Кіріспе
Жаңа Зеландия/Австралиялық романист және ақын Ив Лэнгли (1 қыркүйек 1904 – шамамен 1 маусым 1974), туған Этель Джейн Лэнгли, – Австралиялық және Жаңа Зеландиялық романист және ақын. Оның романдары Австралия әйелдерінің жазу дәстүріне жатады, ол суретші және әйел болу арасындағы қайшылықты зерттейді.
Eve Langley (1 September 1904 – c. 1 June 1974), born Ethel Jane Langley, was an Australian New Zealand novelist and poet. Her novels belong to a tradition of Australian women's writing that explores the conflict between being an artist and being a woman.
Өмір
Лэнгли Форбста, Жаңа Оңтүстік Уэльсте, ағаш ұстасы Артур Александр Лэнглидің (1915 жылы қайтыс болған) және оның әйелі Мираның (1868–1944) үлкен қызы болып дүниеге келді. Еваның анасы некеге тұрғаннан кейін мұрадан бас тартылып, отбасы өмірінің көп бөлігін кедейлікте өткізді. Артур қайтыс болғаннан кейін Мира Викторияға оралды және бастапқыда ағасының Кросовердегі қонақ үйін басқарды. Ева мен оның қарындасы Джун Жаңа Оңтүстік Уэльс пен Викториядағы бірнеше мектептерде оқыды, оның ішінде Брансуик орталық мектебі, Данденонг мемлекеттік мектебі және Данденонг орта мектебі болды. 1920 жылдары Ева мен оның әпкесі Гиппсленд аймалындағы шаруалардың жұмысын істеп, тәжірибе жинады, бұл тәжірибе оның алғашқы романы «Бұршақ жинаушылардың» негізін құрады. 1932 жылы ол анасы мен әпкесімен бірге Жаңа Зеландияға көшті, ал 1937 жылы 22 жастағы суретші Хилари Кларкқа үйленді. 1959–1960 жылдары Ұлыбританияға сапар шекті, содан кейін 1960 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльске оралды, онда Грекияға жасаған бір сапарынан басқа, өмірінің соңына дейін тұрды. Өмірінің соңғы жылдарында ол өте оңашаланды, Көк таулардағы Катомбадағы шатырда тұрды. Ол «еркек киімдерін» киіп, ақ топи тағып, әрдайым белдігіне пышақ ілді. Дейл Спендер оның шымдар кию сияқты ерекшеліктері туралы көп жазылғандығын және «кейде оның адам ретіндегі ерекшеліктері туралы жазылған пікірлер, оның жазу өнерінің күшті жақтарынан гөрі көп болуы қынжылтады» деп жазады. Лэнгли Оскар Уайльдты өзінің екінші жаны деп санады және тіпті 1954 жылы бұл есімді заңды түрде өзгертіп алды. Оның туындылары оның құпия өміріне қатысты көптеген қызығушылықтарды ұсынады. Оның он жарық көрмеген романдарының қолжазбалары Митчелл кітапханасындағы қағаздарының арасында сақталады. Хал Портер 1965 жылы ол кездескен көптеген жазушылар туралы айта келіп, «олардың барлығының ішінде Ева Лэнглимен алғашқы кездесуде ең керемет күнді өткіздім, күтілмеген жағдайлармен қуандым» деді. Өмірінің соңғы жылдарын ол Көк тауларда жалғыз өмір сүріп өткізді. Ол 1–13 маусым аралығында үйде жалғыз қайтыс болды, бірақ оның денесі қайтыс болғаннан кейін шамамен 3 аптадан кейін ғана табылды. Австралияға оралғаннан кейін де ол ақын ретінде жариялануын жалғастырды, оның өлеңдері The Bulletin сияқты журналдарда жарияланды. Оның «Туған жерім» атты өлеңінің бірі австралиялық антологияларда жиі кездеседі. Оның журналистикалық мақалалары мен әңгімелері 1930 және 1940 жылдары, кейде 1950 жылдары жарық көрді. Лэнгли өмір бойы тұрақты түрде жазғанмен, оның өмірінде тек екі романы жарық көрді. Тағы он романы Митчелл кітапханасында қолжазба түрінде сақталады. Ол жиырма жасында белсенді түрде жазды – күнделіктер, хаттар, өлеңдер мен әңгімелер – және осы жазбаларының кейбіреулері оның жартылай автобиографиялық романы «Бұршақ жинаушылар» романында қолданылды, ол 1942 жылы жарық көрді. «Бұршақ жинаушылар» «Гиппслендтің ауылдық аймақтарында қызығушылық, махаббат және «өлең» іздеген екі жас әйелдің – «Стивтің» және «Блюдің» оқиғаларын баяндайтын фантастикалық, автобиографиялық, бірінші тұлғадағы повесть» деп сипатталған. Оның екінші романы «Ақ топи» – осы романның жалғасы. Лэнгли күнделіктерінде өзін жиі «Стив» деп атады.
Әдеби стиль және тақырыптар
1964 жылы берген сұхбатында Лэнгли өзінің жазу процесін "әдебиетке тігіс салу" деп сипаттады және өзін "үнемі, үздіксіз сөйлеп, кесте тігетін, романтиканың шексіз қиялына берілген адам" деп есептеді. Оның айтуынша, оның ең жақсы стилі "кейде лирикалық, кейде циникалық, тамаша сипаттау қабілетімен және диалогты сезінумен" ерекшеленеді. Маковичка Лэнглидің жарық көрген және жарық көрмеген романдары екі топқа бөлінеді деп санайды. Бірінші топқа – The Pea Pickers, White Topee, Wild Australia, The Victorians және Bancroft House кіретін шығармалар "Гиппслендтегі өмірін қайта құрып, осы оқиғаны 1880 жылдардағы дала тұрғындарының тағдырларымен ұштастырады, ал мәтінін өлеңдермен, пьесалармен, әндермен және ежелгі құдайлар мен мифтік жерлерге арналған мадақтаулармен безендіреді". Ол "есте сақтау процесін, есте қалған нәрсені және оның санаға қалай сіңіп, содан кейін мәңгілікке қалай айналатынын" зерттейді. Лэнгли бұл жерді "батыс антикасының қасиетті топырағы" және "біршама мифтік Австралия" деп атайды. Басқаша айтқанда, "оның атқа мінуі мен жазуы – өзінің өзін жасайтын ландшафтта өзін-өзі құру процесі". Люси Фросттың "Жабайы Ева" романы, Жаңа Зеландия романдарының тағы бір өңделісі 1999 жылы жарық көрді. Бұл туындыға жазған кіріспесінде Фрост: "Ол – Ева Лэнгли және Оскар Уайльд, австралиялық әйел және ағылшын еркегі – Екінші дүниежүзілік соғыстың қайғысына тап болған және мәңгілікке ие, қайта тірілген ежелгілердің бірі" деп жазады. Дегенмен, Уайльдқа деген құштарлық кітапта көп орын алмайды, тіпті Фрост өзі "кейіпкердің екінші жағы – Стив, Оскар Уайльд емес" деп мойындайды. Австралияда туған, қазір Канадада тұратын биші Элизабет Лэнгли Ева Лэнгли туралы "Педальдік армандар журналы" атты бір сағаттық мультимедиалық би-театрлық қойылым жасады. Ол Лэнглидің "аналық, әйелдік және шығармашылық музаның талаптарымен күресін" зерттейді. Бұл қойылым 2003 және 2004 жылдары Австралия мен Канадада көрсетілді. Онда аз ғана сөздер айтылады, сонымен қатар Лэнглидің өлеңдері мен күнделік жазбаларының проекциялары қолданылады. Ол Элизабет Лэнгли мен австралиялық Пол Рейнсфорд Тауннер жүргізген зерттеулерге негізделген. Австралиялық актриса Марги Браун Эш 2012 жылы Брисбендегі Metro Arts Theatre және Перттегі The Blue Room Theatre сахналарында маусымдар өткізген "Ева" атты жүлделі қойылымда Ева рөлін сомдады. Ол 2017 жылы Брисбендегі электр стансасында қайта қойылмақ.
Australian born dancer, now resident in Canada, Elizabeth Langley developed a one hour multimedia dance theatre performance about Eve Langley called Journal of Pedal Dreams. It explores Langley's struggles with "the competing demands of motherhood, wifehood and the creative muse". The show has been performed in Australia and Canada in 2003 and 2004. It contains few spoken lines and incorporates projections of Langley's poetry and journal entries. It was based on research undertaken by Elizabeth Langley and Australian Paul Rainsford Towner. Australian performer Margi Brown Ash portrayed Eve in an award winning performance entitled "Eve" that had seasons at Metro Arts Theatre in Brisbane and The Blue Room Theatre in Perth in 2012. It will be remounted at the Brisbane Powerhouse in 2017.
Марапаттар
1940: С. Х. Приор атындағы естелік сыйлығы («The Bulletin» ұйымдастырады), «The Pea Pickers» үшін, Кайли Теннанттың «The Battlers» және Малкольм Генри Эллистің Джон Муртаг Макроссанның лекцияларымен бірге берілді. (?)