Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адмирал сэр Фредерик Чарльз Дрейер (8 қаңтар 1878 – 11 желтоқсан 1956) – Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің офицері. Ол артиллерия саласындағы сарапшы болған және британдық соғыс кемелері үшін атыс басқару жүйесін жасады. Ютландия шайқасында адмирал сэр Джон Джелликоның штаб капитаны қызметін атқарды. 1943 жылы адмирал шенімен зейнетке шықты, екі дүниежүзілік соғыста қызмет етіп, бұрын бір рет зейнетке шыққан еді.
Admiral Sir Frederic Charles Dreyer, (8 January 1878 – 11 December 1956) was an officer of the Royal Navy. A gunnery expert, he developed a fire control system for British warships, and served as flag captain to Admiral Sir John Jellicoe at the Battle of Jutland. He retired with the rank of admiral in 1943, having served through two world wars and having already retired once.
Түпбасқасы және ерте өмір
Фредерик Дрейер 1878 жылдың 8 қаңтарында Ирландияның Парсонстаун (қазіргі Бирр) қаласында, Кингс округінде (қазіргі Оффли округінде) дүниеге келді. Ол Данияда туған астроном Джон Луис Эмиль Дрейердің екінші ұлы және Армаг обсерваториясының директоры болған. Армагдағы Корольдік мектепте білім алған Дрейер 1891 жылы Корольдік теңіз флотына қабылданып, Дартмут қаласындағы Корольдік теңіз колледжіне түсті.
Frederic Dreyer was born on 8 January 1878 in the Irish town of Parsonstown (now Birr) in King's County (now County Offaly), the second son of the Danish born astronomer John Louis Emil Dreyer who was director of the Armagh Observatory. Educated at The Royal School, Armagh, in 1891 Dreyer joined the Royal Navy and entered the Royal Naval College, Dartmouth.
Алғашқы жылдар
Дартмут университетінде Дрейер емтихандарда жақсы нәтиже көрсетті және өзінің курсында бесінші орынға ие болды. Содан кейін ол HMS Anson (1893–1896) және HMS Barfleur (1896–1897) кемелерінде мичман болып қызмет етті. Ол келесі емтихандардың барлығында 1-сыныптық сертификаттар алды – кіші лейтенант, лейтенант (1898 жылдың шілдесінде HMS Repulse кемесінде) және содан кейін артиллерия лейтенанты. 1900 жылы ол «Теңізшілік өнерінде бірінші сыныпқа қалай қол жеткізуге болады» атты кітап жазды. 1901 жылы Гринвичтегі Корольдік теңіз академиясында артиллерия және торпедалық лейтенанттардың қадамында үш адамның арасында бірінші орын алды, содан кейін Ширнесстегі артиллерия мектебінің штабына жіберілді. 1902 жылдың жазында ол HMS Scylla крейсерінің артиллерия офицері болып жылдық маневрлерде қызмет етті, содан кейін HMS Hawke қорғалған крейсеріне Жерорта теңізіне жасақпен сапарға (тамыз-қыркүйек 1902) жіберілді. 1902 жылдың қыркүйегінен бастап ол Жерорта теңізіндегі HMS Hood линкорына тағайындалды, бірақ кеменің рулі зақымданып, жөндеуге Плимутқа қайтып келді және төленді. Дрейер 1903 жылдың 13 қаңтарында Мальтаға тағы бір жасақ сапары үшін Hawke-ке қайта тағайындалды, ал наурыз айында төленгеннен кейін HMS Excellent штабына тағайындалды, сол кезде капитан Перси М. Скотт басқарды. Екі айдан кейін Скотт Дрейердің есімін жаңа HMS Exmouth линкорына артиллерия офицері болып тағайындау үшін ұсынды. 1903 жылдың маусым айынан бастап Дрейер Жерорта теңізіндегі Exmouth-та артиллерия офицері болып тағайындалды. Ол бұрын Адмиралтействода қызмет еткеннен кейін Атлантика флотының қолбасшысы болуға үміттене берген. Алайда, 1931 жылы Инвергордон бүлігі кезінде ол құрамына кірген Кеңестің байланысты болуы және осы флотқа тигізген салдары Дрейердің оған ешқашан қолбасшылық жасамауына себеп болды. 1932 жылы Дрейер толық адмирал дәрежесіне көтеріліп, 1933 жылы Қытай станциясының қолбасшысы болып тағайындалды, онда ол 1936 жылға дейін қызмет етті. 1939 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Корольдік теңіз резервінде Конвой комиссары болып ерікті түрде қызмет етті. 1940 жылы ол Бас қолбасшы генералдың штабында жаулауға қарсы шаралар жөніндегі кеңесші болып жұмыс істеді, содан кейін (1941–1942) Сауда флотының артиллериясының инспекторы болып тағайындалды. Содан кейін ол 1942 жылы Теңіз әуе күштерінің бас директоры болып тағайындалды, ал 1943 жылы Теңіз әуе жабдықтарының бас директорының орынбасары болып соңғы рет тағайындалды. Содан кейін ол екінші рет зейнеткерлікке шықты. Оның естеліктері «Теңіз мұрасы: теңіз соғысын зерттеу» деген атпен жарияланды.
At Dartmouth Dreyer performed well in his examinations and was placed fifth in his term. He then served as a midshipman in HMS Anson (1893–1896) and HMS Barfleur (1896–1897). In nearly all his subsequent examinations for promotions he obtained Class 1 certificates—for sub lieutenant, lieutenant (July 1898, while aboard HMS Repulse) and then gunnery lieutenant. In 1900 he authored a book called How to Get a First Class in Seamanship. He came first in his class of three in the advanced course for gunnery and torpedo lieutenants at the Royal Naval College, Greenwich in 1901, after which he was posted to the staff of the gunnery school at Sheerness. He served as gunnery officer to the cruiser HMS Scylla for annual manoeuvres during summer 1902, then was lent to the protected cruiser HMS Hawke for a trooping trip to the Mediterranean (August–September 1902). He was appointed to the battleship HMS Hood in the Mediterranean from September 1902, but the ship's rudder had been damaged and the ship proceeded home to be repaired and paid off at Plymouth. Dreyer was reappointed to the Hawke on 13 January 1903 for another trooping voyage to Malta, and when she was paid off in March, he was appointed to the staff of HMS Excellent, then under the command of Captain Percy M. Scott. After two months at Excellent, Scott submitted Dreyer's name for appointment as Gunnery Officer to the new battleship HMS Exmouth. From June 1903, Dreyer was posted as gunnery officer to the Exmouth in the Mediterranean. He had previously entertained hopes of becoming the commander of the Atlantic Fleet after his tenure at the Admiralty. However, the tainting by association of the Board of which he was part by the Invergordon Mutiny in 1931, with the consequent effect on that fleet, meant that Dreyer was destined never to command it. In 1932 Dreyer was promoted to full admiral and in 1933 given command of the China Station where he served until 1936. He retired in 1939 only to volunteer as a Convoy Commodore in the Royal Naval Reserve upon the outbreak of the Second World War. He was on the staff of the General Officer Commanding in Chief, Home Forces in 1940 as an advisor on anti invasion measure, before becoming Inspector of Merchant Navy Gunnery (1941–1942). He then was appointed as Chief of Naval Air Services (1942), before his final brief appointment as Deputy Chief of Naval Air Equipment in 1943. He then returned to the retired list for the second time. His memoirs were published as The Sea Heritage: A Study in Maritime Warfare.
Отбасылық өмір
1901 жылғы 26 маусымда Дрейер Уна Мария Халлеттке (1876–1959) үйленді, ол Уорвикшир графтығындағы Бишопс-Тачбрук шлютерінің қызы Джон Томас Халлетттің қызы еді. Олардың үш ұлы мен екі қызы болды. Оның үлкен ағасы генерал-майор Джон Тутилл Дрейер, RA, ол оның атыс басқару құрылғыларын жасау жұмысында оған көмектесті. Олардың үш ұлы және екі күйеу баласы теңіз офицерлері болды. Оның екінші ұлы - қазіргі уақытта қайтыс болған вице-адмирал сэр Десмонд Дрейер, ол да артиллерия офицері болды, Ривер-Плейт шайқасында "Ерен қызметі үшін салған белгі" орденін жеңіп алды және кейіннен Екінші теңіз лорды болды.
On 26 June 1901 Dreyer married Una Maria Hallett (1876–1959), daughter of John Thomas Hallett, vicar of Bishop's Tachbrook, Warwickshire; they had three sons and two daughters. His elder brother was Major General John Tuthill Dreyer, RA, with whom he worked on his fire control devices. All three sons and his two sons in law were naval officers. His second son was the late Vice Admiral Sir Desmond Dreyer, who also became a gunnery officer, won the Distinguished Service Cross at the Battle of the River Plate, and went on to become Second Sea Lord.
Құрметтер
1914 жылы Дрейер теңіз артиллериясына қызметтері үшін Bath орденінің азаматтық серігі (CB) атағымен марапатталды. Ютландия шайқасынан кейін «Iron Duke» кемесінің шайқастағы мінез-құлқы мен атыс дағдысы үшін ол әскери CB орденімен марапатталды. 1919 жылы Империяға жасаған теңіз миссиясынан кейін ол Британ империясы орденінің командирі атанды. 1932 жылы Bath орденінің кавалер-командоры, ал 1936 жылы Британ империясы орденінің Ұлы крест кавалері атағына көтерілді.
In 1914 Dreyer was awarded the civilian Companion of the Order of the Bath (CB) for his services to naval gunnery. Following the Battle of Jutland he was awarded the military CB for the behaviour and shooting of Iron Duke in the battle. After the naval mission to the Empire in 1919 he was made a Commander of the Order of the British Empire. In 1932 he was promoted to Knight Commander of the Order of the Bath and to Knight Grand Cross of the Order of the British Empire in 1936.
Дрейер отты басқару үстелі
Соғыс кемелері үшін орталықтандырылған атыс басқару жүйесін енгізу артиллериялық атудың дәлдігін едәуір арттырды. Теңіз қаруларының ұлғаюы, олардың атысын бақылау үшін қажетті жаңалықтарға бірнеше жыл бұрын жол ашты. Он жыл ішінде орталықтандырылған оқтардың түсуін бақылау, қашықтықтың өзгеру жылдамдығын механикалық түрде есептеу, кез келген «жылдамдық» үшін уақыт бойынша қашықтықты есептеуге арналған механикалық сағаттар және ұзын базалық оптикалық қашықтық өлшегіштер пайда болды. Мұндай деректерді түсіну үшін бір немесе бірнеше қашықтық өлшегіштерден алынған қашықтықтарды, сондай-ақ басқа да деректерді қолмен сызу кеңінен қолданыла бастады. Корольдік теңіз күштері осы техникаларды зерттеуге демеушілік етті, нәтижесінде екі топ құрылды: Артур Полен басқарған коммерциялық топ және Дрейер басқарған теңіз тобы. Екі топ та орталықтандырылған атыс басқару үшін механикалық компьютер және қашықтықтар мен жылдамдықтардың автоматты есебін жасауды мақсат етті. Екі жүйе де Корольдік теңіз күштерінің жаңа және қолданыстағы кемелеріне тапсырыс берілді, бірақ Дрейер кестесі, Дрейер жүйесінің аты, ақырында флоттың бағалауынша, өзінің толыққанды Mark IV* нұсқасында ең көп қолдауға ие болды. Бақылау директорын қосу Бірінші дүниежүзілік соғыс кемелері үшін толыққанды, практикалық атыс басқару жүйесін құруға мүмкіндік берді, және 1916 жылдың ортасына қарай RN капиталдық кемелерінің көпшілігі осы жүйемен жабдықталды. Директор кемеден жоғары орналасқан, операторларға мұнаралардағы кез келген нысаналаушыдан артық көрініс берді. Ол сонымен қатар мұнаралардың атысын үйлестіре алды, осылайша олардың біріктірілген атысы тиімдірек болды. Бұл нысана алуды жақсартты, ал үлкен оптикалық қашықтық өлшегіштер жаудың орнын ату кезінде анықтауды жақсартты. Бірақ қашықтықтардың ұлғаюымен, оқтардың ұшу уақыты да ұзақты. Атыс басқару жүйесі бастапқыда жоспарланғаннан гөрі көптеген өзгерістерді және күрделі түзетулерді ескеруге тиіс болды. Дрейер кестесінде кейбір механикалық кемшіліктер болды, әсіресе жеке артиллериялық қызметкерлер жасаған рұқсатсыз қосымша жабдықтар енгізілген кезде, бірақ жалпы алғанда, жүйе қанағаттанарлық түрде жұмыс істеді. Соңында, 1927 жылдан кейін салынған кемелер үшін бұл жүйе жетілдірілген «Адмиралтействоның атыс басқару кестесімен» ауыстырылды, бірақ Дрейер кестелері Екінші дүниежүзілік соғыста екінші рет қолданылды, әсіресе Ұлыбританияның жаңғыртылмаған шайқас кемелері мен крейсерлерінде. Дрейер және Полен жүйелері арасындағы таңдау сол кезде қызу пікірталас тудырды. Корольдік теңіз күштері Поленнің жобаларын бірнеше рет сынап, оларға олардың пікірінше, артықшылықты шарттар берді. 1925 жылы Полен өзінің рұқсатынсыз пайдаланылған Арго сағатының элементтері үшін өнертапқыштарға арналған сыйлықтар жөніндегі корольдік комиссиядан 30 000 фунт стерлинг сыйлық алды. Дрейер де ұқсас грантқа өтініш бірақ, 1915 жылы атыс басқаруға қосқан үлесі үшін 5000 фунт стерлинг алғандықтан, оның өтініші қабылданбады.
The introduction of centralized fire control for warships gave a significant improvement to the accuracy of gunnery. The increasing range of naval guns led by several years the necessary advances to control their fire. Over a ten year period techniques such as centralised spotting of fall of shot, mechanical computation of rate of change of range (rate), mechanical clocks to calculate range over time for any given "rate" and long baselength optical rangefinders were introduced. In order to make sense of such data, manual plotting of rangefinder ranges, from single or multiple rangefinders as well as other data began to find favour. The Royal Navy sponsored research into these techniques, and two groups emerged, a commercial group led by Arthur Pollen, and a Naval group led by Dreyer. Both camps aimed to produce a combined mechanical computer and automatic plot of ranges and rates for use in centralised fire control. Both systems were ordered for new and existing ships of the Royal Navy, although the Dreyer Table, as the Dreyer system was called eventually found most favour with the Navy in its definitive Mark IV* form. The addition of director control facilitated a full, practicable fire control system for First World War ships, and most RN capital ships were so fitted by mid 1916. The director was high up over the ship where operators had a superior view over any gunlayer in the turrets. It was also able to co ordinate the fire of the turrets so that their combined fire worked together. This improved aiming and larger optical rangefinders improved the estimate of the enemy's position at the time of firing. But with the longer practical ranges came the increased time of flight. The Fire Control System now had to account for more variations and more complicated corrections than was originally planned. The Dreyer Table had some mechanical flaws, particularly when additional loads were introduced in the form of unauthorised accoutrements concocted by individual gunnery personnel, but on the whole performed in a satisfactory manner. The system was eventually replaced by the improved "Admiralty Fire Control Table" for ships built after 1927, although Dreyer Tables went to war a second time in World War II, notably in Britain's unmodernised battleships and battlecruisers. The choice between the Dreyer and Pollen systems was controversial at the time. The Royal Navy had repeatedly tested Pollen's designs and had given him what it considered very preferential terms for them. Pollen in 1925 won an award for £30,000 from the Royal Commission on Awards to Inventors for elements of his Argo Clock that had been used without his permission. At the same time Dreyer applied for a similar grant but due to the fact that in 1915 he had been awarded £5,000 for his services to fire control his request was denied.
Жарияланған еңбектер
Теңізшілікте бірінші сыныпқа қалай қол жеткізуге болады. 1900 жыл.