career Services компаниясына кеңесші болды. 1966–1977 жылдары "Маунт Шарлотт Инвестментс" қонақ үй компаниясының төрағасы және басқарушы директоры қызметін атқарды, бұл компания кейін "Тисл" қонақ үйімен бірікті.
Williams became a businessman after his war service. He was a director of: First South African Cordage, 1947–1954; Transair, 1953–1962; Hodgkinson Partners Ltd., PR consultants, 1956–1964; Minster Executive, 1977–1983; and Chairman of the Backer Electric Company Limited, 1978–1987, and of Henry Sykes, 1980–1983. He was a consultant to P E International plc, 1983–1991, and to Hogg Robinson Career Services, 1991–1995. He was chairman and managing director of Mount Charlotte Investments from 1966 to 1977, a hotel company that later merged with Thistle Hotels.
Саясат
Уильямс соғыстан кейін консерватор ретінде саяси белсенділікке де қатысты. 1950 жылы ақпанда ол Артур Бленкинсоптың Ньюкасл-апон-Тайн-Ист округіндегі лейбористік орынға, ал 1951 жылы қазанда Сандерленд-Саут округінде үміткер болды. Эварттың ерте қайтысынан кейін Уильямс 1953 жылғы қосымша сайлауда 1175 дауыспен жеңіске жетті, бұл 1924 жылдан бері үкіметтік партияның оппозициялық орынды ұтып алуының алғашқы жағдайы болды. 1953 жылы желтоқсанда ол «Суэц бүлікшісі» болып, үкіметті Египетпен канал аймағын эвакуациялау жөніндегі келіссөздерді тоқтатуға шақырды және 1954 жылы шілдеде консерваторлық үкіметтің Суэц саясатына қарсы дауыс берді. 1955 жылғы мамырдағы жалпы сайлауда ол көпшілігін арттырды, бірақ Суэцтен шығу саясаты бойынша үкіметпен келіспегеннен кейін, ол және тағы жеті консерватор депутаттары 1957 жылғы мамырда партияның тәртібінен бас тартты. 1958 жылғы шілдеде ол және тағы төрт бүлікші тәртіпке қайта оралғанға дейін тәуелсіз консерватор ретінде отырды. Ол 1959 жылы азайтылған көпшілікпен қайта сайланды. 1964 жылғы қазан айындағы жалпы сайлауда ол лейбористтік үміткер Гордон Багиерге 1566 дауыспен жеңіліп, мандатын жоғалтты. Ол оңшыл көзқарастарды ұстанды, Британ империясын, Еуропаны және Американы сынады, сондай-ақ Африкадағы ақ үкіметтерді қолдады. Ол Оңтүстік Родезия мен Оңтүстік Африкадағы ақтардың үстемдігін жақтады. Оның көзқарастары 1964 жылы консерваторлардың жаңа басшысы Эдвард Хиттің көзқарастарынан мүлдем өзгеше болды, ол 1966 жылы Уильямс туралы: «Мен оның пікірлерімен толығымен келіспеймін. Мен әрқашан келіспедім және, болжамдағандай, болашақта да келіспеймін. Бұл қазіргі консерваторлық партияның және осы елдегі көпшіліктің пікірі емес» деді. Осы сыннан кейін Уильямстың парламенттік мансабының жаңаруының ықтималдығы төмен болды. Консерваторлық дүйсенбілік клубының ерте мүшесі (1962) Уильямс 1964 жылдан 1969 жылға дейін Ұлттық клубтың төрағасы болды және іскерлік мәселелерге байланысты соңғы жылы қызметтен кетті. 1965 жылғы қарашада Peterborough газеті Daily Telegraph басылымында «Клуб өзінің беделінің көп бөлігін төрағасы Пол Уильямсқа қарызды» екенін және оның «саяси көрегендігін» мақтады. 1966 жылы ол клуб атынан консерваторлық оппозицияны сынаған баспасөз хабарламасын жариялады: «Ангус Мод мырзаның «сайлаушылар үшін оппозиция мағынасыз нәрсеге айналды» дегені дұрыс. Парламенттен тыс біздерге бұл консерваторлық та, оппозициялық та емес сияқты көрінеді – біз социализмге қарсы күресуіміз керек, оны мақұлдауымыз керек емес». 1969 жылғы сәуірде клубтың жылдық жиналысында өзінің кететін төрағасының сөзінде Уильямс «патриотизм мен моральдық жаңару, жеке тұлға мен ұлттың өзіне деген құрметті қайтару» үшін шақырып, күштірек оппозицияны қалады. (Copping, (ii) б. 13, 16). Ол 1973 жылға дейін клубтың атқару комитетінде болды және 1991 жылға дейін вице-президент ретінде тізімде болды.
Williams also became politically active as a Conservative after the war. He contested Arthur Blenkinsop's safe Labour seats of Newcastle upon Tyne East in February 1950, and then the marginal constituency of Sunderland South in October 1951, losing narrowly to Labour candidate Richard Ewart by 306 votes. After Ewart's early death, Williams won the seat by 1,175 votes at a by election in 1953, the first time that the government party had won an opposition seat in a by election since 1924. He became a "Suez rebel" in December 1953, urging the government to suspend negotiations with Egypt to evacuate the canal zone, and voted against the Conservative government's Suez policy in July 1954. He increased his majority in the May 1955 general election, but, after further disagreement with government policy to withdraw from Suez, he and seven other backbench Conservative MPs resigned their party's whip in May 1957. He sat as an Independent Conservative until he and four other rebels were persuaded to resume the whip in July 1958. He was re elected with a reduced majority in 1959. He lost his seat in the October 1964 general election, with Labour candidate Gordon Bagier winning by 1,566 votes. He held right wing views, being pro British Empire, anti Europe and anti American, and supported white governments in Africa. He supported white rule in Southern Rhodesia and South Africa. His views were almost polar opposites of those held by the new Conservative leader in 1964, Edward Heath, who remarked of Williams in 1966: "I thoroughly disagree with his views. I always have and I suspect I always will. They are not the view of the modern Tory party, nor the views of the great majority of people in this country." After that rebuke, there was little chance that Williams's parliamentary career would revive. An early member (1962) of the Conservative Monday Club, Williams was National Club Chairman from 1964 to 1969, standing down in the latter year because of business pressures. In November 1965, Peterborough in the Daily Telegraph stated that "the Club owed a good deal of its standing to its Chairman, Paul Williams", and commended his "political acumen". In 1966 he issued a press statement on behalf of the club criticising the conservative opposition: "Mr Angus Maude is right in saying that 'to the electorate at large the opposition has become a meaningless irrelevance.' To some of us outside Parliament it appears to be neither Conservative nor an opposition we must oppose socialism, not condone it." In his outgoing Chairman's address at the club's AGM in April 1969 Williams called for a more aggressive opposition, appealing for "patriotism and moral rejuvenation, and a return for self respect in the individual and the nation". (Copping, (ii) pp. 13, 16). He remained on the club's executive council until 1973 and was still listed as a vice president in 1991.