Адрианус Саравия: Протестант дін қызметкері және теолог (1532-1612)
Hadrian à Saravia
Адриан Саравия (1532-1612) – протестант теологы, Англия король Джеймс I-нің Библия аудармасына қатысқан. Өмірі, қызметі, және рухани жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Протестант дін қызметкері және теолог (1532–1612)
Protestant clergyman and theologian (1532–1612)
Адриан à Саравия, кейде Адриан Саравия, Адриен Саравия немесе Адрианус Саравия (1532 – 15 қаңтар 1612) – Төмен елдерден шыққан протестант теологы және пастор, кейіннен Англия королі I Джеймс библияның Джеймс нұсқасын жасау үшін тапсырған Бірінші Вестминстер компаниясының мүшесі және Англикандық пребенді болған.
Hadrian à Saravia, sometimes called Hadrian Saravia, Adrien Saravia, or Adrianus Saravia (153215 January 1612) was a Protestant theologian and pastor from the Low Countries who became an Anglican prebend and a member of the First Westminster Company charged by James I of England to produce the King James Version of the Bible.
Алғашқы жылдар
Саравия Фландрияның бір бөлігі болған Хесдин (Артуа) қаласында испан және фламандтық протестант ата-анасы Кристофер де Саравия мен Элизабет Буленжердің отбасында дүниеге келді. Ол Антверпенде діни қызметке кірісіп, Бельгиялық құпиялылығының жобасын қарады және Брюссельде валлондық қауымды құрды. Саравия Лондон мен Еуропа арасында жылжып тұрды.
Saravia was born in Hesdin (Artois), then part of Flanders, to Protestant Spanish and Flemish parents, Christopher de Saravia and Elisabeth Boulengier. He entered the ministry at Antwerp, reviewed a draft of the Belgic Confession and gathered a Walloon congregation in Brussels. Saravia continued to move between London and Europe.
Канал аралдары
Ол сол жерден Англияға барып, Джерси мен Гернсиге жаңа дінді қабылдаушы (евангелист) ретінде жіберілді. 1563 жылы Англия королевасы Елизавета I Елизавета колледжін құрғанда, ол оның алғашқы мектеп директоры болып тағайындалды. 1568 жылы ол Гернсидегі Сент-Пьер-ду-Буас приходының пасторы болды, ол кезде бұл приход пресвитериандық тәртіппен басқарылды.
He went from there to England and was sent as an evangelist to Jersey and Guernsey. When Elizabeth I of England founded Elizabeth College in 1563 he was appointed as its first schoolmaster. In 1568 he became rector of the parish of St Pierre du Bois, Guernsey, which was then under Presbyterian discipline.
Саутгемптон
1571 жылдан 1578 жылға дейін Саутгемптон грамматикалық мектебінің директоры қызметін атқарды. Оның шәкірттерінің арасында Роберт Эшли, Николас Фуллер, Фрэнсис Маркхэм, Эдвард Рейнольдс, сэр Томас Лейк және Джошуа Сильвестр болды. 1610 жылдың 23 наурызында ол Льюишамды Кент округындағы Грейт-Чарт шлютерімен алмастырды. Ол 1612 жылдың 15 қаңтарында Кентербериде қайтыс болды және соборда жерленді.
From 1571 to 1578, he held the position of headmaster at the Grammar School in Southampton. His students included Robert Ashley, Nicholas Fuller, Francis Markham, Edward Reynolds, Sir Thomas Lake, and Josuah Sylvester. On 23 March 1610 he exchanged Lewisham for the rectory of Great Chart, Kent. He died at Canterbury on 15 January 1612, and was buried in the cathedral.
Теология
Саравия – протестанттық миссионерлік теологияның алғашқы қайраткерлерінің бірі. Ол 1590 жылы жазған «De diversis ministrorum Evangelii gradibus sicut a domino fuerunt instituti» атты шіркеутанулық еңбегінде шіркеудің миссионерлік міндеттемесіне сілтеме жасайды, ол барлық уақытта қолданыста деп есептейді. Апостолдарға дейін баратын епископтық институт (апостолдық тізбектелгендік) арқылы шіркеу миссионерлерді жіберуге құқылы. Бұл көзқарасқа Теодор Беза және Иоганн Герхард сияқты протестант теологтары қарсы шықты, олардың көпшілігі, Реформация және Ежелгі протестант теологтары сияқты, миссионерлік міндеттеме апостолдар дәуірінде толық орындалғанына сенді.
Saravia is one of the first Protestant mission theologians. In his ecclesiological writing De diversis ministrorum Evangelii gradibus sicut a domino fuerunt instituti of 1590, he referred to the Church’s missionary command, which he believes is valid for all times. In the episcopate, which goes back to the apostles (apostolic succession), the Church has the authority to send out missionaries. This view was criticized by Protestant theologians, among them Theodor Beza and Johann Gerhard, who, like many of the Reformation and Old Protestant theologians, believed that the missionary command had already been fully fulfilled in the time of the Apostles.