Лоуренс Адамсон: Австралиялық педагог және білім берушінің өмірі мен қызметі
Lawrence Adamson
Лоуренс Адамсон (1860-1932) – австралиялық педагог, Wesley College-тің көрнекті ұстазы. Австралия біліміне зор үлес қосып, шәкірттерге лидерлік танытқан тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық педагог (1860–1932)
Australian educator (1860–1932)
Лоренс Артур Адамсон, CMG, (20 сәуір 1860 – 14 желтоқсан 1932) Австралияның Мельбурн қаласындағы Уэсли колледжінің оқытушысы болды және елдің білім беру тарихындағы ең ұлы және ықпалды тұлғалардың бірі саналады. 1932 жылы зейнетке шыққан кезде оның "тек ұлдарды ғана емес, ер адамдарды да жетекшілікке алған" деп жазылған.
Lawrence Arthur Adamson, CMG, (20 April 1860 – 14 December 1932) was a schoolmaster of Wesley College, Melbourne, Australia, and is considered to be one of the greatest and most influential in the nation's educational history. Upon his retirement in 1932 it was written that he'd been "not only a teacher of boys, but a leader of men."
Ерте өмір
Лоуренс Адамсон Мэн аралының Дуглас қаласында, Лоуренс Уильям Адамсонның екінші ұлы болып дүниеге келді. Ол, LL. D., IoM-нің Бас Сенашысы және оның әйелі Энни Джейн Флинт болатын. 1866 жылы отбасы Тайндағы Ньюкаслға көшті, онда оның әкесі 1900 жылы Нортумберлендтің Жоғары шерифі қызметін атқарды. Лоуренс он төрт жасқа келгенде Регби мектебіне оқуға түсті, онда классикалық білім алды және футболдан мектебінің құрама командасында өнер көрсетті. Оксфорд университетінде ол классика және құқық пәндерін оқыды, MA дәрежесін алғаннан кейін 1885 жылы адвокаттық практикаға қабылданды. Сол жылы Адамсон тағы бір адаммен бірге екі жасөспіріммен қарым-қатынас жасағандығы үшін тұтқындалды: Рослиннің 4-ші графының мұрагері мен екінші ұлы. Бұл іс жасырылды, бірақ ол Австралияға көшіп кетуге мәжбүр болды, себебі, плевритінің ауыр шабуылы салдарынан жылы климатқа көшу қажет болды деп айтылды. Адамсон 1885 жылдың желтоқсанында Сиднейдегі адвокаттық практикада жұмыс істеу үшін келді, бірақ жазғы ылғалдылық оған ұнамады, сондықтан Мельбурнға көшіп кетті.
Lawrence Adamson was born at Douglas, Isle of Man, the second son of Lawrence William Adamson. LL. D., Grand Seneschal of the IoM and his wife Annie Jane née Flint. In 1866, the family went to Newcastle on Tyne, where his father served as High Sheriff of Northumberland in 1900. At fourteen years of age Lawrence went to Rugby School, where he educated in the Classics, and represented his school at football. At the University of Oxford he read Classics and Jurisprudence, taking the degree of MA, before being called to the Bar in 1885. That year Adamson was arrested with another man for sexual involvement with two teenagers: the heir and second son of the 4th Earl of Rosslyn. The case was smothered, but he was forced to emigrate to Australia, with the cover story that a bad attack of pleurisy required immediate relocation to a warmer climate. Adamson arrived to practise at the Sydney Bar in December 1885, but finding its summer humidity uncongenial, he moved to Melbourne.
Оқытушылық мансап
Адамсон Мельбурн адвокатурасына қабылдануға өтініш берді, күтіп отырып жеке сабақтар берді; 1887 жылдың қаңтарында Мельбурндағы Уэсли колледжінде Артур Уэй басшылығымен аға резидент-мастер болып тағайындалды. Ол сонымен қатар спорт жетекшісі және ойындар комитетінің төрағасы болды, ал Джилонг грамматикалық мектебінің Джеймс Катбертсонмен бірге мектептер аралық жеңіл атлетика жарыстарының ережелерін жасауға көмектесті. 1892 жылы ол екінші шебер болды, сондай-ақ Тринити колледжінде резидент-түтор және лектор болып жұмыс істеді. 1893 жылы ол Тринити колледжінде (Мельбурн университеті) резидент-түтор болды және 1896 жылға дейін кешке дәріс оқыды, ал күндіз Уэслиде сабақ берді. 1898 жылы ол Отто Кроммен бірлесіп Университеттік жоғары мектептің директоры болып кірісті. Төрт жыл өткен соң, мектептің дамуына қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алуға дайын екенін білдіргеннен кейін ол Уэсли колледжінің директоры болып тағайындалды. Адамсон мұраға алғандықтан бай адам болды.
Adamson applied for admission to the Melbourne Bar, and while waiting occupied himself with private coaching; in January 1887 was appointed senior resident master at Wesley College, Melbourne under Arthur Way. He also became sports master and chairman of the games committee, and, with James Cuthbertson of Geelong Grammar School, helped to frame a code of rules for inter school athletics. In 1892 he became second master and was also resident tutor and lecturer at Trinity College. In 1893 he became resident tutor at Trinity College (University of Melbourne) and until 1896 lectured there in the evenings while teaching at Wesley by day. In 1898 he joined Otto Krome as joint headmaster of the University High School. Four years later he was appointed headmaster of Wesley College after he indicated he would be responsible financially for the school's growth. Inheritances had made Adamson a wealthy man.
Уэсли колледжінің директоры
Мельбурн жер бағасының күрт өсуінен кейін ақырында қалпына келді, соның салдарынан барлық мемлекеттік мектептер қиындыққа тап болды, ал Весли мектебінің мәселелері басқаларға қарағанда ауыр болды. Адамсон басшылыққа келгенде өткен жылғы жүз бала ғана мектепке оралды. Жыл соңына қарай 243 оқушы тіркелді, ал 1930 жылға қарай саны 600-ге жетті. Адамсон одан артық оқушы қабылдағысы келмеді, себебі ол үлкен мемлекеттік мектептерге сенімсіздікпен қарады және мектепте 500-ден астам оқушы болса, басшының оларды барлығын жақсы білуі мүмкін емес деп есептеді. Оқу-білім беруді қолдаумен қатар, Адамсон Веслиде спортты дамытып, спорттық рухтың үлгісін орнатты, онда жеңіске де, жеңіліске де лайықты қарай білу басты орын алды. Ол жақсы әдеп-ибаны насихаттап, оның маңыздылығын көрнекті мысалдармен түсіндірді, құрмет сезімін қалыптастырды, батырларға табынуды қолдады, бірақ сонымен бірге тұрмыстық мәселелерге де назар аударды. Мектеп басшылығы Адамсонның "мектеп өміріне жаңалықтар енгізуде ерекше қабілеті бар, тіпті генийге жақын" екенін айтты. Весли мектебі барлық оқушыларға медициналық тексеру жүргізген алғашқы мектеп болды, және оқушының денсаулығы туралы мәліметтер сабақтағы жұмысына қолданылды. Адамсонның барлық қызметінің негізі әділдік болды, ол тиімді директор ғана емес, сонымен қатар оқушылар арасында өте беделді болды. Оның "Дикки" деген лақап атында ешқандай құрметсіздік болған жоқ, керісінше, шынайы жақсы көру сезімі болды.
Melbourne had been slowly recovering from the effects of a land boom and all the public schools had suffered and Wesley's troubles had been greater than all others. When Adamson took charge only one hundred boys of the previous year had returned to school. By the end of the year, 243 were on the roll and the attendance gradually rose until it reached 600 in 1930. Adamson wanted no more because he did not believe in large public schools, and always held that it was impossible for the head to know the boys in a school whose numbers were much over 500. While promoting scholarship, Adamson encouraged athletics at Wesley and quickly set up an ideal of sportsmanship of which the keynote was that boys should learn to 'win decently and lose decently'. He advocated good manners with pithy illustrations on the effect of them, he instilled a sense of honour, he believed in hero worship, but all the while he was mindful of practical things. The School governors stated that Adamson was "gifted with the wonderful facility, amounting almost to genius, of introducing new features into school life." Wesley was the first school to have medical examinations for all boys, and the knowledge of a boy's physical condition was applied to his work in class. Justice was the basis of all Adamson's work, and he became not only efficient as a headmaster but thoroughly popular with the boys. There was no want of respect in his nickname "Dicky" and there was a really genuine affection.
ықпал ету және комитеттер
Адамсон мектептен тыс жерде де өз ықпалын қалдырды. Ол Виктория әуесқой атлетика қауымдастығының алғашқы жылдарында белсенді болды (президент, 1901–1905 жж.). 37 жыл бойы Виктория әуесқой футбол қауымдастығының президенті болды, сондай-ақ қиын кезеңде Виктория крикет қауымдастығы үшін делегат, құрметті казнашы және президент ретінде пайдалы жұмыс істеді. Білім беру саласында ол тек мемлекеттік мектеп директоры ғана емес, сонымен қатар 1892 жылы Виктория мектеп мұғалімдері институтын құрушылардың бірі болды. Білім беру мәселесіне үздіксіз қызығушылығының арқасында ол 1905 жылы Мектептерді тіркеу туралы заң қабылданғанға дейін және кейін тіркеу кеңесінің, қоғамдық білім беру кеңесінің, Мельбурн университетінің өнер факультетінің және университет кеңесінің мүшесі ретінде құнды жұмыс істеді. Бұл оның қатысқан комитеттердің толық тізімі емес, бірақ олардың ешқайсысы оның директорлық қызметіне кедергі келтірмеді, ол 1932 жылдың қазан айында ұзақ аурудан кейін зейнетке шыққанға дейін үздіксіз жалғасты. Ол бірнеше аптадан кейін, 1932 жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды. Адамсон 42 жасында Уэсли мектебінің директоры болды, ол тыныш, қарапайым, орташа бойлы, сәл тоқсырау адам еді. Ол ғылымға ерекше талапкер болған жоқ, оқуға көп уақыт бөлуге тым аспаз болды, бірақ ол сабақтарды өткізуді ұнататын және оның арқылы өткен көптеген буын оқушыларды білетін. Ол поэзияны жақсы көретін, мектеп әндерінің сөзін және әуенінің авторы болды, сондай-ақ ескі күміс, фарфор және жиһазды жинап, бағалайтын. Ол 1909 жылы Уилбур Райттың екі қанатты ұшағын Австралияға алғаш рет әкелді, бірақ өзі ұшпады. Адамсон әлі де "Қазына аралы" және "Франция азаматы" сияқты әңгімелерден ләззат алатын, ал Рэдъярд Киплингтің "Сталки және компаниясы" романын мектеп мұғалімдеріне сирек берілетін құрметпен оқи алатын. Ол Мельбурн қаласындағы Сент-Пол соборының діни қызметкері және балалар түсінетін нағыз христиан болды. Соғыс аяқталғаннан кейін оқушыларға арнап айтылған осындай әсерлі сөзді оқығанда, оның оларға қаншалықты күшті әсер еткенін көруге болады. Ол ешқашан үйленбеді. Уильям Беквитт МакИннес салған оның портреті Уэсли колледжінде сақталады.
Adamson left a stamp of influence outside his school. He was active during the early years of the Victorian Amateur Athletic Association (president 1901–1905). For 37 years he was president of the Victorian Amateur Football Association, and he did good work for the Victorian Cricket Association during difficult times as a delegate, honorary treasurer and president. In education he was not merely the headmaster of a public school. As early as 1892 he was one of the founders of the Victorian Institute of Schoolmasters, and his continual interest in the whole question of education enabled him to do valuable work, before and after the passing of the Registration of Schools Act in 1905, as a member of the registration board, the council of public education, the Faculty of Arts at the University of Melbourne, and the University Council. This by no means exhausts the list of committees on which he served but none of these interfered with his work as headmaster, which went steadily on until a long illness led to his retirement in October 1932. He died a few weeks later on 14 December 1932. Adamson became headmaster of Wesley at age 42, a quiet, somewhat portly man of medium height. He made no special claim to scholarship, he was far too busy to be able to give much time to studies, but he liked to take a class and he got to know the many generations of boys who passed through his hands. He was fond of poetry, he wrote the words and music of some of the school songs, and he collected and appreciated old silver, china and furniture. He was the first to import an aeroplane into Australia, a Wilbur Wright biplane in 1909, although he did not fly it himself. Adamson could still delight in stories like Treasure Island and A Gentleman of France, and he could read Rudyard Kipling's Stalky & Co. with an appreciation granted to few schoolmasters. He was a lay canon of St Paul's Cathedral, Melbourne, and a practical Christian of the kind that boys could understand. To read so moving an address as that given to the boys after the close of the War enables one to realise his power over them. He never married. His portrait by William Beckwith McInnes is at Wesley College.