Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филип Кристофер Кларк (15 сәуір 1933 – 6 шілде 1995) – ирландиялық бизнес-консультант және жарыс велосипедшісі, 1950-жылдары Ирландия Республикалық Армиясының мүшесі болған. Велосипедші ретінде ол алғашқы екі Rás Tailteann жарысына қатысып, халықаралық аренада Ирландияны өкілдік еткен. 1954 жылы ол Солтүстік Ирландиядағы британдық армия казармасына жасалған ИРА шабуылынан кейін тұтқындалды, ал келесі жылы Ферманаг және Оңтүстік Тирон округінен Синн Фэйн партиясынан британ парламентыне депутат болып сайланды; ол түрмеде болғандықтан, оның сайлауы сот арқылы күштен жойылды. 1958 жылы түрмеден босатылып, одан кейін ИРА-мен байланысын үзіп, кейінгі өмірінде Ирландия Менеджмент Институтында және тәуелсіз бизнес-консультант ретінде жұмыс істеді.
Philip Christopher Clarke (15 April 1933 – 6 July 1995) was an Irish business consultant and competitive cyclist, who had been an Irish Republican Army member in the 1950s. As a cyclist, he competed in the first two Rás Tailteann races, and represented Ireland internationally. In 1954 he was imprisoned after an IRA raid on a British Army barracks in Northern Ireland, and the following year he was elected to the British parliament as the Sinn Féin MP for Fermanagh and South Tyrone; as he was imprisoned, his election was overturned on petition. He was released from prison in 1958, after which he broke his ties with the IRA. In later life, he worked for the Irish Management Institute and as an independent business consultant
Ерте өмір
Кларк Нью-Йорктің Лонг-Айленд аймағында дүниеге келді және 1936 жылы отбасымен Дублинге көшіп келді. 1950 жылы Ирландия мемлекеттік қызметіне қабылданып, көп ұзамай Ирландия Республикалық Армиясына (ІРА) қосылды. 1954 жылдың қазан айында Омаг қаласындағы (Таирон округі) британдық армия казармасына жасалған ІРА шабуылынан кейін тұтқындалып, түрмеге қамалды. Оған он жылға бас бостандығынан айырылды.
Clarke was born in Long Island, New York, and moved with his family to Dublin in 1936. He joined the Irish civil service in 1950, and joined the Irish Republican Army shortly afterwards. In October 1954, he was arrested and imprisoned after an attempted IRA raid on a British Army barracks in Omagh, County Tyrone. He was sentenced to ten years' imprisonment.
Спорттық мансабы
Кларк Дублиндегі «Джеймс Гейт» велосипед клубының мүшесі болды, бұл клуб ұлтшыл бағытталған Ұлттық Велосипед Ассоциациясына қатысты. (Ол кезде ирландиялық велосипед спорты NCA, бүкіл Ирландияны өкілуге құқығы бар екенін мәлімдеген, және Cumann Rothaiochta na hÉireann, өз аумағын Ирландия Республикасымен шектеген, арасында бөлінген еді.) Ол Ирландияны халықаралық жарыстарда өкілдік еткен, бірақ NCA-ның халықаралық деңгейде мойындалмауына байланысты оның мүмкіндіктері шектеулі болды. Ол 1953 және 1954 жылдары «Rás Tailteann» жарысына қатысты. 1955–1958 жылдары түрмеде отырған кезінде ол «жарысқа қатыспайтын» №1 қатысушы ретінде танылды. 1953 жылы ол досы Колм Кристалмен бірге Франция және Швейцария арқылы Италияға велосипедпен UCI жол чемпионатының финалын көруге барды, ал кейінгі жылдары ол жыл сайын «Tour de France» немесе басқа да маңызды жарыстарды көру үшін Еуропаға сапар шекті. 1955 жылдың тамызында бұл іс Солтүстік Ирландияның Жоғарғы сотында қарастырылды. 2 қыркүйекте сот Кларкты сайлауға құқысы жоқ деп шешті және оның одақтас оппоненті сайланған деп жарияланды.
Clarke was a member of the James' Gate Cycling Club, a Dublin club affiliated to the nationalist leaning National Cycling Association. (At the time, Irish cycling was split between the NCA, which asserted its right to represent all of Ireland, and the Cumann Rothaiochta na hÉireann, which limited its scope to the Republic of Ireland.) He represented Ireland internationally, though due to the lack of international recognition of the NCA, his opportunities here were limited. He competed in the Rás Tailteann races in 1953 and 1954. During his imprisonment, in 1955–58, he was acknowledged as competitor #1 "who will not be riding". In 1953, he and his friend Colm Christle had cycled through France and Switzerland to Italy to watch the UCI Road World Championship, and in later years he visited Europe every year to see the Tour de France or another major race. The case appeared before the Northern Ireland High Court in August 1955. On 2 September, the court ruled that Clarke was ineligible for election and his Unionist opponent was declared duly elected.
Кейінгі өмір
1956 жылы қаңтарда Ирландиядағы Рим-католик шіркеуінің иерархиясы ИРА-ның зорлық-зомбылығын ашық айыптағаннан кейін Кларк ИРА-мен байланысын үзді. Ол 1958 жылы жазасын жеңілдету туралы өтініш берді және Солтүстік Ирландияның губернаторы Лорд Уэйкхерст мейірімділік құқығын қолданғаннан кейін 1958 жылдың 18 желтоқсанында түрмеден босатылды. 1957 жылғы Ирландияның жалпы сайлауында оны Синн Фэйн Дублиннің оңтүстік-батыс округінен кандидат ретінде ұсынды, бірақ ол партия саясатымен келіспегендіктен қатысудан бас тартты. Ол қайтадан мемлекеттік қызметке оралды, содан кейін Ирландия басқару институтында лекция оқыды. Ирландия басқару институтында ол атқарушы директор лауазымына дейін көтерілді, бірақ 1970 жылдары институттың саясаты өзгергеннен кейін басшылықпен келіспеушілік туды. Ол өзінің бизнес-консалтинг фирмасын құру үшін кетіп, өндірістік қатынастар және табысты бөлісу саласында маманданған қызмет көрсетті.
When the hierarchy of the Roman Catholic Church in Ireland issued an explicit condemnation of IRA violence in January 1956, Clarke severed his connections with the IRA. He petitioned for remission of his sentence in 1958, and was released from jail on 18 December 1958 after the Governor of Northern Ireland Lord Wakehurst exercised his prerogative of mercy. He had been suggested by Sinn Féin as a candidate for Dublin South West in the 1957 Irish general election, but resisted due to disagreement with party policy. He rejoined the Civil Service, and later took up a post as a lecturer at the Irish Management Institute. At the Irish Management Institute, he rose to become an executive director, but fell out with the Institute after a change of policy in the 1970s. He left to form his own business consulting firm, specialising in industrial relations and gain sharing.