Дэвид Боуи Берлин Трилогиясы

Кіріспе

Дэвид Боуидің студиялық альбомдар трилогиясы – Берлин трилогиясы, ағылшын музыканты Дэвид Боуидің үш студиялық альбомынан тұрады: «Төмен», «Батырлар» (екеуі де 1977 жылғы) және «Lodger» (1979 жылғы). Боуи альбомдарды ағылшын музыканты Брайан Иномен және американдық продюсер Тони Висконтимен бірлесіп жазды. Трилогия Боуидің Лос-Анджелестен Еуропаға, американдық әнші Игги Поппен бірге, нашақорлықтан арылу мақсатымен көшіп келгеннен кейін дүниеге келді. Оған неміс краутрок музыкасы мен Иноның соңғы амбиент шығармалары әсер етті. «Төмен» және «Батырлар» электрондық және амбиент музыкамен тәжірибе жасады, ал альбомдардың бірінші жағында дәстүрлі тректер, екінші жағында аспаптық композициялар орын алды. «Lodger» әртүрлі музыкалық стильдерді қамтиды, әндерінің барлығы дерлік қолжетімді; екі жағы да ән мәтіндеріне сәйкес тематикалық тұрғыдан бөлінген. King Crimson гитаристтері Роберт Фрипп пен Адриан Белев «Батырлар» және «Lodger» альбомдарына сәйкесінше жетекші гитарамен үлес қосты. Осы кезеңде Боуи Игги Поптың тұңғыш жеке альбомын – «The Idiot» (1977) және одан кейінгі «Lust for Life» (1977) альбомдарын да жазды және өндірді; алғашқысы Боуидің трилогияда зерттеген дыбысына ұқсас. Боуи «Lodger» альбомын насихаттау кезінде үш альбомын Берлинге қатысты трилогия деп атауды бастады, бірақ «Батырлар» қалада толығымен жазылған жалғыз альбом болды; «Төмен» көбінесе Францияда, ал «Lodger» Швейцария мен Нью-Йорк қалаларында жазылды. Трилогия өнерлік тұрғыдан маңызды саналғанымен, коммерциялық жағынан үлкен табысқа жете қоймады. Боуи кейіннен трилогияның музыкасын өзінің «ДНК»-сы деп атады. Трилогия жарық көрген кезде ара-тұра сынға ұшырағанымен, уақыт өте келе, ол үлкен құрмет пен ықпалға ие болды. Consequence of Sound трилогияны «арт-рок триумфаты» деп бағалады. – Дэвид Боуи 1996 жылы сол кездегі психикалық жағдайы туралы айтқан сөздері. 1974 жылдың жазында Дэвид Боуи кокаинге тәуелді болды. Келесі екі жылда оның тәуелділігі нашарлап, физикалық және психикалық денсаулығына кері әсер етті. Ол «Жас американдықтар» (1975) және «Станциядан станцияға» (1976) альбомдарын жазды, сондай-ақ «Жерге құлаған адам» (1976) фильміне түсірді, бәрі нашаң басында болғанда. 1975 жылдың көктемінде Лос-Анджелес қаласына көшкенін тәуелділігінің күшеюіне байланыстырды. Оның есірткі тұтыну деңгейі соншалықты өсті, ондаған жылдар өткен соң ол «Станциядан станцияға» альбомын жазу туралы ештеңе есіне алмады, «Мен оны Лос-Анджелесте жазғанымды білемін, себебі оны оқығанмын» деді. Осы кезеңде «Fame» және «Golden Years» синглдерінің арқасында коммерциялық сәттілікке қол жеткізгеніне қарамастан, ол Лос-Анджелестің есірткі мәдениетінен арылып, таза болуға дайын болды. «Жерге құлаған адам» фильміне арналған саундтрек альбомынан бас тартып, Боуи Еуропаға оралуға шешім қабылдады. 1976 жылдың қаңтарында «Станциядан станцияға» турнесін насихаттау үшін репетицияларды бастады; тур 2 ақпанда басталды. Турне сыншылар тарапынан мақтауға ие болғанымен, Боуи тур кезінде даулы тұлғаға айналды. «Жынық ақ герцог» кейіпінде ол Адольф Гитлер мен нацистік Германия туралы мәлімдеме жасады, оны кейбір адамдар фашизмге симпатия білдіру немесе оны насихаттау деп түсіндірді. Кейіннен ол осы кезеңдегі өзінің тұрақсыз мінез-құлқын тәуелділігіне және нашар психикалық жағдайына байланыстырды, «Мен ақылдан шығып кеттім, толығымен шаштым» деді. Ол сондай-ақ: «Мен үшін бұл қауіпті кезең болды. Мен физикалық және эмоционалдық жағынан шегіне жеттім және ақыл-ойымның дұрыс екеніне күмәндана бастадым» деді. 1976 жылдың 18 мамырында «Isolar» турнесі аяқталғаннан кейін Боуи және оның әйелі Анжела Швейцарияға көшіп кетті.

Trilogy of studio albums by David Bowie

The Berlin Trilogy consists of three studio albums by English musician David Bowie: Low, "Heroes" (both 1977) and Lodger (1979). Bowie recorded the albums in collaboration with English musician Brian Eno and American producer Tony Visconti. The trilogy originated following Bowie's move from Los Angeles to Europe with American singer Iggy Pop to rid themselves of worsening drug addiction. Influences included the German krautrock scene and the recent ambient releases of Eno. Both Low and "Heroes" experiment with electronic and ambient music, with conventional tracks on side one and instrumental pieces on side two. Lodger features a wide variety of musical styles with more accessible songs throughout; both sides are split thematically by the lyrics. King Crimson guitarists Robert Fripp and Adrian Belew contributed lead guitar to "Heroes" and Lodger, respectively. During the period, Bowie also co wrote and produced Iggy Pop's debut solo album The Idiot (1977) and follow up Lust for Life (also 1977); the former features a sound similar to that which Bowie explored on the trilogy. Bowie began referring to the three albums as a Berlin centred trilogy during the promotion of Lodger, although "Heroes" was the only instalment recorded completely in the city; Low was recorded mostly in France, while Lodger was recorded in Switzerland and New York City. Though considered significant in artistic terms, the trilogy has proven less successful commercially. Bowie would later call the trilogy's music his "DNA". Although the trilogy received mixed reviews on release, over time, it has garnered massive acclaim and proven highly influential. Consequence of Sound considered the trilogy an "art rock trifecta".|source= – David Bowie discussing his mental state at the time, 1996|width=30%|align=right|style=padding:8px;
In the summer of 1974, David Bowie developed a cocaine addiction. Over the following two years, his addiction worsened, affecting both his physical and mental state. He recorded both Young Americans (1975) and Station to Station (1976), and filmed The Man Who Fell to Earth (1976), while under the influence of the drug. He attributed his growing addiction to the city of Los Angeles, California, where he moved in the spring of 1975. His drug intake escalated so that decades later, he recalled almost nothing of the recording of Station to Station, saying, "I know it was in L. A. because I've read it was." Although he enjoyed commercial success during this period, particularly with the singles "Fame" and "Golden Years", he was ready to rid himself of the drug culture of Los Angeles and get sober. After abandoning a proposed soundtrack album for The Man Who Fell to Earth, Bowie decided to move back to Europe. He began rehearsals for the Isolar tour to promote Station to Station in January 1976; the tour began on 2 February. While the tour was critically acclaimed, Bowie became a controversial figure during the tour. In his persona as the Thin White Duke, he made statements about Adolf Hitler and Nazi Germany that some interpreted as expressing sympathy for or even promoting fascism. He later blamed his erratic behaviour during this period on his addictions and precarious mental state, saying, "I was out of my mind, totally crazed." He later said: "It was a dangerous period for me. I was at the end of my tether physically and emotionally and had serious doubts about my sanity." At the conclusion of the Isolar tour on 18 May 1976, Bowie and his wife Angela moved to Switzerland.

Ертедегі әсерлері

1975 жылғы желтоқсанда «Станциядан станцияға» аяқтағаннан кейін Боуи Пол Бакмастермен бірге «Жерге құлаған адам» фильміне саундтрек жасай бастады. Бакмастермен ол 1969 жылғы «Space Oddity» әні бойынша жұмыстасқан болатын. Боуи фильмнің музыкасына толық жауапкершілікті көтеретін болып күтілгенімен, «бес-алты пьесаны аяқтағаннан кейін, менің музыканы басқалармен бірге ұсынуым мүмкін екенін айтты. Сонда мен: «Жоқ, сіздер ештеңе алмайсыздар!» дедім. Мен қатты ашуландым, себебі оған көп еңбек жұмсаған едім». «Станциядан станцияға» фильмінің қосымша продюсері Гарри Маслин Боуидің «күйзеліске ұшырағанын» және жұмысты аяқтай алмағанын айтты. Әнші соңында құлап, кейін «Менің дене бөліктерім еденде жатыр еді» деп мойындады. Саундтрек үшін жазылған бір инструменталдық пьеса «Subterraneans» болып дамыды, кейін «Low» альбомы үшін жазылды. Қалған материалдар жойылды. Боуи Николас Ройгке фильмге арналған материалдарын ұсынғанда, режиссер оның қолайсыз екенін шешті. Ройг көбірек халықтық дыбысты қалаған. Саундтректің авторы Джон Филлипс Боуидің материалдарын «көңілді және әдемі» деп сипаттады. Боуидің ұсынысы қабылданбағаннан кейін алты ай өткен соң, ол Ройгке «Low» альбомының көшірмесін және «Бұл мен саундтрек үшін жасағым келген нәрсе. Бұл керемет музыка болар еді» деген жазбасымен бірге жіберді. 1976 жылғы мамыр айында Isolar турнесі кезінде Боуи Лондон концерттерінің бірінде сахна сыртында бұрынғы Roxy Music тобының клавишшісі және концептуалисі Брайан Иномен кездесті. Екеуі 1973 жылдан бері кездейсоқ кездесіп жүргенімен, әлі дос бола қойған жоқ. Roxy Music тобынан кеткеннен кейін Ино 1975 жылы екі соло альбомын шығарды: «Another Green World» және «Discreet Music». Боуи турненің американдық бөлігінде соңғысын үнемі тыңдады. Биографтар Марк Спиц және Хьюго Уилкен «Another Green World» альбомын Боуидің «Low» үшін іздеген дыбысына үлкен әсер еткенін мойындады. Боуидің биографы Кристофер Сэндфорд Иноның «Taking Tiger Mountain (By Strategy)» (1974) альбомын да Боуиге әсер еткенін айтады. Екеуі де жекелеген түрде неміс музыкалық ағымына, соның ішінде Tangerine Dream, Neu!, Kraftwerk және Harmonia топтарына қызығушылық танытты. Ино Harmonia тобымен студияда да, сахнада да жұмыс істеген болса, Боуи «Station to Station» альбомында, әсіресе оның титулдық трегінде краутрок әсерін көрсетті. Кездесуден кейін екеуі байланыста болуға уағдаласты.

After completing Station to Station in December 1975, Bowie began work on a soundtrack for The Man Who Fell to Earth with Paul Buckmaster, his collaborator on Space Oddity (1969). Bowie was expected to be wholly responsible for the film's music but found that "when I'd finished five or six pieces, I was then told that if I would care to submit my music along with some other people's and I just said 'Shit, you're not getting any of it.' I was so furious, I'd put so much work into it." Station to Station co producer Harry Maslin argued Bowie was "burned out" and could not complete the work. The singer eventually collapsed, admitting later, "There were pieces of me laying all over the floor." One instrumental composed for the soundtrack evolved into "Subterraneans", later properly recorded for Low; the remaining material was scrapped. When Bowie presented his material for the film to Nicolas Roeg, the director decided it would not be suitable; Roeg preferred a more folksy sound. The soundtrack's eventual composer John Phillips described Bowie's material as "haunting and beautiful". Six months after Bowie's proposal was rejected, he sent Roeg a copy of Low with a note stating: "This is what I wanted to do for the soundtrack. It would have been a wonderful score." While on the Isolar tour in May 1976, Bowie met ex–Roxy Music keyboardist and conceptualist Brian Eno backstage at a London concert. Although the two had occasional meetups since 1973, they had yet to become friends. Since leaving Roxy Music, Eno released two ambient solo albums in 1975—Another Green World and Discreet Music; Bowie listened to the latter regularly during the American leg of the tour. Biographers Marc Spitz and Hugo Wilcken later recognised Another Green World in particular as a major influence on the sound Bowie aimed to create for Low; Bowie biographer Christopher Sandford also cites Eno's Taking Tiger Mountain (By Strategy) (1974) as an influence on Bowie. Individually, the two became infatuated with the German music scene, including the acts Tangerine Dream, Neu!, Kraftwerk and Harmonia. While Eno had worked with Harmonia both in studio and on stage, Bowie exhibited a krautrock influence on Station to Station, particularly its title track. After the meetup, the two agreed to stay in touch.

Ақымақ

Швейцарияға көшіп келгеннен кейін Боуи жаздың соңында Францияның Херувил қаласындағы Шато-д'Эрувилл студиясында уақыт брондады. Ол жерде ол өзінің ескі досы, әнші Игги Поп үшін альбом жазу және өндіруді жоспарлады. Есірткіге тәуелді болған Поп та Боуидің шақыруын қабылдап, онымен бірге Isolar турына қатысып, содан кейін оныңмен бірге Еуропаға көшуге дайын болды. Шатоға көшкеннен кейін Боуи Швейцарияға қайтып оралды, онда ол келесі бірнеше аптасын келесі альбомына жоспарлар жасауға және оларды дамытуға жұмсады. Боуи "The Idiot" (1977) альбомының көп бөлігін шығарды, ал Поп көбінесе Боуи жасаған музыкаға жауап ретінде лириканың көп бөлігін жазды. Жазу кезінде Боуи жаңа тәсілді енгізді, онда бірінші кезекте қосалқы тректер жазылды, содан кейін оларға қосымша дыбыстар қосылып, соңында ғана лирика мен вокал жазылды. Ол осы "үш фазалық" тәсілді өте ұнатып, оны мансабының соңына дейін пайдаланды. "The Idiot" альбомы "Low" альбомынан бұрын жазылғандықтан, ол Боуидің Берлин кезеңінің ресми емес басталуы деп есептеледі, себебі оның музыкасы Боуи Берлин трилогиясында зерттейтін дыбысқа ұқсас болды. Боуи мен Тони Висконти оны Батыс Берлиндегі Ханса студиясында микстейін жасады. Боуи Берлинге қызығушылық танытты, оны үлкен қашқын орын деп санады. Қалаға ғашық болған ол және Поп есірткіден құтылу және назардан жасыру үшін сол жерге көшуді шешті. "The Idiot" альбомы 1976 жылдың тамызына дейін аяқталса да, Боуи оның шығарылуына дейін өзінің альбомы дүкендерде болуын қалады. Шато иесі және "The Idiot" бассисі Лоран Тибоульт: "[Боуи] адамдардың оны Иггидің альбомынан шабыттанды деп ойлауын қаламады, шын мәнінде бәрі бірдей болды". Сыншылар "The Idiot" альбомын өздігінен жақсы деп санаса да, Поптың жанкүйерлері альбомды оның репертуарына сай емес деп сынады және оның Боуидің жеке мақсаты үшін "пайдаланылғанын" көрсетті. Боуи кейінірек мойындады: "Шындығында [Игги], менің дыбыспен жасағым келген нәрселердің сынақ нысаны болды. Ол кезде менде материал болмады және мен жазуға мүлдем құлшынбадым. Мен өзімді басқа біреудің жұмысына сүйеніп, оған көмектесуге бейім сезіндім, сондықтан бұл альбом шығармашылық тұрғысынан өте ыңғайлы болды". Биограф Крис О'Лири "The Idiot" альбомын Поп альбомымен бірдей Боуи альбомы деп санайды. Берлин трилогиясы "Low", "Heroes" және "Lodger" альбомынан тұрады делінгенмен, О'Лири нақты Берлин трилогиясы "The Idiot", "Low" және "Heroes" альбомынан тұрады, ал "Lust for Life" - "қосымша", ал "Lodger" - "эпилог" деп санайды.

After moving to Switzerland, Bowie booked studio time later in the summer at the Château d'Hérouville in Hérouville, France, where he made plans to write and produce an album for his old friend, singer Iggy Pop. Pop, who was also suffering from drug addiction, was ready to get sober and accepted Bowie's invitation to accompany him on the Isolar tour, and then move to Europe with him. After they relocated to the Château, Bowie travelled back to Switzerland, where he spent the next few weeks writing and devising plans for his next album. Bowie composed a majority of the music for The Idiot (1977), while Pop wrote most of the lyrics, often in response to the music Bowie was creating. During its recording, Bowie developed a new process, where the backing tracks were recorded first, followed by overdubs, with lyrics and vocals written and recorded last. He heavily favoured this "three phase" process, which he would use for the rest of his career. Because The Idiot was recorded before Low, the album has been referred to as the unofficial beginning of Bowie's Berlin period, as its music featured a sound reminiscent of that which Bowie would explore in the Berlin Trilogy. Bowie and Tony Visconti co mixed it at Hansa Studios in West Berlin. Bowie became fascinated with Berlin, finding it a place of great escape. In love with the city, he and Pop decided to move there in a further attempt to kick their drug habits and escape the spotlight. Although The Idiot was completed by August 1976, Bowie wanted to be sure he had his own album in stores before its release. Château owner and The Idiot bassist Laurent Thibault opined that, "[Bowie] didn't want people to think he'd been inspired by Iggy's album, when in fact it was all the same thing." Although reviewers consider The Idiot good in its own right, Pop's fans have criticised the album as unrepresentative of his repertoire and as evidence of his being "co opted" by Bowie for his own ends. Bowie later admitted: "Poor [Iggy], in a way, became a guinea pig for what I wanted to do with sound. I didn't have the material at the time, and I didn't feel like writing at all. I felt much more like laying back and getting behind someone else's work, so that album was opportune, creatively." Biographer Chris O'Leary considers The Idiot a Bowie album just as much as a Pop one. Although the Berlin Trilogy is said to comprise Low, "Heroes", and Lodger, O'Leary argues the true Berlin Trilogy consists of The Idiot, Low, and "Heroes", with Lust for Life a "supplement" and Lodger an "epilogue".

1976 жыл: төмен

Трилогияның алғашқы альбомы – "Low", оның көп бөлігі Шатода жазылды, ал сессиялар Берлиндегі Hansa студиясында аяқталды. Осы кезде Боуи Берлинге көшуге толық дайын болғанмен, ол бұрыннан Шатода тағы бір ай студиялық уақытқа жазылғандықтан, жазу процесі сол жерде басталды. Боуи мен Висконти альбомды бірлесіп продюсерлік етті, Эно да үлес қосты. Висконти, кестесінің келіспеуіне байланысты "Station to Station" альбомын жазуға қатыса алмаған, "The Idiot" микстелгеннен кейін қайтадан продюсерлікке тартылды. Көпшілік оны ко-продюсер деп қабылдағанына қарамастан, Эно солай емес еді. Висконти: "Брайан – ұлы музыкант, және ол [Берлин трилогиясын] жасауға зор үлес қосты. Бірақ ол продюсер емес" деді. Биограф Пол Тринканың сөзіне қарағанда, Эно сессиялардың соңына таяу келді, бірінші жаққа арналған қосалқы тректердің көп бөлігі "негізінен" дайын болғаннан кейін. "Low" альбомының музыкасы электронды дыбыстарға бет бұрды. "Low" альбомындағы тректер гитараға негіделген роктан гөрі дыбыс пен атмосфераға баса назар аударады. Бірінші жағы негізінен қысқа, тікелей авангардты поп-әндер фрагменттерінен тұрады, ал екінші жағында ұзақ, көбінесе аспаптық тректер бар. Сұхбаттар барысында Поптан көбінесе Боуи туралы, ал оның өзінің жұмысы туралы сирек сұралатын. Сондықтан Поп "Lust for Life" альбомын жасағанда тікелей тәсіл қолданды. Турне аяқталғаннан кейін Боуи мен Поп студияға оралып, Поптың екінші жеке альбомын – "Lust for Life" (1977) жазды. Боуи "Lust for Life" альбомына аз әсер етті. Оның орнына, ол Попқа тректерге өзінің аранжировкаларын жасауға рұхсат берді, нәтижесінде Поптың бұрынғы жұмыстарын еске түсіретін дыбыс пайда болды. Жазу процесі Батыс Берлиндегі қабырғаның жанындағы Hansa студиясында мамыр-маусым айларында екі жарым аптаға созылды және тамызда жарық көрді. Боуи сұхбат берушілерге 1978 жылы Поппен үшінші жобада жұмыс істеуге ниетті екенін айтса да, "Lust for Life" екеуінің соңғы ресми ынтымақтастығы болды, ал 1980-жылдардың ортасына дейін олар тағы да бірлесіп жұмыс істемеді.

1977 жыл: "Батырлар"

Берлин трилогиясының екінші альбомы ретінде, ол өзінің алдыңғы альбомы сияқты арт-рок пен эксперименталды рок жанрларын зерттейді, сонымен қатар Боуидің электрондық және эмбиент жанрындағы жұмысын жалғастырады. Low альбомын жазған көптеген музыканттар осы жобаға да қатысты, оларға фортепианода Боуи және бұрын King Crimson тобында ойнаған гитарист Роберт Фрипп қосылды, Боуи оны Еноның ұсынысымен шақырды. Фрипп студияға келгеннен кейін, ол бұрын естімеген тректерге гитаралық партияларын жазды. Боуи әлі де ән сөздерін немесе мелодияларын жаза қоймағандықтан, ол одан аз нұсқау алды. Фрипп үш күннің ішінде гитара бөлімдерін аяқтады. Боуи осы сессияларда Low альбомын жазу кезіндегіден гөрі жақсы психологиялық күйде болды. Ол Висконтимен бірге Берлин қаласының айналасын жиі аралап, саяхаттап жүрді. Ол жерде Боуи өнердің басқа салаларын зерттей бастады және Женевадағы галереялар мен Брюкке мұражайын тамашалады, Сэндфордтың сөздерімен айтқанда: "қазіргі заманғы өнердің өнімді өндірушісі және коллекционері". Ол экспрессионистік өнердің белгілі меценаты ғана емес, Clos des Mésanges-те тұрып, классикалық музыка мен әдебиет бойынша өзін-өзі жетілдіру курсын бастады және автобиография жазуға кірісті. "Батырлар" альбомында Еноның рөлі "Low" альбомына қарағанда әлдеқайда маңызды болды. Ол он әннің төртеуінің авторы ретінде көрсетілген, бұл биограф Томас Джером Сибруктың бұл альбомды "шынайы" ынтымақтастық деп атауына себеп болды. Ено Боуи үшін "көмекші режиссер" рөлін атқарды, музыканттарға кері байланыс берді және тректерге жаңа және ерекше тәсілдерді ұсынды. Олардың бірі – Еноның "Облик стратегиялары" карталарын пайдалану. О'Лиридің сөзіне сәйкес, бұл карталар "бір бөлігі болжам, бір бөлігі Монополияның 'Шанс' карталары" сияқты, олар шығармашылық идеяларды оятуға арналған. Боуи Поптың "Идиот" альбомы үшін солай жасағанын көргеннен кейін микрофон алдында тұрып, ән сөздерін импровизациялады. "Батырлар" альбомы 1977 жылдың қазан айында панк-рок қозғалысының қарсаңында жарық көрді. Осы кезеңде ол Дэвид Хеммингстің "Жалғыз гиголо" (1978) фильмінде басты рөлді ойнады, ол соғысқа дейінгі Берлинде өтеді.

1979: Үй иесі

Lodger (1979) альбомы жарық көрген шамада Боуи өзінің екі алдыңғы альбомын Берлин орталықты трилогияның бастауы ретінде қарастыра бастады, ол Lodger альбомымен аяқталды. Бұл, көбінесе, ерекше жаңа альбомды қолдау мақсатындағы маркетингтік тәсіл болды. Алдыңғы екі жұмысымен салыстырғанда, Lodger электрондық және амбиент стильдерден, сондай-ақ екі бұрынғы альбомды ерекшелендірген ән/аспаптық бөлінуден бас тартып, дәстүрлі ән құрылымдарын ұстанды. Оның музыкалық текстураларының кейбірі, әсіресе "African Night Flight" әні, The Quietus журналының пікірінше, әлемдік музыканың танымалдылығын болжады. Бұл "Heroes" альбомынан шамамен екі жыл өткен соң болды. Бірақ Billboard және Sounds журналы оң пікір білдірді. Бастапқыда "Heroes" трилогияның ең жақсы қабылданған альбомы болды, NME және Melody Maker журналдары оны "Жыл альбомы" деп атады. Lodger ең нашар қабылданды, Rolling Stone оны Боуидің ең әлсіз шығармаларының бірі деп сипаттады. Барлық үш альбом Ұлыбритания чарттарының топ бестігіне енгенімен, The Quietus Боуидің Low альбомымен бірге "жаңадан туу" альбомының қалыптасуына үлкен үлес қосқанын айтады – бұл өзінің танымалдылығының шыңында тұрған әртістің тыңдаушылар күткеннен өзгеше нәрсені жасауы. Сонымен қатар, ол "альбомның құрылымы мен мазмұны туралы түсініктерді сынға алды", Radiohead-тің Kid A (2000) альбомына дейін мұндай жетістікке жете алмады. Billboard да Kid A-ға дейін рок пен электрондық музыканың осыншалықты жетілген деңгейде қайтадан бірігіп, дамуына мүмкіндік болмағанын атап өтеді. "Heroes" шыққан кезде Берлин трилогиясының ең жақсы қабылданған альбомы болғанымен, кейінгі онжылдықтарда сыншылар мен қоғамдық пікір көбінесе Low альбомын одан да революциялық деп бағалады, оның батыл тәжірибелік жетістіктеріне байланысты. Пегг бұл альбомын алдыңғы жұмыстың жетістіктерін кеңейту немесе жетілдіру ретінде қарастырады, "нақты жаңа туынды" емес. Дегенмен, ол Боуидің ең жақсы және ықпалды жұмыстарының бірі саналады. "Берлин трилогиясының" ең әлсізі деп есептелгенімен,

It was around the time of Lodger (1979) that Bowie began framing his previous two albums as the beginning of a Berlin centred trilogy, concluding with Lodger, largely as a marketing technique to support the unusual new album. Compared to its two predecessors, Lodger abandons the electronic and ambient styles and the song/instrumental split that defined the two earlier works, in favour of more conventional song structures. Some of its musical textures, particularly on "African Night Flight", have been cited by The Quietus as presaging the popularity of world music. almost two years after "Heroes". while others, including Billboard and Sounds magazine, were positive. Initially, "Heroes" was the most well received work of the trilogy, with NME and Melody Maker naming it their Album of the Year. Lodger was the least well received, with Rolling Stone calling it one of Bowie's weakest releases to date. Although each album reached the top five on the UK charts, The Quietus argues that Bowie created the blueprint "reinvention" album with Low, a record from an artist at the peak of their popularity that confounded the listening public's expectations. Furthermore, it "challeng[ed] the idea of what an album could be, in its structure and in its ingredients", a feat that would not be achieved again until the release of Radiohead's Kid A (2000). Billboard similarly notes it was not until Kid A that rock and electronic would once again meet and move forward in such a mature fashion. Although "Heroes" was the best received work of the Berlin Trilogy on release, in subsequent decades critical and public opinion has typically shifted in favour of Low as the more ground breaking record owing to its daring experimental achievements. Pegg writes the album is seen as an extension or refinement of its predecessor's achievements rather than a "definitive new work". It has, nonetheless, been regarded as one of Bowie's best and most influential works. Although regarded as the weakest of the Berlin Trilogy on release,

Боуи кейіннен трилогияның музыкасын өзінің "ДНК-сы" деп сипаттады. Consequence of Sound трилогияны "арт-рок триосы" деп атады. Үш жылдан кейін Classic Rock History журналы Берлин трилогиясын Боуидің ең ұлы жеті туындысының бірі деп бағалады, үш альбомын Боуи өміріндегі "қызықты кезең" деп сипаттады.

Ықпал

Комментаторлар Берлин трилогиясын Боуи мансабының ең инновациялық туындыларының бірі деп санайды. Боуидің 1995 жылғы Outside альбомын талқылағанда, Барри Уолтерс оны Берлин трилогиясымен салыстырды, оны индустриалды рок, синт-поп және "амбиенттік транс" жанрларының дамуына бастама берген деп есептеді. Stylus Magazine журналында Альфред Сото трилогияның готикалық рокқа, сондай-ақ Боуидің бұрынғы Diamond Dogs (1974) альбомына тигізген әсерін атап өтті. Ол жазбалардың "құрдымды баритоны" "The Mission U.K., Fields of the Nephilim, Sisters of Mercy және ең танымал Bauhaus жасаған шөлейтті ландшафттардың астында қүмүрлейтінін" мәлімдеді. Low және The Idiot екеуі де постпанк жанрына зор әсер еткені саналады. Stylus Magazine Low-ты пост-рок жанрына маңызды ықпал ретінде қарастырады, ол альбом жарық көргеннен кейін шамамен екі онжылдықтан соң андеграунд музыканттары арасында кең танылды. Комментаторлар Low және The Idiot альбомдары арасында құрылған ағылшын пост-панк тобы Joy Division-ға екі альбомның да әсер еткенін айтады. Joy Division тобының өзі Low-тың топқа тигізген әсерін мойындады; олардың бастапқы атауы "Варшава" болды, бұл Low-тың "Warszawa" трегіне сілтеме еді. Топтың барабаншысы Стивен Моррис 1978 жылы An Ideal for Living EP шығарған кезде Uncut журналына берген сұхбатында, топ инженерден Low-дың барабан дыбысын қайталауын сұрағанын, бірақ олардың мұны істей алмағанын айтты. Моррис сияқты көптеген музыканттар, продюсерлер мен инженерлер Low-дың барабан дыбысын имитациялауға тырысты. Висконти оны қалай жасағанын түсіндіруден бас тартты, оның орнына олардың қалай ойлап тапқанын сұрады. Кейіннен комментаторлар Low-тың әсеріне ұшыраған көптеген артистерді атады, олардың ішінде Human League, Cabaret Voltaire, Arcade Fire, Gary Numan, Devo, Ultravox, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Magazine, Gang of Four және Wire бар. The Cure тобының Роберт Смит және Nine Inch Nails тобының Трент Резнор да Low-тың Seventeen Seconds (1980) және The Downward Spiral (1994) атты альбомдарына тигізген әсерін мойындады. "Heroes" әнінен шабыт алған артистердің қатарында Orchestral Manoeuvres in the Dark тобының Энди МакКласкиі болды, ол Боуидің ән айту стиліне "елеңдемейтін әсерін" атап өтті, Vince Clarke оны "бунттың шабыты" деп сипаттады, The Cult тобының Иан Астбери және Robyn Hitchcock та бар. Джон Леннон мен U2 де Double Fantasy (1980) және Achtung Baby (1991) атты альбомдарын жасайтын кезде оның ықпалын мойындады. Инженер Стив Паркердің сөзіне сәйкес, Скотт Уокер Walker Brothers тобының Nite Flights (1978) альбомын жасағанда "Heroes" әнін "негізгі альбом" ретінде пайдаланды. Lodger альбомындағы әлемдік музыканың қолданылуы Trynka-ға Talking Heads және Spandau Ballet-ке әсер еткені айтылады, ал Spitz оның Talking Heads тобының Remain in Light (1980) және Пол Саймонның Graceland (1986) шығармаларына ықпал еткенін санайды. 1990 жылдары бритпоп тобы Blur және Oasis өз жазбаларында, соның ішінде 1997 жылғы "M.O.R." және 1996 жылғы "Don't Look Back in Anger" синглдарында Lodger тректерінің элементтерін пайдаланды.

Commentators regard the Berlin Trilogy as among the most innovative works of Bowie's career. When reviewing Bowie's 1995 album Outside, Barry Walters of Spin compared its sound to that of the Berlin Trilogy, which he considered forerunners in the development of industrial rock, synth pop and "ambient trance". In Stylus Magazine, Alfred Soto also noted the influence of the trilogy, alongside Bowie's earlier Diamond Dogs (1974), on gothic rock, stating that the "sepulchral baritone" of the records "rumbled beneath the desiccated landscapes created by The Mission U. K., Fields of the Nephilim, Sisters of Mercy and, most famously, Bauhaus." Both Low and The Idiot have been considered major influences on the post punk genre. Stylus Magazine regards Low as a crucial influence on the post rock genre, which would come to prominence among underground musicians nearly two decades after the album's release. Commentators have cited Joy Division, an English post punk band formed in the months between the releases of Low and The Idiot, as having been influenced by both albums. Joy Division themselves have acknowledged Lows influence on the band; their original name was "Warsaw", a reference to the Low track "Warszawa". The band's drummer, Stephen Morris, told Uncut magazine in 2001 that when they made their 1978 An Ideal for Living EP, the band asked the engineer to imitate Lows drum sound; they could not. Like Morris, many musicians, producers and engineers tried to imitate Lows drum sound. Visconti refused to explain how he did it, instead asking them how they thought it had been done. Commentators would later recognise an array of artists who were influenced by Low, including the Human League, Cabaret Voltaire, Arcade Fire, Gary Numan, Devo, Ultravox, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Magazine, Gang of Four and Wire. Robert Smith of the Cure and Trent Reznor of Nine Inch Nails have also acknowledged Lows influence on their respective records Seventeen Seconds (1980) and The Downward Spiral (1994). Artists inspired by "Heroes" include Andy McCluskey of Orchestral Manoeuvres in the Dark, who referred to the "unconscious influence" of Bowie on his singing style, Vince Clarke, who called it a "rebellion inspiration", Ian Astbury of the Cult and Robyn Hitchcock. John Lennon and U2 have also acknowledged the album's influence when making their records Double Fantasy (1980) and Achtung Baby (1991), respectively. Scott Walker used "Heroes" as "the reference album" when making the Walker Brothers' Nite Flights (1978), according to engineer Steve Parker. Lodgers use of world music has been cited by Trynka as influencing Talking Heads and Spandau Ballet, while Spitz views it as influential on Talking Heads' Remain in Light (1980) and Paul Simon's Graceland (1986). In the 1990s, Britpop bands Blur and Oasis would use aspects of Lodger tracks in their own recordings, including the former's 1997 single "M. O. R." and the latter's 1996 single "Don't Look Back in Anger".

Филип Гласстың симфониялары

1992 жылы американдық композитор және пианист Филип Гласс «Low» альбомы негізінде «Low» симфониясы атты классикалық сюита жазды. Бұл оның тұңғыш симфониясы болды және үш бөлімнен тұрды, олардың әрқайсысы «Low» альбомының үш әніне негізделген. Бруклин филармониялық оркестрі Нью-Йорктегі Гласс студиясы Looking Glass-та осы туынды жазды, ал оның Point Music лейблі 1993 жылы оны шығарды. Альбом туралы сөйлескенде Гласс: «Олар басқалардың көпшілігі жасауға тырыспаған нәрсені жасады – яғни, танымал музыка шеңберінде өнер тудыру. Мен оны үнемі тыңдайтынмін», – деді. Осы альбом негізінде симфония жасау туралы шешімін Гласс былай түсіндірді: «Боуи мен Иноның түпнұсқа «Low» альбомында меніңше, талант пен сапа екеуі де анық байқалады. Менің буыным академиктердің бізге не жақсы, не жақсы емес екенін айтуынан қаншалықты шаршағанын айта алмаймын». Гласс симфония үшін түпнұсқа тақырыптарды және альбомдағы үш инструменталды әннің тақырыптарын пайдаланды. «Low» симфониясы Иноның түпнұсқа альбомға қосқан үлесін мойындайды. Альбомның мұқабасында Боуи, Ино және Гласс портреттері бейнеленген. Боуи симфониядан ләззат алды және Пегг сияқты, оны бірауыздан мақтады. 1997 жылы Гласс «Heroes» альбомын «Heroes» симфониясы» атты классикалық сюитаға бейімдеді. Бұл шығарма алты бөлімге бөлінген, олардың әрқайсысы «Heroes» альбомындағы әндердің аттарымен аталады. Бұрынғы туындысындай, Гласс Иноның үлесі Боуидің түпнұсқа альбомындағы үлесімен тең екенін мойындады және бөлімдерді екеуіне де бірдей жатқызды. Америкалық хореограф Твила Тарп «Heroes» симфониясын балетке айналдырды. Балет пен симфония екеуі де жоғары мақтауға ие болды. Гласс «Low» және «Heroes» альбомдарын «біздің заманымыздың жаңа классикасының бір бөлігі» деп сипаттады. Боуи мен Гласс 2003 жылға дейін байланыста болды және үшінші симфония жасауды талқылады, бірақ ол жоба жүзеге аспады. 2016 жылы Боуи қайтыс болғаннан кейін Гласс екеуінің «Lodger» альбомын үшінші симфонияға бейімдеу туралы сөйлескенін айтты, сондай-ақ «бұл идея толығымен жойылған жоқ» деп қосты. 2018 жылдың қаңтар айында Гласс «Lodger» симфониясы аяқталғанын жариялады. Бұл Гласс-тың 12-ші симфониясы, ол 2019 жылдың қаңтар айында Лос-Анджелесте тұңғыш рет орындалды. Гласс-тың басқа бейімдемелері сияқты, «Lodger» симфониясы да жеті бөлімге бөлінген, олардың әрқайсысы «Lodger» альбомындағы әндердің аттарымен аталады. Бұл симфония Берлин трилогиясы негізіндегі туындылар трилогиясын аяқтады.

In 1992, the American composer and pianist Philip Glass composed a classical suite based on Low, titled "Low" Symphony. It was his first symphony and consisted of three movements, each based on three Low tracks. The Brooklyn Philharmonic Orchestra recorded the work at Glass's Looking Glass Studios in New York and his Point Music label released it in 1993. Speaking about the album, Glass said: "They were doing what few other people were trying to do – which was to create an art within the realm of popular music. I listened to it constantly." On his decision to create a symphony based on the record, Glass said: "In the question of Bowie and Eno's original Low LP, to me there was no doubt that both talent and quality were evident there My generation was sick to death of academics telling us what was good and what wasn't." Glass used both original themes and themes from three of the record's instrumentals for the symphony. The "Low" Symphony acknowledges Eno's contributions on the original record. Portraits of Bowie, Eno and Glass appear on the album cover. Bowie was flattered by the symphony and gave it unanimous praise, as did Pegg. In 1997, Glass adapted "Heroes" into a classical suite, titled "Heroes" Symphony. The piece is separated into six movements; each is named after tracks on "Heroes". Like its predecessor, Glass acknowledged Eno's contributions as equal to Bowie's on the original album and credited the movements to the two equally. American choreographer Twyla Tharp developed "Heroes" Symphony into a ballet. Both the ballet and Symphony were greeted with acclaim. Glass described Low and "Heroes" as "part of the new classics of our time". Bowie and Glass remained in contact until 2003 and discussed making a third symphony, which never came to fruition. After Bowie's death in 2016, Glass said the two had talked about adapting Lodger for the third symphony, adding "the idea has not totally disappeared". In January 2018, Glass announced the completion of a symphony based on Lodger. The work is Glass's 12th Symphony; it premiered in Los Angeles in January 2019. Like Glass's other adaptations, the "Lodger" Symphony is separated into seven movements, each named after tracks on Lodger. The symphony marked the completion of his trilogy of works based on the Berlin Trilogy.

Кейінгі релиздер

Берлин трилогиясы, «Stage» концерттік альбомы және «Scary Monsters» бірге 2017 жылы Parlophone-нің «Жаңа қалада жаңа мансап» (1977–1982) қораптық жинағы үшін қайта өңделді. Low альбомындағы осы атпен аталатын тректің атымен аталған бұл жинақ CD, винил және цифрлық форматтарда осы жинақтың бөлігі ретінде, ал кейіннен келесі жылы жеке шығарылды. Бұл қорапқа сондай-ақ 2016 жылы қайтыс болғанға дейін Боуи мақұлдаған Висконтинің Lodger ремиксі де кіреді. «The Idiot» және «Lust for Life» екеуі де 2020 жылы жеті дискілік «The Bowie Years» делюкс қорапшасы үшін кеңейтіліп, қайта өңделді. Жинаққа екі альбомның қайта өңделген нұсқаларымен қатар, жазбадан қалған үзінділер, баламалы микстер және 40 беттік буклет кіреді. Екі түпнұсқа альбом да жеке-жеке қайта шығарылды, әрқайсысы жеке-жеке екі дискілік делюкс басылым жасау үшін қосымша концерттік материалдармен жұптастырылды.