Кіріспе

Паптық және итальяндық ақсүйек титулы. Камерино герцогы – тарихта алғаш рет бұл атау Камерино қаласы мен Камерино аймағына қатысты қолданылуда.

Өмірбаян

Кейін Цезарь Борджия Камерино герцогтігін ағасы Джованни Борджияға қалдырды, ол кейіннен Непи герцогы және Палестрина герцогы болып тағайындалды. Джованни Борджия көптеген басқа да атақтарға ие болды және Александр VI қайтыс болғаннан кейін елшілік қызметін атқарды. 1555 жылдың қараша айында ол Папа Павел III-нің елшісі болып Генуяда қайтыс болды. Камерино герцогтігі Джованни Борджияның өліміне дейін оның қолында болды, содан кейін ол үш қызы болғандықтан және ұлы болмағандықтан, Сицилия және Испания тәждері астында оның құраған мұрасы бойынша Борджия отбасының басқа тармағына өтті. 1503 жылы Папа Хуан Мария Вараноға Камериноны Папалық герцогтығының билеушісі ретінде қайтарып берді. 1521 жылы Камериноның иесі Хуанды оның ағасы Сегизмунд тақтан түсірді, ал 1522 жылы ол қайтадан қызметке орналастырылды. 1534 жылы Камерино Сполето герцогтығына қосылды, бірақ Камериноның билеушісі мен ханымды Папа 1535 жылы тақтан түсірді, сол күні ол 1540 жылы Папаға қайтару үшін Эрколе Вараноға маркизат ретінде қайтарылды, ол Камериноны Парма герцогы Октавио Фарнезиоға берді. Камерино 1555 жылға дейін Папалардың саяси құралы болды, олар оны одақтастық саясатын жүргізу үшін пайдаланды; бұл аймақ 1860 жылға дейін Папалық мемлекеттерге бекітілді, сол жылы Камерино жаңа Италия Корольдігіне өтті. Камерино герцогының атағы Борджия отбасының қолында қалды; алайда, оны Джованни Борджия мен оның ұрпақтарының рұқсатынсыз Папалар пайдаланды. Джованни Борджия қайтыс болғанға дейін Камеринодан түсімдер алды, герцогтық құқығы Борджия әулетінің бір тармағына өтті.

Жалпы көздер

Джон В. Баркер және Кристофер Клейнхенц. "Камерино, герцогтық", Орта ғасырлық Италия: Энциклопедия, ред. Кристофер Клейнхенц (Лондон және Нью-Йорк: Routledge, 2004), 173 б. Джон И. Лоу. "Камерино герцогтығының соңы", Италия және Еуропалық державалар: Соғыстың әсері, 1500–1530, ред. Кристин Шоу (Лейден және Бостон: Brill, 2006), 77–90 б. Джон И. Лоу. "Камериноның Да-Варано әулеті кондотьерлер принцтері ретінде", Жалдамалы әскерлер және ақылы адамдар, ред. Джон Франс (Лейден және Бостон: Brill, 2008), 89–104 б.