Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көл Супериор жанындағы шағын елді мекен
the hamlet on Lake Superior
Росспорт (Ros Dumhach; сондай-ақ Росдоаг деп те аталады) – Ирландияның Майо округінің солтүстік-батысындағы Галтахт ауылы және қалашығы. Ол Эрис барониясы мен Килкоммон приходының шегінде орналасқан. Бродхейвен шығанағының сағасына жақын, үш өзеннің (Мюингнабо, Гленэмой және Гвидани) Срут Фада Конн шығанағына құятын жерде жатыр. Оның ауданы .
Rossport (Ros Dumhach; also known as Rosdoagh) is a Gaeltacht village and townland in northwest County Mayo, Ireland. It is within the barony of Erris and parish of Kilcommon. It lies close to the mouth of Broadhaven Bay on the headland where the confluence of three rivers meet (the Muingnabo, the Glenamoy and the Gweedaney) flowing into Sruth Fada Conn Bay. Its area is .
Тарих
1636 жылы Барретт тайпасы Росспортты меншікке алған.
In 1636 the Barrett clan owned Rossport.
Борн
1707 жылы Слиго округінен Кромвельдің өкілі Томас Борнс Артур Шейннен Росспорт пен көршілес Муингнабо жерлерін алды. 1727 жылы ол Росспорттағы мүліктің құқығын 1756 жылы қалаға көшіп келген ағасы Джорджқа берді. Борнс әулетінің тағы екі тармағы Стоунфилд және Портаклой шағын ауылдарына қоныстанды. Ауылдың үстіндегі төбедегі ескі протестант зираты жақсы жасырылған. Басқа жер иелері сияқты Борнстердің де шаруалары болды. Кейбір жер иелері шаруаларына жаман қарым-қатынас жасағанмен, Борнстер шаруаларына біршама мейірімділікпен қарағандығы туралы мәліметтерде көрсетілген. Бұрын айтылғандай, Джордж Борнс, бұл ер адамның шөбересі болуы мүмкін, Киллаланың протестант епископына аштықтан зардап шегіп жатқан шаруаларына көмек сұрап хат жазды. Епископ бірнеше тонна ұн мен картоп жіберді, ал Джордж оның бір бөлігін шаруаларына берді. Сэмюэл Борнс Росспортты әкесі Джорджтен мұра етіп алды және 1832 жылы қаланың оңтүстік жағындағы шаруаларды жерінен шығарып, екі қабатты, кеңсесі мен қоршалған бағы бар үй салды. Ол 1849 жылы 600 фунт стерлинг, ал 1859 жылы тағы 300 фунт стерлинг көмек алды. Борнс мүлігіндегі кейбір шаруалар тоқу және тігіс үйрететін өндірістік мектепте жұмыс істеді. 1845-47 жылдардағы ашаршылық кезінде Достар қоғамы (квакерлер) Росспорттағы Борнс шаруаларына азық-түлік көмегін жіберді. Борнс шаруалары емес, мүлдесіз және жақсы жағдайда емес көптеген адамдар болды, Борнстер олардан қорқыныш сезінді, себебі «халық қазір толыққанды тыныш болғанымен, олардың мұңайған жағдайы оларды басқалардың өмірін және мүлкін жоюға мәжбүр етуі мүмкін» (1846 жылғы наразылық қағаздары). Сэмюэл Борнс Росспортқа тәртіп сақтау үшін полиция күштерін шақыруды сұрады. 1866 жылы ауылдағы шағын саман үйінде полиция казармасы орналасты. 1881 жылы Борнс отбасы Лондонға қайта оралды. «Тартыс» кезінде казарма өртеніп, полиция Борнстің ескі үйіне көшіп, 1959 жылы ауданды тастағанға дейін онда тұрды. 1959 жылы ол ауылдың ортасында орналасқан қазіргі (орта мектеп) Колайсте Хомейннің алдындағы Gael Linn колледжіне айналды, ол 1968 жылы осы жерге көшті. Ескі полиция казармасы әлі де Срут-Фада-Конн шығанағына қарап тұрған далада тұр. М.Борнс кедейлерге әйелдердің ирландтық киім қоғамынан алған киімдерді таратты. Борнстер үйінен күнделікті қамыр мен сорпа таратты. Тамақ дайын болғанда үлкен қоңырау соғылды. Борнстер сонымен қатар мектеп ашты, ол басқа мектептер сияқты дін тарату үшін пайдаланылды, бірақ көптеген мектептерден айырмашылығы, мұғалім ирланд тілінде оқытты, басты мақсаты адамдарды протестанттарға айналдыру емес, білім беру болды.
About the year 1707, Thomas Bournes, a Cromwellian from County Sligo was granted Rossport and neighbouring Muingnabo from Arthur Shaen. In 1727 he transferred his interest in Rossport to his brother George, who settled in the townland in 1756. Two other branches of the Bournes family had settled in Stonefield and Portacloy, two townlands on the Dún Chaocháin peninsula. The old Protestant graveyard well hidden on the hillside above the village bears testament to the Protestant past of the townland. Like other landlords, the Bournes had tenants. While some landlords treated their tenants despicably, it would appear from reports that the Bournes treated their tenants with some compassion. Another George Bournes, probably a great grandson of the original man referred to previously, is reported to have written to the Protestant Bishop of Killala requesting relief for the starving tenants. The bishop got several tons of meal and potatoes and George received some of it for his tenants. Samuel Bournes inherited Rossport from his father George and in 1832 he cleared tenant farmers off the southern end of the townland to build a substantial and commodious two storey house with suitable offices and walled garden. He availed of the Land Loan Scheme to improve his estate – in 1849 he received £600 and in 1859, a further £300. The Bournes estate provided some of its tenants with other employment in the form of an industrial school which taught knitting and sewing. During the famine of 1845 – 47 the Society of Friends (Quakers) sent food relief to tenants of the Bournes in Rossport. There was a huge population of landless people who were close to destitution who were not Bournes tenants and the Bournes felt threatened 'For although the people are now perfectly quiet still, their destitution may force them to destroy the lives and properties of others (from Outrage papers 1846). Samuel Bournes requested that there be police brought to Rossport to quell any trouble. By 1866 there was a police barracks based in a small thatched cottage in the village. By 1881 the Bournes family had moved back to London. During 'the Troubles' the barracks was burned and the police moved into the old Bournes dwelling where they remained until they left the district in about 1959. In 1959 it was made into a Gael Linn college, the predecessor of the current (secondary school) Colaiste Chomain in the middle of the village to which it moved in 1968. The old police barracks is still there in a field overlooking Sruth Fada Conn Bay. Mrs. Bournes distributed clothing among the poor which she received from the Ladies Irish Clothing Society. The Bournes distributed porridge and soup from their dwelling on a daily basis. A large bell was rung when the food was ready for distribution. The Bournes also set up a school, which like all schools was used for proselytising but unlike most, the teacher taught in the Irish language, the main role being to educate rather than to turn people into Protestants.
Роберт Бьюкенен
Шотландиялық Роберт Бьюкенен Британиядағы медициналық білімін оқуды тастап, 1874 жылы Росспорт ложасына келді. Ол кәсіби емес дәрігер болған, ол және оның әйелі ауылдың ауру адамдарын емдеген. Олар барлық науқастар мен қиын жағдайдағыларға зор мейірімділік көрсетті. Ол әйелімен бірге аштықтан азап шеккен ауыл тұрғындарының жартысын тамақтандырды, ал ауыл тұрғындары оларға кеңдік көрсетті. Ол сонымен қатар ақын да еді. Бьюкенендердің иті өлгенде Росспорт ауылының тұрғындары көңіл айтуға және қайғыруға келді. Гленгадтың бір адамы "Мадад Бьюкенен" деген мазақ әнін жазды, ол Росспорт халқын Бьюкененнің иті үшін қайғырғаны үшін қынжырлап сөз қозды.
Robert Buchanan, a Scotsman, left his medical studies in Britain and came to Rossport Lodge in 1874. He was an amateur doctor, and he and his wife tended the sick of the townland. They showed great tenderness towards all the sick and afflicted. He and his wife fed half the starving villagers, and they were generous to the Buchanans in return. He was also a poet. When the Buchanans' dog died the villagers of Rossport came to offer their condolences and sympathy. A song of mockery called 'Madadh Buchanan' was composed by a Glengad man ridiculing the Rossport people for mourning Buchanan's dog.
Аллан Сазерленд
1893 жылы Роспортқа бір ағылшын келді. Ол бай болып көрінді және өзін Аргилл Хайлендерлері мен 5-ші Лансерлердің капитаны Алан Сазерленд деп таныстырды. Оның ілесінде қызметшілер мен жұмысшылар тобы болды – аңшылар, иттер, қару-жарақ, ет, балық, виски, шарап және балық аулау құралдары. Ол Белмуллетке барғанда, дүкен иелері оның мәртебелі қонақ екеніне риза болып, барлығына несие берді. Алан Сазерленд мырза барған жерінен қарыз алып, ешкімге ақша төлемеді. Ол үнемі чек кітапшасын ұмытып кеткендей көрінетін. Ол жергілікті жерде жылқы сатып алды, оларды сынап көру үшін ұстады, бірақ шындығында оларды Дублинге әрқайсынан 10 фунтқа сатты. Лондондағы Борнс отбасы қаламаса да, ол Росспорт үйінде тұрды. Ол мүлікті "Филд" журналынан тауып алған, бірақ Борнстарға жалқы ақысын бір тиын да төлемеді. Ақыры заң оны жеті жылға қамауға үкім шығарды, ол жылқы ұрлығы және басқа да қылмыстарға кінәлі деп танылды. Ол барлық айыптауды мойындады. Сотта оның 4000 фунттан астам мұра алғаны және оның бәрін жылқы мен құмар ойындарына ысырап еткені анықталды.
In 1893 an Englishman arrived in Rossport. He appeared to be wealthy and told people he was Allan Sutherland, Captain of the Argyll Highlanders and the 5th Lancers. He had an entourage of servants and workers with him – game keepers, dogs, guns, meat, fish, whiskey, wine and fishing tackle. When he went into Belmullet the shopkeepers all gave him credit so delighted with their distinguished guest as they were. Mr. Allan Sutherland borrowed everywhere he went and paid nobody. He always seemed to have forgotten his cheque book. He bought horses locally which he kept on a trial basis but in reality he sold them to Dublin for £10 each. He lived in Rossport House even though the Bournes family in London did not want him there. He had found the property in the Field magazine but he never paid the Bournes a penny of rental. Finally the law caught up with him and he was sentenced to seven years' penal servitude for horse stealing and other offences. He pleaded guilty to all the charges. It was disclosed in court that he had received a legacy of over £4,000 and had squandered the lot on horses and gambling.
"Росспорт бес" және Корриб газ даусы
Росспорт 2005 жылы жергілікті бес адам Royal Dutch Shell компаниясына өз жерлеріне кіруге рұқсат бермегені үшін түрмеге қамалып, ұлттық деңгейде танымал болды. Shell компаниясы, Ирландия үкіметінің көмегімен, Corrib газ кен орнынан ауылдың ішінде тікелей өтетін жоғары қысымды, иісі жоқ шикі газ құбырын салуды жоспарлап отыр. 2009 жылдың жазында Белмуллеттегі Broadhaven Bay қонақ үйінде өткен An Bord Pleanala жазбаша тыңдауына Rossport тұрғындары күн сайын қатысып, бұл маршруттың қауіпсіздік тұрғысынан қабылдауға болмайтынын мәлімдеді. Shell компаниясы құбырды Sruth Fada Conn шығанағы арқылы өткізу туралы ұсыныстар жасады және оларды 2010 жылдың мамырында An Bord Pleanala-ға ұсынды. 31 мамырда An Bord Pleanala 2010 жылғы жаңа экологиялық әсер туралы есеп алды.
Rossport came to national prominence in 2005 when five local men were jailed for refusing to allow Royal Dutch Shell access to their lands. Shell, with the assistance of the Irish government, propose to lay a high pressure, unodourised raw gas pipeline straight from the Corrib gas field through the village. The An Bord Pleanala Oral hearing held in the summer of 2009 in the Broadhaven Bay Hotel in Belmullet was attended daily by many Rossport residents has declared this route unacceptable on safety grounds. Shell drew up proposals to bring the pipeline up Sruth Fada Conn Bay which they presented to An Bord Pleanala in May 2010. On 31 May, An Bord Pleanala received a new Environmental impact statement 2010
2007 жылы Росспорт тумасы Уилли Кордуфф Corrib газ жобасына қарсылығы үшін Goldman Environmental Prize сыйлығына ие болды. 2011 жылы Ристер О'Домхнайлдың "The Pipe" деректі фильмі Ұлыбританияның Лестер қаласында өткен Green Film фестивалінде тұңғыш рет көрсетілді.
In 2007, Rossport native Willie Corduff won the Goldman Environmental Prize for his opposition to the Corrib Gas Project. In 2011, Risteard O'Domhnaill's documentary film The Pipe was premiered in the Green Film festival in Leicester, UK.