1976 жылғы Ұлттық Орман Шаруашылығы Заңы: АҚШ Федералдық Заңы
National Forest Management Act of 1976
АҚШ-тың 1976 ж. қабылданған Ұлттық Ормандарды Басқару Актісі ұлттық орман шаруашылығын реттейді. Орман ресурстарын жоспарлау, орман шаруашылығы стандарттарын белгілеу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы
United States federal law
1976 жылғы Ұлттық орманды басқару туралы заң (NFMA) (P. L. 94 588) – ұлттық орманды басқаруды реттейтін негізгі заң болып табылады және 1974 жылғы Орман және орманды жаңартылатын ресурстарды жоспарлау туралы заңға енгізілген түзету. Бұл заң ұлттық орман жерлеріндегі жаңартылатын ресурстарды басқаруды талап етеді. Заң ұлттық орман ішіндегі түрлі тәжірибелерге, соның ішінде ағаш өңдеуге қатысты сот процестеріне жауап ретінде қабылданды. «Зиске против Буц» (Zieske v Butz) – бұл Принц Уэльс аралындағы Пт Бейкер қауымдастығының мүшелері АҚШ Орман қызметінің алғашқы экологиялық салдарын бағалау есебіне қатысты салған сот процесі. Бұл сот процесі аралдың солтүстік-батыс бөлігіндегі 400 000 акр жерде ағаш кесуді тоқтатты және ағаш өнеркәсібі Конгреске сот шешімін жоюға шақыру жасады. Өкіл Фоули мәлімдеме жасағанда, тағы алты сот процесі «Зиске против Буц» ісіне ұқсас шешімдермен ағаш кесуді тоқтатқандығын атап өтті.
The National Forest Management Act (NFMA) of 1976 (P. L. 94 588) is a United States federal law that is the primary statute governing the administration of national forests and was an amendment to the Forest and Rangeland Renewable Resources Planning Act of 1974, which called for the management of renewable resources on national forest lands. The law was a response to lawsuits involving various practices in the national forest, including timber harvesting., Zieske v Butz was the lawsuit brought by members of the Pt Baker Association on Prince of Wales Island against the US Forest Service's first environmental impact statement. The suit halted logging on the NW tip of the island which consisted of 400,000 acres and resulted in a call by the timber industry for Congressional action to undo the lawsuit. Representative Foley noted on the floor that six other suits were blocking logging with holdings similar to Zieske v Butz.
Өмірбаян
NFMA-ның негізгі мақсаттары – АҚШ Орман қызметіне ұлттық ормандар үшін жоспарлар жасауды, ағаш сату стандарттарын белгілеуді және ағаш шаруашылығын реттеу саясатын құруды талап ету болып табылады. Бұл мақсаттардың көзделіп отырғаны – ұлттық ормандарды тым көп ағаш кесу және толық кесу салдарынан болатын қанағаттандырылмас зардаптардан қорғау. Конгресс Орман қызметінен, басқа да тиісті мекемелермен бірлесіп, елдің жаңартылатын ресурстарын пайдалануын, қазіргі және күтілетін сұранысты, сондай-ақ экологиялық және экономикалық әсерлерді жан-жақты бағалауды, зерттеуді және жоспарлауды міндеттейді. NFMA орман жоспарлау жүйесін өзгертіп, АҚШ Орман қызметін ресурстарды басқаруға жүйелі және пәнаралық көзқарас қолдануға міндеттеді. Бұдан өзге, орман жоспарларын дайындау және қайта қарау кезінде халықтың қатысуын қамтамасыз ету көзделген. NFMA сонымен қатар бірнеше Орман қызметінің сенімдік қорларын және арнайы шоттарын құрып, кеңейтті. Ол 1974 жылғы Орман және шабындықтардың жаңартылатын ресурстарын жоспарлау туралы заңда (RPA) белгіленген жер және ресурстарды басқару жоспарларын (Ж/РЖ) дамытып, Орман қызметінен барлық жерлерін тізімдеуді талап етті. Одан кейін, жердің қандай мақсатқа ең қолайлы екенін анықтау үшін аймақтарға бөлу процесі жүргізілді, бұл процеске «қолайлылықты анықтау» деген ат берілді. Бұл жоспарлар жерді басқарудың баламалы нұсқаларын ұсынуды талап етті, олардың әрқайсысы ағаш, мал жаю, кен өндіру, демалыс сияқты әлеуетті ресурстық өнімдерге, сондай-ақ жергілікті қоғамдарға әлеуметтік-экономикалық әсерге ие болды. Орман қызметі Федералдық төтенше жағдайларды басқару агенттігімен (FEMA) бірлесіп, FORPLAN (жерді басқару ресурстарының шығынын бағалауға арналған сызықтық бағдарламалау моделі) және IMPLAN құруға үлкен үлес қосты, олар осы өнімдердің жергілікті қоғамдарға тигізетін экономикалық әсерін бағалауға мүмкіндік берді. NFMA жазылған кезде орманды дұрыс басқару мәселесінде әртүрлі мүдделер қақтығысты. Сол кезде ұлттық орманды басқарудың басты ойыншысы – ағаш өнеркәсібі болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі экономикада, тұрғын үй құрылысының өркендеуіне байланысты ағашқа деген сұраныс күрт өсті, ал адамдар мемлекеттік жерлерде бұрынғыдан да көп демалды. Ұлттық саябақтарға келушілер саны 1950 жылы 50 миллионнан 1960 жылы 72 миллионға дейін өсті. «Сьерра клубы» және басқа да табиғатты қорғау ұйымдары табиғи ландшафттарды сақтау үшін күресті. 1960 жылғы Көп мақсатты тұрақты өнімділік туралы заң Орман қызметінің демалыс, шабындықтар, су бассейні, жабайы табиғат және балық шаруашылығы сияқты ағаш емес құндылықтарды басқаруға міндетті екенін нақтылады, бірақ осы пайдалану түрлері орман жоспарлау процесіне NFMA-ға дейін енгізілмеген еді.
The main objectives of NFMA are to require the U. S. Forest Service to develop plans for national forests, set standards for timber sales, and create policies to regulate timber harvesting. The purpose of these objectives is to protect national forests from permanent damages from excessive logging and clear cutting. Congress requires the Forest Service, in conjunction with other applicable agencies, to thoroughly assess, research, and plan for the nation's renewable resource use, the current demand, anticipated demands, and environmental and economic impacts. NFMA changed forest planning by obliging the United States Forest Service to use a systematic and interdisciplinary approach to resource management. It also provided for public involvement in preparing and revising forest plans. Also, NFMA established and expanded several Forest Service trust funds and special accounts. It expanded upon the land and resource management plans (L/RMPs) outlined in the Forest and Rangeland Renewable Resources Planning Act of 1974 (RPA), and started by requiring the Forest Service to do an inventory of all its lands, followed by a zoning process to see what uses land was best suited for – dubbed the "suitability determination." These plans required alternative land management options to be presented, each of which have potential resource outputs (timber, range, mining, recreation) as well as socio economic effects on local communities. The Forest Service, in cooperation with the Federal Emergency Management Agency (FEMA), contributed considerable resources to the creation of FORPLAN (a linear programming model used to estimate the land management resource outputs) and IMPLAN to estimate the economic effects of these outputs on local communities. At the time NFMA was written, there were conflicting interests in regards to proper forest management. The major player of national forest management at the time was the timber industry. In a post World War II economy, the demand for timber skyrocketed with the housing boom and people were recreating on public lands more than ever before. Visitors to national parks rose from 50 million in 1950 to 72 million in 1960. The Sierra Club and other conservation groups were also fighting for preservation of natural landscapes. The Multiple Use Sustained Yield Act of 1960 made it clear that the Forest Service had to manage for non timber values, like recreation, range, watershed, wildlife and fishery purposes, but it was not until NFMA that these uses were embodied by the forest planning process.