Бернардус Ливегуд: Голланд дәрігері, психиатры және ұйымдастырушы-педагог.

Кіріспе

Голландиялық дәрігер (1905–1992)

Бернардус Корнелис Йоханнес Ливегод (2 қыркүйек 1905, Медан – 12 желтоқсан 1992, Зейст) – голландиялық дәрігер, психиатр және жазушы. Ол ұйымдық даму теориясын қалыптастырумен ең көп танымал. Ол N.P.I. немесе Нидерланд педагогикалық институтын құрды, ол ұйымдар мен жеке тұлғалармен олардың экономикалық, әлеуметтік және мәдени мақсаттарын іске асыруға көмектесу үшін жұмыс істейді. Ол сонымен қатар Дрибергендегі Vrije Hogeschool мектебін де құрды.

Өмір

Бернард Ливегод 1905 жылы Суматрадағы Медан қаласында (сол кезде Голландиялық Шығыс Үндістан) дүниеге келген. Тоғыз жасында оның отбасы Голландияның Роттердам қаласына үш жылға көшкен. 1917-1922 жылдары Ливегод Явадағы орта мектепте оқыды. 1924 жылы Гронинген қаласында медицинаны оқуға кірісіп, 1928 жылы докторлық дәрежесін алды. Осы жылы ол алғаш рет антропософиялық түзету педагогикасымен танысты; бұл кездесу оның одан әрі дамуында маңызды рөл атқарды. 1930 жылы Амстердамда медициналық білімін аяқтап, Бош-эн-Дюинде (Зейст маңында) жалпы тәжірибелі дәрігер болып жұмыс істеді. 1931 жылы Ливегод Дуиндегі Бошта мүгедек балаларға арналған Zonnehuis үйін құрды. Zonnehuis кейіннен Зейстке көшірілді және кеңейтілгеннен кейін атауы Zonnehuizen Veldheim Steinia te Zeist болып өзгертілді. Ливегод осы мекеменің құрылғаннан бастап 1954 жылға дейін директоры болды. 1932 жылы Ливегод Зейсттегі Vrije мектебін (еркін Вальдорф мектебін) құруға көмектесті. 1939 жылы музыканың емдік қолданылуы туралы диссертация қорғап, жоғары докторлық дәрежесін алды. 1946 жылы "Ontwikkelingsfasen van het kind" атты алғашқы кітабы жарық көрді; ол сегіз тілге аударылып, ағылшын тілінде "Phases of Childhood" деген атпен шықты. 1948-1953 жылдары Ливегод білімі жетілмеген жұмысшы табының балаларына көмек көрсету жөніндегі консультант болды. Осы кезеңде ол "Planetenwirken und Lebensprozesse in Mensch und Erde" (Адам мен Жердегі планеталық әсерлер мен өмір процестері) атты еңбегін жариялады. 1952 жылы рухани ғылымға қатысты еңбектерді басып шығаруға бағытталған Vrij Geestesleven баспасын құрды. Ол техникалық орта мектептер жөніндегі ұлттық комиссияның мүшесі болды және 1962 жылға дейін осы қызметте болды. 1954 жылы ол өзінің өмірлік еңбегі болып табылатын NPI институтын құрды. Бастапқы атауы, Голландия педагогикалық экономика институты, кейіннен NPI: Ұйымдастырушылық даму институты болып өзгертілді. Ол осы институтті (Зейсте) келесі 17 жыл бойы басқарды және 1969 жылы "Дамып келе жатқан ұйым" (ағылшын тілінде 1973 жылы Tavistock баспасында жарық көрген) атты кітабын фирмадағы әріптестерімен, әсіресе Ханс фон Сассонмен бірге жариялады, бұл ұйымды дамыту туралы алғашқы ықпалды еуропалық кітаптардың бірі болды. 1955 жылы ол Голландия экономикалық колледжінде (қазір Роттердамдағы Эразм университеті) әлеуметтік педагогика бойынша қосымша профессор болды. 1961 жылы ол Твентеде 1964 жылы ашылған жаңа техникалық колледжді (қазір Твенте университеті) құруға көмектесті. Мұнда ол 1973 жылға дейін әлеуметтік экономика профессоры және экономика факультетінің деканы болып қызмет етті. Осы кезеңде ол Kind en Instrument Foundation Foundation жұмысын қолдады, нәтижесінде халықаралық Choroi аспаптар шеберханалары құрылды, және емдік педагогтар қауымдастығын құрды. NPI-дегі әріптестерімен бірге ол U теориясын жасады, ол кейіннен Отто Шармер танымал еткен ықпалды басқару тұжырымдамасы ретінде дамыды. 1968-1976 жылдары Ливегод Нидерландыдағы білім беру жүйесін өзгерту міндеті берілген білім беру жөніндегі үкіметтік комиссияның төрағасы болды. Осы кезеңде ол бірқатар еңбектер жариялады (атаулары шамамен ағылшын тілінде аударылған): Ұйымдастырушылық даму, емдік білім берудегі әлеуметтік құрылымдар, емдік білім беру қозғалысының артындағы рухани күш, ХХІ ғасырға қарай және әйелі Нел Ливегод Шатборнмен бірге емдік білім берудің аспектілері. 1971 жылы Дриберген қаласында Vrije Hogeschool тәуелсіз университеті құрылды. Ол университеттің деканы болып келесі он бір жыл қызмет етті. 1973 жылы Эразм университетінен шығып, Vrije Pedagogisch Akademie, қазіргі Hogeschool Helicon (Helicon College) -ның негізін қалады және басқарушы директоры болады. Келесі жылдары ол тағы бірнеше кітап жариялады: Фазалар (De levensloop van de mens, он бір тілге аударылды), Еуропадағы құпия ағымдар және жаңа құпиялар, және Органикалық сәулет. Ол баламалы медицина жөніндегі үкіметтік комиссияға (1977-1981) қосылды. 1983 жылы Ливегод "De wadlopers, The Marsh Flats" атты пьесасын және "Man on the Threshold: Possibilities and Problems of Inner Development" атты тағы бір кітабын шығарды. Ол өзінің мәдени үлесін бағалау үшін "Алтын Ганзенвир" сыйлығын алды; баяндамада оның барлық шығармалары сыйлықтың негізі ретінде көрсетілген. Тағы да жарық көрген кітаптары: "Тұңғыш тасты ойлау" (1987), "Мәдениет мекемелері туралы" (1988), "Иін көзінен" (1991) және "Рухтың құтқарылуы туралы" (1993 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрді). Ливегод 1992 жылдың 12 желтоқсанында Зейсте қайтыс болды.

Bernard Lievegoed was born in Medan, Sumatra (then the Dutch East Indies) in 1905. At nine, his family moved for three years to Rotterdam in the Netherlands. From 1917 to 1922, Lievegoed attended high school in Java. In 1924, he began a study of medicine in Groningen, taking a doctorate in 1928. In this same year he first became aware of anthroposophical remedial education; this encounter was to play a large role in his further development. In 1930 he completed the medical degree in Amsterdam and became a general practitioner in Bosch en Duin (near Zeist). In 1931 Lievegoed founded the Zonnehuis, a home for children with disabilities, in Bosch in Duin. The Zonnehuis was later relocated to Zeist and, in the course of its expansion its name was changed to the Zonnehuizen Veldheim Steinia te Zeist. Lievegoed was the director of this institution from its founding until 1954. In 1932 Lievegoed helped to found the Vrije School (free Waldorf school) of Zeist. In 1939 he did a higher doctorate (promotion) with a thesis about the therapeutic use of music. In 1946 he published the first of a number of books, Ontwikkelingsfasen van het kind; this was translated into eight languages and appeared in English as Phases of Childhood. From 1948 to 1953 Lievegoed was a consultant for assistance to uneducated working class children. During this time he published Planetenwirken und Lebensprozesse in Mensch und Erde (Planetary Influences and Life Processes in the Human Being and the Earth). In 1952 he cofounded the Vrij Geestesleven publishing house, oriented towards publishing works related to spiritual science. He became a member of the national commission on technical high schools; he served in this capacity until 1962. In 1954 he founded the institution that became his life work, the NPI. The original name, the Dutch Pedagogic Institute for Economics, was later changed to NPI: Institute for Organizational Development. He led this institute (in Zeist) for the next 17 years publishing The Developing Organisation in 1969 (published in English by Tavistock in 1973) with colleagues in the firm, notably Hans von Sasson, arguably the first influential European book on organisation development (. In 1955 he became extraordinary professor for social pedagogy at the Dutch Economic College (now Erasmus University in Rotterdam. In 1961 he helped to found a new technical college in Twente (now Twente University), which opened in 1964. Here he served as professor of social economics and Dean of the Economics Department until 1973. During this time he supported the work of the Kind en Instrument Foundation, out of which the international Choroi instrument making workshops arose, and founded an association for therapeutic educators. With his colleagues in NPI he developed Theory U, which later developed as an influential management concept popularized by Otto Scharmer. Between 1968 and 1976 Lievegoed was chair of a governmental commission on education that was given the task of transforming the educational system in the Netherlands. During this time he published a number of works (titles are given in approximate English translation): Organizational Development, Social Structures in Therapeutic Education, The Spiritual Impulse behind the Movement for Therapeutic Education, Towards the 21st Century and, together with his wife Nel Lievegoed Schatborn, Aspects of Therapeutic Education. In 1971 he founded an independent university, the Vrije Hogeschool, in Driebergen. He was Dean of the University for the next eleven years. In 1973 he left Erasmus University to cofound and become the managing director of the Vrije Pedagogisch Akademie, now Hogeschool Helicon (Helicon College). Over the next years, he published several more books: Phases (De levensloop van de mens, translated into eleven languages), Mystery Streams in Europe and the New Mysteries, and Organic Architecture. He joined the governmental commission on alternative medicine (1977–1981). In 1983 Lievegoed published a play (De wadlopers, The Marsh Flats) and another book, Man on the Threshold: Possibilities and Problems of Inner Development. He received the Gouden Ganzenveer honoring his cultural contributions; the report cited his complete works as the basis for the prize. Further publications: Contemplations on the Foundation Stone (1987), About Cultural Institutions (1988), Through the Eye of the Needle (1991) and About the Salvation of the Soul (published posthumously in 1993). Lievegoed died on 12 December 1992 in Zeist.