Кіріспе
Хоббс Акты (Hobbs Act) – АҚШ-тың 1946 жылы қабылданған федералды заңы, ол мемлекетаралық немесе шетелдік саудаға әсер ететін нақты немесе талпыныс жасалған қарақшылықты немесе қорқытып алуды тыйым салады. Сондай-ақ, мұндай әрекеттерге қатысты сөз байласуға да тыйым салады. Бұл заң бастапқыда еңбек және басқару арасындағы даулардағы рэкетке қарсы шара ретінде әзірленгенімен, көбінесе мемлекеттік сыбайлас жемқорлық, коммерциялық даулар және еңбек одақтарының мүшелеріне бағытталған сыбайлас жемқорлық істерінде қолданылады.
Құқық элементі
Хоббс заңын түсіндіру кезінде Жоғарғы Сот заңда коммерциялық тармақ бойынша федералды биліктің ең толық көлемі қолданылатынын мәлімдеді. Осылайша, төменгі федералды соттар саудаға нақты әсер тигізу федералдық юрисдикциялық элементті қанағаттандыру үшін жеткілікті екенін мойындады, тіпті ол аз немесе de minimis болса да. Үкімет көбінесе юрисдикциялық элементті дәлелдеу үшін активтердің азаюы теориясын пайдаланады. Бұл теория бойынша, мемлекетаралық саудаға әсер етеді, егер кәсіпорын, мемлекетаралық саудамен белсенді түрде айналысатын немесе әдетте мемлекетаралық саудадан заттар сатып алатын болса, оның активтері қорқыту арқылы азайып, осылайша құрбанның осындай тауарларды сатып алу әлеуеті шектеледі. Соттар юрисдикциялық элементті кеңінен түсіндіргенімен, бұл формальдылық емес; соттар активтердің азаюы теориясы бойынша жеке тұлғалар мен кәсіпорындар арасында ерекшелік жасады. Кәсіпорынның активтерінің азаюы әдетте мемлекетаралық саудаға әсер еткенін көрсету үшін жеткілікті болса, жеке тұлғаның активтерінің азаюы көбінесе жеткіліксіз болады. Мысалы, АҚШ-қа қарсы Перротта ісінде (2002) Екінші округ жеке тұлғалар мен кәсіпорындар арасында ерекшелік жасамау Хоббс заңының ауқымына барлық қарақшылық пен қорқытуды алып келеді деп түсіндірді.
Қорқынышпен қорқыту
Хоббс заңы физикалық, экономикалық және ақпараттық зиян келтіру туралы қорқытуларды қамтиды (яғни, шантаж). Қорқытудың "заңсыз" болуы үшін физикалық зорлық-зомбылықпен қорқыту, қорқыту нысанына белгілі бір дәрежеде үрей тудыруы керек. Сонымен қатар, егер күдікті басқа біреуге экономикалық зиян келтіруге қабілетті екенін дәлелдемесе және сол адам күдіктінің өзіне заңмен берілген нәрсенің қорқыту арқылы тартып алуға тырысады деп сенбесе, экономикалық қорқыту Хоббс заңы мақсатында "заңсыз" деп есептелмейді. Соңында, шантаж жағдайында, егер күдікті ашуға ұсынған ақпарат пен нысананың мүлкіне қатысты талаптары арасында тікелей байланыс болмаса, Хоббс заңы бойынша қудалау дұрыс болады.
Заңның астында қорлау
Хоббс заңы заңның талабына сәйкес әрекет ететін мемлекеттік қызметкерлердің қорқытып алу әрекеттеріне де қатысты. Мемлекеттік қызметкер заң бойынша өкілеттігі жоқ төлемді, оның ресми іс-әрекеттерге айырбас ретінде жасалғанын білген кезде қорқытып алуға болады. Сондықтан, 1951-бап федералдық пара беру туралы заңға тыйым салған құлықты ғана қамтымайды, сонымен қатар екі жағынан одан да кеңейтілген: 1951-бап федералдық мемлекеттік қызметкерлермен ғана шектелмейді. Үкімет тек мемлекеттік қызметкердің төлемді алу үшін белгілі бір ресми іс-әрекет жасасуға келіскенін дәлелдеуі керек, яғни мүмкіндік туғанда (ағынмен берілетін пайдалар теориясы) 1951-бап бойынша айыптау үшін жеткілікті, ал 201-бап бойынша үкімет нақты «қарсылық» (quid pro quo) немесе оған ұқсас жағдайды дәлелдеуі тиіс. Бірақ, мемлекеттік қызметкердің өзі келісімді орындауға ниеттенгені маңызды емес, төлеушінің ресми іс-әрекеттерді сатып алу ниеті туралы білуі жеткілікті. Оның кең мүмкіндіктеріне қарамастан, 1951-бап кем дегенде бір маңызды жағынан 201-баптан тар: 201-бап бойынша пара алған лауазымды тұлға да, пара берген адам да федералдық қылмыс жасаған болып есептеледі, бірақ 1951-бап бойынша пара төлеуші қорқытып алуға қатысқан адам ретінде кінәлі емес.
§ 1951 is not limited to federal public officials. The government need only prove a public official agreed to take some official action in exchange for payment as opportunities arose to do so (i. e. a "stream of benefits" theory) to sustain a § 1951 charge whereas, under § 201, the government must prove an express quid pro quo (or something approaching one). It is important to note, however, that it is irrelevant whether the public official in fact intended to hold up his or her end of the bargain—it is enough that the official had knowledge of the payor's intent to buy official acts. Notwithstanding its potentially broad reach, § 1951 is narrower than § 201 in at least one important respect: Under § 201, both the official receiving a bribe and the person bribing him have committed a federal crime, but, under § 1951, a payor of a bribe is most likely not guilty as an accomplice to extortion.
Ұрлық немесе қорқытып алумен байланысты емес қызмет
2006 жылғы 28 ақпанда АҚШ Жоғарғы Соты Шейдлер мен Әйелдерге арналған Ұлттық Ұйымға қатысты іс бойынша шешім шығарды. Соттың бірауыздан қабылданған пікірінде физикалық зорлық-зомбылық, егер ол тонау немесе қорқытумен байланысты болмаса, Хоббс заңының қолданыс аясынан тыс қалады және АҚШ Конгресі бұл Заңды "жеке физикалық зорлық-зомбылық жасауға арналған" деп қарастырмады делінген. Осы себепті, сот аборт жасайтын клиникалар Хоббс заңын абортқа қарсы наразылық білдірушілерге қарсы тыйым салу үшін пайдалана алмайды деп шешті. 2013 жылғы 26 маусымда Сехар мен АҚШ арасындағы іс бойынша Сот, мемлекеттік лауазым иесіне оның беруге құқығы жоқ мүлкін (осы жағдайда, инвестицияны мақұлдау туралы үкіметтік лауазым иесіне бас кеңесшінің ұсынысын) белгілі бір жолмен пайдалануға мәжбүрлеу мақсатындағы қауіп көрсету, Заңның мағынасы бойынша "басқадан мүлік алу" болып табылмайды деп үкім шығарды. Сот түсіндіргендей, айыпталушы адвокаттан ұсыныс "алуды" көздемеген, оның орнына адвокаттың ұсынысты белгілі бір жолмен жасауын қалаған, бұл Хоббс заңында көзделмеген мәжбүрлеу қылмысы, ал Хоббс заңында тыйым салынған қорқыту емес.