Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылғы Вьетнам соғысы шайқасы
1967 battle of the Vietnam War
Өмірбаян
Шамамен үш айға созылған операцияның мақсаты – Оңтүстік Вьетнамдағы коммунистік көтерілістің іздеулі "бас штабын" табу, яғни Оңтүстік Вьетнамның Орталық кеңсесін (COSVN) анықтау еді. Сол кездегі АҚШ сарапшыларының бірқатар есебінде, мұндай бас штап дерлік "шағын Пентагон" сияқты болған, онда машинисткалар, файлдық шкафтар және үлкен күзет күштерімен қамтамасыз етілген қызметкерлер жұмыс істеген. Соғыс аяқталғаннан кейін Вьет Конг (ВК) архивтері нақты бас штаптың көшпенді және шағын топ екенін көрсетті, олар көбінесе уақытша жабдықталған нысандарда жасырынып, бір кезде бомбалаудан бірнеше жүз метр қашықтыққа қашып құтылған. "Джанкшн Сити" операциясының кең ауқымды тактикалық жоспары – "бұлат пен төсеніш" тактикасы болды, онда әуе десанттық күштер ВК бас штабын "құырып", оны басқа күштердің дайындалған "төсенішіне" тікелей итеруге тиіс еді. АҚШ күштеріне 1-ші және 25-ші жаяу әскер дивизияларының көп бөлігі, соның ішінде 196-шы жеңіл жаяу әскер бригадасы, 173-ші әуе десанттық бригадасының әскерлері және 11-ші бронетанкілік полктің (11th ACR) ірі бронетехникалық бөлімдері кірді.
The stated aim of the almost three month operation involving the equivalent of nearly three divisions of U. S. troops was to locate the elusive 'headquarters' of the Communist uprising in South Vietnam, the Central Office of South Vietnam (COSVN). By some accounts of U. S. analysts at the time, such a headquarters was believed to be almost a "mini Pentagon", complete with typists, file cabinets, and staff workers with a large guard force. After the end of the war, the actual headquarters was revealed by Viet Cong (VC) archives to be a small and mobile group of people, often sheltering in ad hoc facilities and at one point escaping an errant bombing by some hundreds of meters. Junction City's grand tactical plan was a "hammer and anvil" tactic, with airborne forces "flushing out" the VC headquarters, driving it against a prepared "anvil" of other forces. The U. S. forces included most of the 1st Infantry Division and the 25th Infantry Division including the 196th Light Infantry Brigade, the airborne troops of the 173rd Airborne Brigade and large armored elements of the 11th Armored Cavalry Regiment (11th ACR).
Операция
II далалық күш, Вьетнам 1967 жылдың 22 ақпанында операцияны бастады (Cedar Falls операциясы аяқталып жатқан кезде). Алғашқы операцияны 1-ші (генерал-майор Уильям Э. ДеПай басқаратын) және 25-ші (генерал-майор Фредерик С. Вейанд басқаратын) жаяу әскер дивизиялары жүргізді. Олар күштерін операциялық аймақтың солтүстігіне жеткізіп, VC 9-шы дивизиясын талқандау үшін "нақсыш" құрды. Жаяу әскердің қозғалысымен бірге (249 тікұшақпен сегіз батальон) 173-ші әуеде десантталатын бригаданың 503-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальонынан 845 десантшы соғыстың жалғыз жаппай ұрыс десанты мен Корея соғысынан бергі ең ірі десантын жасады. Бастапқыда операция сәтті болып көрінді, мақсаттарға айтарлықтай қарсылықсыз қол жеткізілді. 23 ақпанда механикаландырылған күштер – 11-ші АКР және 25-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші бригадасы, "балға" ретінде жаяу әскер мен десанттың "нақсышына" қарсы соқтығысты, VC күштеріне қашуға мүмкіндік қалдырмады. PAVN мәлімдемесіне сәйкес, операцияның алғашқы күнінде олар 200-ге жуық американдық әскерін өлтірді, 16 бронетранспортты құртты және 16 ұшақты атып түсірді. Тезірек қимылдайтын және көзге көрінбейтін VC, Оңтүстік Вьетнам бюрократиясының тереңінен ақпарат алатын, штаб-пәтерін Камбоджаға көшіріп, американдықтарға шығын келтіру және оларды әлсірету үшін бірнеше шабуылдар жасады. 28 ақпан мен 10 наурызда Прек Клок I және Прек Клок II шайқастарында АҚШ күштерімен шайқастар болды. АҚШ күшті әуе шабуылы мен ауыр артиллериялық қолдаумен VC шабуылдарын тойтарды, бірақ стратегиялық нәтиже көңіл көншітпеді. 1967 жылдың 18 наурызында генерал Брюс Палмер, Вьетнамдағы II далалық күштердің жаңа командирі, генерал Симаннан кейін, Junction City операциясының екінші кезеңін бастады. Бұл жолы механикаландырылған дивизиялар – 1-ші жаяу әскер дивизиясы мен 11-ші АКР, 9-шы жаяу әскер дивизиясының 1-ші бригадасымен күшейтілді. Бұл маневр операцияның ең қиын шайқасына – 19 наурыздағы Ap Bau Bang II шайқасына әкелді. VC 273-ші полкі американдық бронеатты әскерін қиын жағдайға түсірді, бірақ үлкен атыс күшімен кері шегінуге мәжбүр болды. VC 21 наурызда және 1 сәуірде Ap Gu-да 1-ші және 25-ші жаяу әскер дивизияларына қарсы тағы екі шабуыл жасады. Екі шабуыл да қанды түрде тойтарылды, VC 9-шы дивизиясы ауыр үлкен шығынға ұшырады, бірақ Камбоджа шекарасына жақын аудандарда соғысуға немесе қауіпсіз жерге шегінуге әлі де қабілетті болды. 16 сәуірде АҚШ-тың II далалық күштерінің басшылығы MACV-мен келісім бойынша, Junction City операциясын үшінші кезеңмен жалғастыруға шешім қабылдады. 14 мамырға дейін 25-ші жаяу әскер дивизиясының бірнеше бөлімшелері ұзақ және шаршатарлық іздеу жұмыстарын жүргізді, жасыл бұталардың арасымен жылжып, ауылдарды қарап, көптеген материалдарды жинады, бірақ сақтықпен қорғанысқа көшкен VC бөлімшелерімен аздап қана байланысты.
II Field Force, Vietnam started the operation on 22 February 1967 (while Operation Cedar Falls was winding down). The initial operation was carried out by the 1st (commanded by Major General William E. DePuy) and the 25th (commanded by Major General Frederick C. Weyand) infantry divisions, who led their forces to the north of the operational area to build the "anvil" on which the VC 9th Division would be crushed. At the same time as the movement of infantry (eight battalions with 249 helicopters) 845 paratroopers of the 2nd Battalion, 503rd Infantry Regiment, 173rd Airborne Brigade conducted the only mass combat jump of the war and the largest since the Korean War. At first, the operations appeared to be succeeding, objectives were reached without encountering great resistance and on February 23, the mechanized forces 11th ACR and the 2nd Brigade, 25th Infantry Division, the "hammer" of armor struck against the '"anvil" of the infantry and airborne positioned north and west, giving the VC forces seemingly no chance to escape. The PAVN claim that on the first day of the operation they killed almost 200 U. S. troops, destroyed 16 armored vehicles and shot down 16 aircraft. The VC, highly mobile and elusive, with information sources deep in the South Vietnamese bureaucracy, had already moved their headquarters to Cambodia and launched several attacks to inflict losses and wear down the Americans. On February 28 and March 10 there were engagements with U. S. forces at the Battle of Prek Klok I and the Battle of Prek Klok II where the US, supported by powerful air strikes and massive artillery support repulsed VC attacks, but the strategic result was disappointing. On 18 March 1967, General Bruce Palmer Jr., new commander of II Field Force, Vietnam, after General Seaman, launched the second phase of Junction City, this time directly to the east by the mechanized divisions, the 1st Infantry Division and 11th ACR, reinforced this time from the 1st Brigade of the 9th Infantry Division. This maneuver gave rise to the toughest battle of the operation, the March 19 Battle of Ap Bau Bang II, where the VC 273rd Regiment put into difficulties the American armored cavalry, before being forced to retire by a huge amount of firepower. The VC launched two more attacks in force, on March 21 and in Ap Gu on April 1, against the 1st and the 25th Infantry Division, both assaults were bloodily repulsed and the VC 9th Division came out seriously weakened, though still able to fight or retreat to safety in areas adjacent to the Cambodian border. On April 16, the U. S. command of II Field Force, in agreement with the MACV, decided to continue operations with a third phase of Operation Junction City. Until May 14, certain units of the 25th Infantry Division undertook long and exhausting searches, advancing in the bush, raking villages, and retrieving large amounts of materiel, but with little contact with VC units, which had cautiously moved to a defensive footing.
Салдары
Тай Нин провинциясы мұқият тексерілді және Вьетконг (ВК) күштері елеулі шығынға ұшырады, оның ішінде көптеген материалдық құралдар тәркіленді: 810 тонна күріш, 600 тонна жеңіл қару, 500 000 беттік құжат. Алайда, американдықтардың да шығындары аз болған жоқ, шамамен 300 адам қаза тауып, 1500-ден астам адам жарақат алды. Американдық штабтың есебуынша, операциялар Вьетконгтың 9-дивизиясын қатты әлсіретті, нәтижесінде 2728 адам қаза тапты, 34 адам тұтқынға алынды және 139 дезертир болды. 100 экипаждық қару және 491 жеке қару тәркіленді. 2017 жылдың сәуір айында Вьетнам Қорғаныс министрлігі олардың жалпы әскер құрамының 10,2% (1275) (15 000 адам) шығынға ұшырағанын, ал жалпы әскер құрамының 1,7% (255) қаза тапқанын мәлімдеді. Америкалық әскерлер кейбір дүкендерде 120 катушка пленка және құжаттарды басып шығаруға арналған логистикалық жабдықтар тапқанда, MACV штабы атақты COSVN-ді ақыры тапқандықтарына сенді. Бірақ шындық мүлдем басқаша еді. Генералдар Тхань, Тран Ван Тран және До сияқты белгілі және құпия тұлғалар басқарған жылжымалы штаб-пәтер тез Камбоджаға шегініп, операцияларын жалғастырып, АҚШ стратегиялық жоспарлаушыларының үмітін күйретіп жіберді. 366 000 артиллериялық снаряд және 3235 тонна бомбаны қоса алғанда, көптеген ресурстар мен жабдықтарды жұмсаған американдық күштер коммунистік күштерге шығын келтірді және әуе шабуылы мен тіпті механикаландырылған күштердің қабілетін көрсетті (бұл қиын өңірде де пайдалы болды). Тактикалық нәтижелерге қарамастан, «Джанкшн Сити» операциясы операциялық деңгейде ең маңызды мақсатына жете алмады және ұзақ мерзімді стратегиялық артықшылықты қамтамасыз етпеді.
Tay Ninh Province was picked over thoroughly and VC forces suffered significant losses, including large amounts of material captured: 810 tonnes of rice, 600 tonnes of small arms, 500,000 pages of documents. The American losses were not negligible, however, amounting to nearly 300 dead and over 1,500 injured. According to calculations by the American command, the VC 9th Division was seriously weakened by the operations, suffering the loss of 2,728 killed, 34 captured men and 139 deserters. 100 crew served weapons and 491 individual weapons were captured. The Vietnam Ministry of Defense in April 2017 claimed that they had suffered casualties of 10.2% (1275) of their total strength (15,000 men), with 1.7% (255) of total strength killed. When American troops found, in some stores, 120 reels of film and logistical equipment for the printing of documents, the command of MACV believed they had finally found the famous COSVN. However, the reality was very different. The mobile headquarters, commanded by some mysterious and famous characters, such as generals Thanh, Tran Van Tran and Do, had quickly retreated to Cambodia, maintaining its operations and confounding the hopes of the U. S. strategic planners. With a huge consumption of resources and equipment, including 366,000 rounds of artillery and 3,235 tons of bombs, the American forces had inflicted losses on the communist forces and demonstrated the ability of airborne forces and even mechanized forces (also useful in impervious territory). Despite the tactical results, Junction City on an operational level didn't accomplish the most important objective, and failed to yield any long term strategic leverage.