Жұлынды радиографиялау: Миелография және оның қазіргі қолданылуы
Myelography
Миелография – омыртқа жолының ауруларын анықтау үшін жасалатын рентгендік зерттеу. Бұл процедура МРТ-ге балама ретінде қолданылады, ісіктерді, кисталарды анықтайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Медициналық бейнелеу техникасы
Medical imaging technique
Миелография – арқа миының патологиясын, соның ішінде арқа миының зақымдану орнын, кисталарды және ісіктерді анықтау үшін контрастты зат қолданылатын рентгендік тексерудің бір түрі. Дәстүрлі түрде бұл процедураға мойын немесе бел омыртқасына радиконтрастты зат енгізіліп, одан кейін бірнеше рентген суреті түсірілетін. Бүгінде миелография көбінесе МРТ (магнитно-резонанстық томография) арқылы алмастырылды, алайда бұл техника кейбір жағдайларда әлі де қолданылады – бірақ қазір көбінесе рентген суретінің орнына КТ (компьютерлік томография)пен бірге қолданылады.
Myelography is a type of radiographic examination that uses a contrast medium to detect pathology of the spinal cord, including the location of a spinal cord injury, cysts, and tumors. Historically the procedure involved the injection of a radiocontrast agent into the cervical or lumbar spine, followed by several X ray projections. Today, myelography has largely been replaced by the use of MRI scans, although the technique is still sometimes used under certain circumstances – though now usually in conjunction with CT rather than X ray projections.
Жатыр мойны миелографиясы
Бұл процедура омыртқаның МРТ-сына түсе алмайтын немесе түсуге ниеті жоқ адамдарда омыртқа ауруының немесе мойын аймағындағы омыртқа миының қысылуының орнын анықтау үшін қолданылады.
This procedure is used to look for the level of where spinal cord disease occurs or compression of the spinal cord at the neck region for those who are unable or unwilling to undergone MRI scan of the spine.
Лембарлық миелография
Бұл процедура омыртқаның ауру деңгейін анықтауға арналған, мысалы, белдік нерв тамырларының қысылуы, cauda equina синдромы, conus medullaris зақымдануы және омыртқа стенозы сияқты жағдайларды анықтауға көмектеседі. Бұл процедура омыртқаның МРТ-сын жасауға келмейтін немесе жасағысы келмейтін пациенттер үшін қолданылады. Контрастты текальдық қапқа енгізу алдында, әдетте, бел пункциясы жасалады. Дегенмен, бас ішілік қысымы жоғары (ICP) болған жағдайда бел пункциясы қауіпті болуы мүмкін. МРТ-ға басымдық беріледі, себебі жақсырақ суреттер алу үшін омыртқа арнасына контраст құралын енгізу сирек қажет болады. Алайда, МРТ-ға түсе алмайтын пациенттерге (мысалы, кардиостимулятор немесе кохлеарлық имплантаты барларға) КТ миелограммасы пайдалы болуы мүмкін. МРТ суреттері титан дискісін алмастыру имплантаттары, бұрандалар және МРТ құрылғысы компоненттерімен реакцияға түсетін басқа металдардан туындаған металл артефактілермен шектелген жағдайларда КТ артықшылықты таңдау болып табылады.
This procedure is to look for the level of spinal cord disease such as lumbar nerve root compression, cauda equina syndrome, conus medullaris lesions, and spinal stenosis. This is done for those who are unwilling or unable to do MRI scan of the spine. Lumbar puncture is done before injected contrast into the thecal sac. However, it is dangerous to do lumbar puncture in those who have raised intracranial pressure (ICP). MRI is preferable because injection of contrast medium into the spinal canal is infrequently needed for better images. However, a CT myelogram may be useful for patients who cannot undergo MRI (e. g., those with pacemakers or cochlear implants). CT is preferred when MRI images are limited by metallic artifact from titanium disc replacement implants, screws, and other metals reactive with MRI device components.
Қарама-қайшылықты агенттер
1970 жылдардың аяғына дейін иофендилат (саудалық атаулары: Пантопаке, Миодил) процедурада қолданылатын негізгі радиоконтраст агенті болатын. Бұл иодталған майға негіделген зат, және омыртқа пункциясын жасаған дәрігер оны процедура соңында алып тастауға тырысатын. Бұл қадам қиын және ауырулы болды, сонымен қатар толық алып тастау әрқашан мүмкін болмады. Контраст агентін алып тастау үшін пациенттің сұйық ми-жұлын сәл бөлігі де алынып тасталуы керек еді, нәтижесінде сұйық ми-жұлын жетіспеушілігінен пациент жатқан күйден тұрғанда қатты бас ауруы пайда болып, жатып емделу қажет болатын. Сонымен қатар, иофендилаттың денеде қалуы кейде арахноидитке алып келуі мүмкін, бұл омыртқаның өмір бойына созылатын, ауыр және қабілетсіздік тудыратын ауруы. Осының салдарынан, бұл зат үштен астам онжылдық бойы миллиондаған миелографиялық пациенттерге қолданылғандықтан, әлемде көптеген сот процестері болды. Суда еритін агенттер (мысалы, метризамид) қолжетімді болғаннан кейін контраст агентін алып тастау қажет болмады, себебі ол ақырында денеге сіңіп кететін. Бірақ суда еритін агент басқа түскен жағдайда қатты бас ауруын тудыруы мүмкін, сондықтан пациенттің тік күйде жатуы қажет болатын.
Prior to the late 1970s, iofendylate (trade names: Pantopaque, Myodil) was the radiocontrast agent typically employed in the procedure. It was an iodinated oil based substance that the physician performing the spinal tap usually attempted to remove at the end of the procedure. This step was both difficult and painful and complete removal could not always be achieved. The process of removing the contrast agent necessitated removing some of the patient's CSF along with it and the resulting deficiency of CSF gave rise to severe headache if the patient was raised from the prone position, requiring bed rest in the laying position. Moreover, iofendylate's persistence in the body might sometimes lead to arachnoiditis, a potentially painful and debilitating lifelong disorder of the spine. This led to extensive litigation around the world since the substance was administered to millions of myelography patients over the course of more than three decades. After water soluble agents (such as metrizamide) became available it was no longer necessary to remove the contrast agent as it would eventually be absorbed into the body although the water soluble agent sometimes gave rise to severe headaches if it got into the head, requiring bed rest in the upright position.
Асқынулар
Процедурадан кейін бас ауруы шамамен 25% жағдайларда кездеседі, және әйелдерде оның пайда болу жиілігі жоғары. Процедурадан өткендердің 5%-ында жүрек ауруы мен құсу болуы мүмкін. Иненің ұшының бір бөлігі субарахноидты кеңістікте, ал екінші бөлігі субдуральды кеңістікте орналасқан кезде контраст заттың субдуральды кеңістікке еніп кету қаупі бар. Бұл жағдайда контраст зат субдуральды кеңістікте еркін ағып, субарахноидты кеңістіктегідей сезім тудыруы мүмкін. Егер ине субдуральды кеңістікте екендігіне күмән туса, рентген суретінің алдыңғы және бүйірлік проекциялары түсіріліп, пациент процедураны тағы бір күніне қайталау үшін жазылуы керек.
Headache occurs in about 25% of the cases after the procedure and the incidence is more frequent in females. 5% of those who undergone the procedure may experience nausea and vomiting. There is also a risk of contrast medium being injected into the subdural space when part of the bevel of the needle is in the subarachnoid space and another part is in the subdural space. The contrast medium would flow freely in the subdural space, mimicking the flow as if it was in the subarachnoid space. If there is doubt that the needle is in the subdural space, AP and lateral views of the radiograph should be taken and the subject is to be rebook for another date for the same procedure.