Американдық жекешіл анархист және жазушы Ж.Уильям Ллойд өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық жекешіл анархист және жазушы

Ж. Уильям Ллойд (өзінің аты Джонды ешқашан қолданбаған) (4 маусым 1857 – 23 қазан 1940) – американдық жекешіл анархист, мистик және пантеист. Кейіннен Ллойд өзінің саяси ұстанымын минимархизмге өзгертті.

Өмірбаян

Ол Нью-Джерси штатының Вестфилд қаласында дүниеге келді; кейін Канзасқа, содан кейін Айоваға, одан соң Теннесси мен Флоридадағы тәжірибелік колонияларға көшіп, 1888 жылы Нью-Джерсиге оралды. Ол анархизмін Бенджамин Таккер сияқты эгоизмге емес, табиғи заңға негіздеді. Оның алғашқы кітабы – «Жел арфасының әндері» (өлеңдер жинағы), 1895 жылы жарық көрді («Анархистер маршы», Ллойд сөздерімен жазылған музыкалық ноталар жинағы, 1888 жылы Таккер басып шығарған). 1897 жылы «Еркін социалистердің серіктестігі» атты анархистік ұйым құрды. Оның «Ақ әлемдегі қызыл жүрек: еркін қоғамға арналған нұсқаулық; әдіс және үміт» атты еңбегі оның негізін құрады. Сол жылы Нью-Йоркке пойызбен бара жатып, Эдвард Карпентерді оқығанда «Космикалық сананы» (Р.М. Бук 1901 жылы жарық көрген осы аттас кітабында Ллойдқа арналған бір тарауды арнады) сезінді. Осы оқиға оның «Татуласу туралы таңғы ойлар: пантеистік сезімдер мен үлкен діннің көріністері» (1900) кітабын жазуына түрткі болды. Ол «The Free Comrade» журналын іске қосты, ол 1900 жылдан 1902 жылға дейін жарық көрді. Онда ол анархизмді, еркін махаббатты, Уитменді («Біздің американдық Шекспирі және одан да ұлы») және Эдвард Карпентерді («Қазіргі Англияның ең ұлы адамы») жақтады. 1902 және 1904 жылдары оның екі утопиялық романы жарық көрді: «Табиғи адам: Алтын ғасырдың романсы» және «Вейл Санрайз тұрғындары: олар қалай бірікті және мәңгі бақытты өмір сүрді. «Табиғи адам» кітабының жалғасы, оның тайпалары туралы әңгіме». «Еркін жолдас» журналы 1910 жылдан 1912 жылға дейін жаңа серияда қайта жарық көрді. Ллойд енді оны өзінің досы Леонард Д. Эбботтпен бірлесіп редакциялады, ол оның шығарылуын қаржылады. Түпнұсқа серия аяқталғаннан кейін және жаңа серия басталғанға дейін Ллойд өзін таза анархист деп санауын тоқтатты, тіпті Социалистік партияға қосылды («Мен анархизмнің маңызды мәнінде әлі де анархистпін, социализмге анархизмнің күштірек әсері қажет»). Осы уақыт аралығында оның досы Эбботт социализмнен анархизмге қарай бет бұрды. Олар жаңа серияны «анархистік және социалистік күштердің бірігуін жақтаушы ретінде» қарастырды. Ллойдтың жазбалары Бенджамин Такердің «Еркіндік» журналында, Мозес Харманның анархистік және еркін махаббат журналында, «Жұрын жеткізуші Люциферде», анархистік және сексуалдық радикалдық газет «Әділ ойында», анархистік газет «Азат қоғамда», Хорас Траубелдің «Консерваторында» және т.б. жарияланды. Оның «Ариэль» журналында тұрақты рубрикасы болды, оны христиандық социалист Джордж Литтлфилд басып шығарды. Ол жүздеген өлеңдер жазды, олардың көптегені анархистік мерзімді басылымдарда жарық көрді. Ол көптеген кітаптардың авторы. Жоғарыда аталғандардан басқа, олардың қатарында «Ау-ау-там үнді түндері: Аризонаның пима тайпаларының мифтері мен аңыздары» (1911); «Карецца әдісі», сексуалдық нұсқаулық (алғаш рет 1918 жыл шамасында жасырын түрде жарық көрді); «Энер», 1929 жылы Allen & Unwin және 1930 жылы Houghton Mifflin баспаларында, Хавелок Эллистің кіріспесімен жарық көрді; және кем дегенде 14 басқа да шығарма, көбінесе өлеңдер. Гилберт Бейт (Allen & Unwin, 1931) редакциялаған «Эдвард Карпентер: бағалауда» Уилл С. Монро былай деп жазды: «Карпентердің ең адал американдық шәкірті – Дж. Уильям Ллойд, ол Америка Құрама Штаттарындағы кез келген басқа жақтасынан (Эрнест Кросбиден басқа) оның ілімімен елді таныстыру үшін көп жұмыс істеді». Ол өзінің еркін махаббат туралы көзқарасын «көркем еркін махаббатпен», яғни богемиялықтармен салыстырды: «Менің жыныстық қатынасқа деген көзқарасым діни, тіпті қатаңдыққа ұқсайды. Мен үшін секс және махаббат қасиетті, ал әйел – олардың діни қызметкері. Секс тек ләззат алу үшін емес, әрқашан рухани өркендеуге, ақыл-ойға, денсаулыққа, жеке тұлғаның қанағаттануына және нәсілдік дамуға, әрқашан жоғары мақсаттарға бағытталған болуы керек». («Еркін жолдас», 1910 жылғы шілде). Ллойд Бірінші дүниежүзілік соғыста одақтастарды қолдады. Ол 1922 жылы Калифорнияға көшіп барды. 1930 жылдары ол Эдвард Беллами идеяларын насихаттады. Бірақ өмір бойы бұрынғы достарымен достық қарым-қатынасын сақтап келді. Ол 1940 жылы қайтыс болды. Кейде «дәрісіз дәрігер» деп аталғанымен, Ллойд жас кезінде оқыған сумен емдеу медициналық колледжін бітірген жоқ. Ллойдтың архивтік материалдарын Мичиган университетінің Лабади коллекциясында және Алабама штатының Оберн қаласындағы фон Миз институтында табуға болады.

He was born in Westfield, New Jersey; he later moved to Kansas, then Iowa, then to experimental colonies in Tennessee and Florida, before returning to New Jersey in 1888. He based his anarchism upon natural law, rather than on egoism as Benjamin Tucker did. His first book, "Wind Harp Songs" (poetry), was published in 1895 ("Anarchists' March," a printed musical score with words by Lloyd, had been issued by Tucker in 1888). He founded an anarchist group, The Comradeship of Free Socialists, in 1897. His work, "The Red Heart in a White World: A Suggestive Manual of Free Society; Containing a Method and a Hope," formed the basis for it. His life changed when in that year, reading Edward Carpenter while riding on a train to N. Y., he experienced "Cosmic Consciousness" (R. M. Bucke devoted a chapter to Lloyd in his 1901 book of that title). This inspired his book, "Dawn Thought on the Reconciliation: a Volume of Pantheistic Impressions and Glimpses of Larger Religion" (1900). He founded his magazine, "The Free Comrade," which first ran from 1900 to 1902. There he championed anarchism, free love, Whitman ("Our American Shakespeare, and greater than he") and Edward Carpenter ("The greatest man of modern England"). In 1902 and 1904 were published his two utopian novels, "The Natural Man: A Romance of the Golden Age" and "The Dwellers in Vale Sunrise: How They Got Together and Lived Happy Ever After. A Sequel to 'The Natural Man,' Being an Account of the Tribes of Him." The Free Comrade resumed publication in a new series, which ran from 1910 to 1912. Lloyd now co edited it with his friend Leonard D. Abbott, who financed its publication. Between the end of the original series and the beginning of the new, Lloyd had stopped considering himself a pure anarchist, indeed joining the Socialist Party ("I am still anarchistic in the essential sense the great need of Socialism is a stronger infusion of Anarchism "). Meanwhile his friend Abbott had moved from socialism towards anarchism. They saw the new series "as an advocate of the juncture of the Anarchist and Socialist forces." Lloyd's writings appeared in Benjamin Tucker's "Liberty"; in Moses Harman's anarchist and free love journal, "Lucifer the Light Bearer"; the anarchist and sex radical newspaper "Fair Play"; the anarchist paper "Free Society," Horace Traubel's "Conservator"; etc. He had a column in "Ariel," published by the Christian Socialist George Littlefield. He wrote hundreds of poems, many of which appeared in anarchist periodicals. He wrote many books. Besides those listed above, they include "Aw Aw Tam Indian Nights: Being the Myths and Legends of the Pimas of Arizona" (1911); "Karezza Method," a sex manual (first published clandestinely ca. 1918); "Eneres," published by Allen & Unwin in 1929 and Houghton Mifflin in 1930, with an introduction by Havelock Ellis; and at least 14 other works, mostly poetry. In "Edward Carpenter: In Appreciation," edited by Gilbert Beith (Allen & Unwin, 1931), Will S. Monroe wrote, "Carpenter's most devoted American disciple is J. William Lloyd, who did more than any other follower in the United States (Ernest Crosby excepted) to familiarize our countrymen with his doctrines." He contrasted his idea of free love to that of "the artistic free lovers, the Bohemians": "My view of sex is religious, I might almost say, touched with austerity. Sex and love to me are sacred and woman their priestess. Sex should not be cultivated as a sybaritic indulgence, but with reference always to spiritual uplift, mental inspiration, physical health, individual fulfillment and racial progress always with reference to higher uses." (Free Comrade, July 1910). Lloyd supported the Allies in World War I. He moved to California in 1922. In the 1930s he promoted the ideas of Edward Bellamy. But throughout his life he maintained friendly relations with former associates. He died in 1940. Though at times called a "drugless physician," Lloyd never graduated from the water cure medical college he attended as a young man. Archival material by Lloyd can be found in the Labadie collection at the University of Michigan and at the von Mises Institute in Auburn, Alabama.