Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Карлман (848–877 ж. шамамен) – Батыс Францияның патшасы Карл Тоқалдың және оның бірінші әйелі Эрментруданың кіші ұлы. Ол ерте жасынан-ақ діни мансапқа бағытталған, бірақ 870 жылы әкесіне қарсы көтеріліп, патшалықтың бір бөлігін мұра ретінде иеленуге тырысты. 848 жылы дүниеге келген Карлман 854 жылы бала кезінде шашылған, бұл әкесінің патшалықтың бөлінуіне жол бермеу саясатының бір бөлігі болды (Верденде 843 жылы болған жағдай сияқты). Карлманға болашақ архиепископ абат Вулфад тәрбиеледі. 860 жылы Карлман диакен қызметіне бекітіліп, Сент-Медар де Сойсонс аббаттығының басшысы болды. Келесі он жылда ол Сент-Аманд д'Эльнон, Сент-Рикьер, Лобб және Сент-Арнольд де Мец аббаттықтарын алды. 865 жылы Карлманның ағасы және дін қызметкері Лотар Ақсақал қайтыс болды, ал Карлман Сен-Жермен д'Осерр аббаттығында оның орнын басты. Келесі жылы (866) Карл Тоқалдың тағы бір ағасы, Аквитания патшасы болып тағайындалған Карл Бала дүние салды. Осы қайтыстардан кейін Карлман ағасы Людовик Тілі келмейтіннен кейін таққа мұрагерлікте екінші орынға көтерілді. 870 жылға қарай ол аристократтардан қолдаушылар жинады. Оның қолдаушыларының нақты есімдері бізге жеткен жоқ, бірақ олардың көпшілігі Лотарингия және Фландриядан болған сияқты. Әкесіне қарсы шығуы күшейе бастағанда, ол тұтқындалып, сотталып, Сенлисте түрмеге қамалды. Салдарынан оның аббаттықтары тәркіленді. Папа Адриан II Карлманды босатуға тырысып, сәтсіздікке ұшырады, бірақ Фландрияға қашып, Карлман шағын әскер жинады. Реймс провинциясының епископтары 871 жылдың басында архиепископ Гинкмардың басшылығымен Компиеньде бас қосты. Олар Реймс провинциясындағы Карлманның барлық қолдаушыларын анафемаға ұшыратты, тек бір дауыс қарсы болды – Лаон епископы Хинкмар, ол, мүмкін, Карлманның жақтасы болған. 873 жылы Карлман қайтадан сотталып, соқырланды, бірақ тұтқындалудан құтылып, Шығыс Францияға қашып кетті, онда оның ағасы, неміс патшасы Людовик оған қорғаныс берді. Ол 877 жыл шамасында сол жерде қайтыс болды.
Carloman (848–c. 877) was the youngest son of Charles the Bald, king of West Francia, and his first wife, Ermentrude. He was intended for an ecclesiastical career from an early age, but in 870 rebelled against his father and tried to claim a part of the kingdom as an inheritance. Born in 848, Carloman was tonsured as a child in 854 in furtherance of his father's policy of preventing a partition of the kingdom (as had happened at Verdun in 843) by placing his younger sons in the church. Carloman was tutored by Abbot Wulfad, a future archbishop. In 860 Carloman was ordained a deacon and acquired the abbacy of Saint Médard de Soissons. In the following decade he acquired the abbacies of Saint Amand d'Elnon, Saint Riquier, Lobbes and Saint Arnould de Metz. In 865 Carloman's older brother and fellow ecclesiastic, Lothair the Lame, died and Carloman succeeded him in the abbey of Saint Germain d'Auxerre. The next year (866), another brother, Charles the Child, whom Charles the Bald had made King of Aquitaine, died. With these deaths, Carloman became second in line to the throne after the eldest brother, Louis the Stammerer. By 870 he had gathered an aristocratic following. No specific names of supporters have come down to us, although they appear to have been mostly from Lotharingia and Flanders. Before his defiance of his father amounted to anything, he was arrested, tried and imprisoned at Senlis. His abbacies were forfeited as a consequence. Pope Hadrian II unsuccessfully intervened, to try to secure Carloman's release, but escaping to Flanders, Carloman gathered a small army. The bishops of the province of Reims then met in early 871, under the leadership of Archbishop Hincmar at Compiègne. They pronounced excommunication on all of Carloman's supporters in the province of Reims, with one dissenting voice—Bishop Hincmar of Laon, who was perhaps a supporter of Carloman himself. In 873, Carloman was re tried and blinded, but avoided imprisonment by escaping to East Francia, where his uncle, King Louis the German, gave him protection. He died there about 877.