Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1997 жылы Айен Софтли түсірген фильм
1997 film by Iain Softley
«Көгершіннің қанаттары» – Айен Софтли режиссерлік еткен, Хелена Бонэм Картер, Линус Роуч және Элисон Эллиотт бас рөлдерде ойнаған 1997 жылғы британдық-американдық романтикалық драма. Хосейн Амини жазған сценарий Генри Джеймстің 1902 жылғы осы аттас романы негізінде жасалған. Фильм төрт «Оскар» және бес «БАФТА» сыйлығына ие болды, онда Хелена Бонэм Картердің актерлік шеберлігі, сценарий, костюмдер дизайны және операторлық жұмысы жоғары бағаланды.
The Wings of the Dove is a 1997 British American romantic drama film directed by Iain Softley and starring Helena Bonham Carter, Linus Roache, and Alison Elliott. The screenplay by Hossein Amini is based on the 1902 novel of the same name by Henry James. The film was nominated for four Academy Awards and five BAFTAs, recognizing Bonham Carter's performance, the screenplay, the costume design, and the cinematography.
Сюжет
1910 жылы Лондонда Кейт Крой (Хелена Бонэм Картер) өзінің үстемдік еткен Мауд әпкесі (Шарлотта Рэмплинг) мұқият бақылауында тұрады. Бай Мод ақшасы жоқ Кейтті өзінің қамқорлығына алды, оны бай адамға үйлендіруді және Кейттің өз әкесінің, Лайонелдің (Майкл Гэмбон) қалыңдыққа үйленген кездегі жаңа ғана қайтыс болған анасының тағдырын құтқарып қалуды көздеді. Лорд Марк (Алекс Дженнингс), үлкен мүлкі бар, күрделі аристократ, Модтың келісімімен Кейтке соққы бере бастайды. Алайда, Кейт жасырын түрде Мертон Деншер (Линус Роуш) есімді жас журналистке ғашық, оның әпкесі оның қарапайым жағдайына байланысты қарым-қатынасқа түсуге тыйым салған. Дегенмен, ол Мертонмен жасырын кездесуді жалғастырды, бірақ ол оның әпкесінен кетіп, өзімен үйленуі үшін күтіп отыр. Мод әпке Кейтке Мертонмен қарым-қатынасын жалғастыра беру туралы айтады және Кейт пен оның әкесінен қаржылық қолдауды алып тастаумен қорқытады. Кейт Мертонмен ажырасып, онымен кездесуден бас тартады. Бірнеше айдан кейін, әпкесі берген кешкі ас табынында Кейт бай американдық жетім және мұрагер Милли Теалмен (Эллисон Эллиот) танысады, ол өзінің саяхаттасушы серігі Сьюзан Стрингеммен (Элизабет МакГоверн) бірге Еуропаға ұзақ сапарға шығады. Киникалық Кейт Миллидің сұлулығына, жан-жақтылығына және әзіл-сықағына қызығады, екеуі берік достыққа бөленеді. Кейт пен Мертон татуласып, құпия кездесулерін жалғастырады; бір күні олар Миллиге тап болады, ал Кейт Мертонды отбасы досы ретінде таныстырады. Көп ұзамай Милли Кейтті Сьюзанмен бірге Венецияға шақырады. Кетер алдында Лорд Марк Кейтке Миллидің өлім аузында екенін және Кейтке құмар болғанымен, ол Миллиге және оның байлығына үйленуі керек екенін жасырын түрде айтады. Милли Лорд Маркқа бей-жай қарағанын, бірақ Мертонға ғашық екенін білген Кейт Мертонды Венецияға шақырады және оны Миллиге сүйіспеншілік танытуға көндіреді. Кейт жетім және жалғыз қалған Милли өлгеннен кейін оған байлығын қалдырады деп күтеді. Кейт, Милли және Мертонның Венеция арқылы экскурсиясы кезінде Кейт біртіндеп Миллидің Мертонға деген қызығушылығына қызғанышпен қарай бастайды, сондықтан ол оны бір түнде жыныстық қатынасқа түсуге азғырады. Келесі күні таңертең Милли онымен бетпе-бет келеді, бірақ Кейт Мертонның оның сүйіктісі екенін жоққа шығарады. Ол өзінің жоспары сәтті болғысы келсе, Мертонға ескертусіз Венециядан кету керектігін түсінеді. Венецияда жалғыз қалған Мертонның Миллиге деген сүйіспеншілігі артады және екеуі оның жағдайы нашарлаған кезде де берік байланыс жасайды. Бір күні Мертон Лорд Маркты кафеде көріп, үрейленіп, Миллиге барады, бірақ оған кіруге рұқсат берілмейді. Сюзан оған келіп, Мертон Кейт бүкіл схеманы саботаждау үшін олардың құпиясын лорд Маркқа ашқанын түсінеді, өйткені Марк Миллиге оны қабылдамағаны үшін кек алу үшін айтатынын біледі. Дегенмен, Милли Мертонмен кездесуге келіседі және екеуі оны кешіретін және олардың әрекеттеріне қарамастан, ол оны және Кейтті әлі де жақсы көретінін айтады. Бірнеше күннен кейін Милли қайтыс болады және Мертон мен Сьюзан оның жерлеу рәсіміне қатысады. Мертон Лондонға оралғаннан кейін, Кейт Мертонның пәтеріне келеді. Ол Мертоннан қайтып келген апталарда неге келмегенін сұрайды және Миллидің заңгерлерінен келген хатты тауып, Мертонға Миллидің иесінің едәуір бөлігін оған мұра етіп қалдырғанын хабарлайды. Мертон Кейтке ақшаны қабылдамайтынын айтады, егер олар бірге болғысы келсе, ол ақшасыз үйленуі керек. Олар махаббат жасайды, содан кейін Кейт келіседі, бірақ ол оған өзінің Милли туралы естеліктеріне әлі де ғашық емес екенін айтады. Ол оны тастап кете алмайды, Кейт оны тастап кетеді, оның құпиясы кері әсер еткенін біледі. Мертон Венецияға жалғыз оралады, ал фоннан Миллидің дауысы оның Мертон өзінен ертерек келеді деген сенімді мәлімдемесін қайталайды.
In 1910 London, Kate Croy (Helena Bonham Carter) lives under the careful watch of her domineering Aunt Maud (Charlotte Rampling). The wealthy Maud has taken the penniless Kate in as her ward, intending to marry her to a rich man and save her from the fate which befell her recently deceased mother when she married Kate's own dissolute father, Lionel (Michael Gambon). Lord Mark (Alex Jennings), a sophisticated aristocrat with a large estate, begins to court Kate with Maud's approval. However, Kate is secretly in love with a young muckraking journalist named Merton Densher (Linus Roache), whom her aunt has forbidden her from pursuing a relationship with because of his humble circumstances. Nonetheless, she has continued to meet with Merton in secret, though he is growing increasingly impatient for her to leave her aunt and marry him. Aunt Maud confronts Kate about her continuing association with Merton and threatens to withdraw her financial support from Kate and her father. Kate reluctantly breaks with Merton and refuses to meet with him anymore. A few months later, at a dinner party given by her aunt, Kate is introduced to the wealthy American orphan and heiress Milly Theale (Allison Elliot), who is on an extended trip through Europe with her travelling companion Susan Stringham (Elizabeth McGovern). The cynical Kate is captivated by Milly's beauty, vivaciousness and humour, and the two form a strong friendship. Kate and Merton reconcile and resume their secret meetings; one day they run into Milly, and Kate introduces Merton as a family friend. Soon after, Milly invites Kate to accompany her and Susan to Venice. Before leaving, Lord Mark secretly reveals to Kate that Milly is terminally ill and that although he desires Kate he needs to marry Milly and her fortune to avoid losing his estates. Aware that Milly is indifferent to Lord Mark but is smitten with Merton, Kate invites Merton to Venice and persuades him to show Milly affection in an effort to seduce her. Kate expects that the orphaned and lonely Milly will leave him her fortune after her death. During Kate's, Milly's, and Merton's excursions through Venice, Kate gradually becomes jealous of Milly's attraction to Merton, so much so that she lures him away one night to have sex. Milly confronts her the next morning, though Kate denies that Merton is her lover. She realises that, if her scheme is to succeed, she must leave Venice without warning Merton. On their own in Venice, Merton's affection for Milly grows and the two form a strong bond, even as her condition worsens. One day Merton spots Lord Mark at a cafe; alarmed, he goes to visit Milly but is denied entry. Susan visits him and Merton realises that Kate has revealed their secret to Lord Mark to sabotage the whole scheme, knowing that Mark would tell Milly as revenge for her rejecting him. Nonetheless, Milly agrees to see Merton and the two share an intimate moment where she forgives him and says that she still loves both him and Kate, despite their actions. A few days later, Milly dies and Merton and Susan attend her funeral. After Merton returns to London, Kate comes to Merton's flat. She asks why he has not come to see her in the weeks he has been back and finds a letter from Milly's lawyers, informing Merton that Milly did indeed bequeath a sizable portion of her estate to him. Merton tells Kate that he will not take the money, and she must marry him without it if they are to be together. They make love and afterwards Kate agrees, with the condition he tells her that he is not still in love with his memory of Milly. He cannot, and Kate leaves him for good, knowing that her conniving has backfired. Merton returns alone to Venice, while in the background we hear Milly's voice repeating her confident assertion that Merton will be coming into his own, and sooner than he thinks.
Өндіріс
"Көгершіннің қанаттары" фильмінің түсірілімі 1996 жылдың жазында өтті, оның сегіз аптасы Лондон қаласында, ал алты аптасы Венецияда өткізілді. Лондонның түсірілім алаңдарына Фулхэм жолындағы Бромптон зираты; Сент-Джеймстегі Карлтон Хаус террасасы (Мауд әпкенің үйі); Ұлы Королева көшесіндегі Эркіндіктер залы (Мертонның газет кеңсесі); Кенсингтон бақтары; Уайтхоллдағы Ұлттық Либералдық клубы; Ричмонд қоры; және Гринвичтегі Ескі Корольдік Теңізшілер колледжі кіреді. Гертфордширдегі Кнебворт үйі Лорд Марктың ауылдық емес үйі ретінде, ал Кенсингтондағы Дебенхам үйі оның лондондық үйі ретінде қолданылды. Лондондағы Syon House фильмнің басындағы үйлену тойы сахнасына түсірілу үшін пайдаланылды. Шеппертон студиясы Довер-стрит және Найтсбридж метро станцияларын бейнелейтін платформа туннелі мен дәліздердің макеттерін жасау үшін қолданылды. Венециядағы түсірілім алаңдарына Сан-Марко алаңы және Палаццо Барбаро кіреді. Палаццо Барбаро Генри Джеймстің түпнұсқа романын жазған жері болды және кітапта сипатталған Миллидің сарайына шабыт көзі болды деп саналады.
Filming for The Wings of the Dove took place over the summer of 1996, with eight weeks spent in London and six in Venice. London exterior locations include Brompton Cemetery on the Fulham Road; Carlton House Terrace in St. James's (Aunt Maud's house); Freemasons' Hall in Great Queen Street (Merton's newspaper office); Kensington Gardens; the National Liberal Club in Whitehall; the Richmond Fellowship; and the Old Royal Naval College in Greenwich. Knebworth House in Hertfordshire stood in for Lord Mark's country estate, and Debenham House in Kensington for his London home. Syon House in London was used for the wedding reception scene early in the film. Shepperton Studios was used for the mock ups of a platform tunnel and passageways representing both Dover Street and Knightsbridge tube stations. Locations in Venice include St. Mark's Square and the Palazzo Barbaro. The Palazzo Barbaro was where Henry James wrote the original novel and is believed to have inspired Millie's palazzo as it is described in the book.
Кассалық жинақ
Фильм АҚШ және Канадада 13 718 385 доллар жинады. Ұлыбританияда 2 142 932 фунт стерлинг (3,6 миллион доллар) жинап, жалпы әлемдік кассасы 17 миллион доллардан асты.
The film grossed $13,718,385 in the United States and Canada. It grossed £2,142,932 ($3.6 million) in the United Kingdom for a worldwide total of over $17 million.
Сыни қабылдау
Rotten Tomatoes сайтында фильмнің рейтингі 34 сынға сүйене отырып, 85% құрайды, ал орташа рейтингі 7.9/10. Сайттың консенсусы былай дейді: "Көгершіннің қанаттары" 20-ғасырдың басындағы Еуропадағы әлеуметтік жіктелуді, жақсы жазылған және керемет ойналған бақытсыз махаббат оқиғасы арқылы шыдамдылықпен зерттейді". Metacritic-те фильм 18 сынға сүйене отырып, 100 балдық шкала бойынша 73 балға ие, бұл "жалпы алғанда жағымды пікірлерді" көрсетеді. The New York Times газетінде Стивен Холден фильмді "керемет экрандық бейімдеу" деп атады, ол "Джеймс романының басқа фильмдік нұсқалары мүжілген жерде табысқа жетеді. Бұл тамаша фильм қандай құндылықтар ең маңызды екенін, неге мән беру керектігін сезіндіреді, бірақ ол адамның кемшіліктеріне соншалықты ақылды және мейірімді, оларды айқын жеткізбейді. Оларды кейіпкерлердің бұрынғысы бар үнсіздігінде сезінесіз". Эдвард Гутманн San Francisco Chronicle газетінде былай деп жазды: "Көгершіннің қанаттары" Генри Джеймстің "Вашингтон сквері" және "Леди портреті" сияқты жоғары бағаланған романдарынан басым түсетін, бірақ бұрынғы фильмдік бейімдеулерде қатаң және формалды көрінген шағын әдеби туынды. Бұл Софтли үшін үлкен қадам, өйткені оның бұрынғы фильмдері – "Backbeat" және "Hackers" оның бұл жерде көрсеткен стилі мен күрделілігіне тек меңзепті. Сонымен қатар, бұл Роуч, Эллиотт және Бонэм Картер үшін керемет мүмкіндік, Бонэм Картер өзінің ең жақсы рөлін ойнайды". Ол "Мен тек визуалды сұлулық туралы айтпаймын. Мен драмалық сұлулық туралы айтып отырмын, кейіпкерлердің қабат-қабат ашылатын, ойдан сезімге және керісінше ағылатын, ой мен сезім драмаға айналғаншағы бір сәттен екінші сәтке дейінгі тартымдылығы. Режиссер Иэн Софтли керемет романның мәнін ғана емес, оны сезіну тәжірибесін де еске түсіретін сирек фильмдердің бірін жасады. Менің ойымша, "Көгершіннің қанаттары" – керемет фильм, ол жаңа экрандық таланттардың келуін растайды: режиссер Софтли, өзін-өзі алдаудың күрделілігіне жоғары сезімталдықпен жұмыс істейді; Бонэм Картер мен Роуч, Джеймс ережелерінің шеңберінде керемет жақындық химиясын жасайды; және "Спитфайр гриль" фильмінен таныс Элисон Эллиот, өзінің сұлулығымен және Мона Лиза күлімсіреуімен актрисаның ең қиын міндеттерінің бірін орындайды – ол жақсылықты өмірге әкеледі". Variety журналында Дэвид Страттон фильмнің "Хелена Бонэм Картерге соңғы кездегі ең жақсы рөлдердің бірін ұсынатынын, ол оны қуанышпен қабылдайды, рөлінде жанды және толық сенімді көрінеді" деді. "Көгершіннің қанаттары" британдық әдеби кино мектебінің үлгісі болуы мүмкін, бірақ Софтлидің кейбір маңызды элементтерді, соның ішінде кейінірек кезеңдердегі ерекше ашық махаббат көрінесін қолдануы әрқашан жаңашыл. Өндіріс сапасы жоғары деңгейде". Time Out New York журналында Эндрю Джонстон "Софтли мен Амини сюжеттің сенсациялық ерекшеліктерін күшейту арқылы өз фильмдерін анахронизмге ұшырату тәуекеліне барады, бірақ талантты актерлер оны іске асыруға көмектеседі" деп атап өтті. Ол сондай-ақ "көркемдік дизайн ғасыр басындағы Лондон мен Венецияны жанды және шынайы көрсетіп, керемет" екенін айтты. "Көгершіннің қанаттары" – шеберлікпен жасалған және терең әсерлі фильм, ол әдетте статикалық жанрға шынайы мән қосады".
On Rotten Tomatoes, the film has a rating of 85%, based on 34 reviews, with an average rating of 7.9/10. The website's consensus reads, "The Wings of the Dove patiently explores class divisions in early 20th century Europe through the well written and beautifully acted travails of star crossed lovers." On Metacritic, the film holds a score of 73 out of 100, based on 18 reviews, indicating "generally favorable reviews". In his review in The New York Times, Stephen Holden called the film a "spellbinding screen adaptation [that] succeeds where virtually every other film translation of a James novel has stumbled This magnificent film conveys an intimation of what values count the most, of what really matters, but it is also far too intelligent and sympathetic to human frailty to spell them out. You feel them most of all in the characters' unbridgeable silences." Edward Guthmann of the San Francisco Chronicle wrote, "The Wings of the Dove was a minor literary work that manages on screen to upstage both Washington Square and The Portrait of a Lady, two superior Henry James novels that came across as stiff and deliberate in recent film translations. This is a breakthrough for Softley, whose earlier films Backbeat and Hackers only hinted at the style and complexity he displays here, and a wonderful showcase for Roache, Elliott and Bonham Carter, who gives her best performance yet." In Entertainment Weekly, Owen Gleiberman graded the film A and observed it "has a lush yet aching beauty that seems to saturate you as you watch it. I'm not just talking about visual beauty. I'm speaking of dramatic beauty, the exquisite moment to moment tension of characters who reveal themselves layer by layer, flowing from thought to feeling and back again, until thought and feeling become drama. Director Iain Softley has made one of the rare movies that evokes not just the essence of a great novel but the experience of it The Wings of the Dove is, I think, a great film that confirms the arrival of major screen talents: director Softley, who works with sublime sensitivity to the intricacies of self deception; Bonham Carter and Roache, who create a dazzlingly intimate chemistry within the propriety of Jamesian manners; and The Spitfire Grill's Alison Elliott, who, with her beatific charm and Mona Lisa smile, does one of the most difficult things an actress can — she brings goodness itself to life." David Stratton of Variety stated the film "gives Helena Bonham Carter one of her best opportunities in a while, one which she seizes with relish, looking vibrant and totally convincing in her pivotal role The Wings of the Dove may be typical of the school of British literary cinema, but Softley's handling of several key elements, including an unusually frank love scene in the later stages, is always inventive. Production values are of the highest standard." Andrew Johnston, writing in Time Out New York, noted that "Softley and Amini risk making their film seriously anachronistic by emphasizing the plot's pulpish qualities, but the able cast helps make it work." He also observed that "the immaculate production design makes turn of the century London and Venice seem vibrant and real. Wings is a masterful and deeply haunting film; it adds genuine relevance to a genre that typically leans toward the static."