Кіріспе
Wedgwood компаниясы – ағылшын қыш құмыраларының, фарфорының және сәнді аксессуарлардың өндірушісі. Компания 1759 жылдың 1 мамырында құмырашыл және кәсіпкер Джозиа Уеджвудпен құрылған және 1895 жылы Josiah Wedgwood and Sons Ltd. болып тіркелген. Компания тез табысқа ие болды және көп ұзамай Стаффордшир керамикасының ең ірі өндірушілерінің біріне айналды, "Британ керамика өнерінің білімін таратуға және оның беделін арттыруға басқа өндірушілерге қарағанда үлкен үлес қосқан фирма", ол Еуропаға, тіпті Ресейге және Америкаға экспорттады. Компания әсіресе сапасы фарфорға тең деп танылған, бірақ одан әлдеқайда арзан болған жақсы қыш және тас құмыраларын өндіруде сәтті болды (Уеджвуд фарфорды кейін ғана жасады). Wedgwood ерекше түрде "құрғақ" (жәнерленбеген) тас құмырасынан жасалған, контрастты түстердегі, әсіресе "Wedgwood blue" және ақ түсті Jasperware-мен байланысты, бұл түстер әрқашан ең танымал болды, бірақ басқа да бірнеше түстер бар. Jasperware 1775 жылдан бері үздіксіз өндіріліп келеді және көптеп көшіріледі. Алайда 18 ғасырда сатылым мен пайданың көп бөлігін тазартылған қыштан жасалған үстел қыш құмырасы құрады. 19 ғасырдың соңында компания дизайн және техникалық инновациялар саласындағы көшбасшы болып қайта оралды, сонымен қатар көптеген ескі стильдерді жасауды жалғастырды. Экспорттық нарықтағы бәсекелестік күшейгеніне қарамастан, бизнес 19-шы және 20-шы ғасырдың басында өркендеуді жалғастырды және Уеджвуд отбасының қолында қалды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол, ағылшын керамика өнеркәсібінің қалған бөлігімен бірге, қысқарды. Бірқатар басқа Стаффордшир керамика компанияларын сатып алғаннан кейін, 1987 жылы Wedgwood Waterford Crystal компаниясымен бірігіп, Ирландияда орналасқан сәнді брендтер тобы Waterford Wedgwood plc-ді құрды. 1995 жылы Wedgwood патшайым Елизавета II-ден Корольдік жарғы алды, ал компания BBC Four телеарнасындағы "Handmade by Royal Appointment" атты телесерияда, басқа жарғы иелері – Steinway, John Lobb Bootmaker және House of Benney компанияларымен бірге көрсетілді. 2009 жылы Нью-Йоркте орналасқан жеке капитал компаниясы KPS Capital Partners сатып алғаннан кейін, топ "Waterford Wedgwood Royal Doulton" деген аббревиатурасы бар WWRD Holdings Limited деп аталды. 2015 жылдың шілдесінде оны финляндиялық тұтыну тауарлары компаниясы Fiskars сатып алды.
the company
Wedgwood is an English fine china, porcelain and luxury accessories manufacturer that was founded on 1 May 1759 by the potter and entrepreneur Josiah Wedgwood and was first incorporated in 1895 as Josiah Wedgwood and Sons Ltd. It was rapidly successful and was soon one of the largest manufacturers of Staffordshire pottery, "a firm that has done more to spread the knowledge and enhance the reputation of British ceramic art than any other manufacturer", exporting across Europe as far as Russia, and to the Americas. It was especially successful at producing fine earthenware and stoneware that were accepted as equivalent in quality to porcelain (which Wedgwood only made later) but were considerably cheaper. Wedgwood is especially associated with the "dry bodied" (unglazed) stoneware Jasperware in contrasting colours, and in particular that in "Wedgwood blue" and white, always much the most popular colours, though there are several others. Jasperware has been made continuously by the firm since 1775, and also much imitated. In the 18th century, however, it was table china in the refined earthenware creamware that represented most of the sales and profits. In the later 19th century, it returned to being a leader in design and technical innovation, as well as continuing to make many of the older styles. Despite increasing local competition in its export markets, the business continued to flourish in the 19th and early 20th centuries, remaining in the hands of the Wedgwood family, but after World War II it began to contract, along with the rest of the English pottery industry. After buying a number of other Staffordshire ceramics companies, in 1987 Wedgwood merged with Waterford Crystal to create Waterford Wedgwood plc, an Ireland based luxury brands group. In 1995 Wedgwood was granted a Royal Warrant from Queen Elizabeth II, and the business was featured in a BBC Four series entitled Handmade by Royal Appointment alongside other Warrant holders Steinway, John Lobb Bootmaker and House of Benney. After a 2009 purchase by KPS Capital Partners, a New York–based private equity firm, the group became known as WWRD Holdings Limited, an initialism for "Waterford Wedgwood Royal Doulton". This was acquired in July 2015 by Fiskars, a Finnish consumer goods company.
Ерте тарих
Жосия Уедгвуд (1730–1795) – құмыра жасаушылардың танымал отбасынан шыққан және ағасынан тәлім алған. 1754 жылдан 1759 жылға дейін ол жетекші қыш өндіруші Томас Уилдонмен серіктестік құрды. Ол жаңа жасыл керамикалық глазурьді ойлап тапқаннан кейін, өз бетінше жаңа бизнес ашуға бел буды. Туыстары оған Бёрслемдегі Айви Хаусын жалға берді, ал оның Сара Уедгвудқа, алыс туысынан, мол қалталы келінге үйленуі жаңа кәсіпорынын бастауға көмектесті. Уедгвуд «күрделі және жүйелі тәжірибелер бағдарламасын» жүргізді және 1765 жылы кремаматтың жаңа түрін жасады – жақсы глазурланған қыш ыдыс, ол одан әрі оның үстелге қоятын ыдыстарының негізгі материалы болды. Сол жылы ол оған он екілік шай жиынтығын сыйлағаннан кейін, королева Шарлотта оны «Королевалық ыдыс» деп атауға ресми рұқсат берді (1767 жылдан бастап). Бұл жаңа форма ақ жемшөптік ыдыс ретінде жетілдіріліп (1780 жылдан бастап), Еуропа мен Америкада өте жақсы сатылды. Оның қосымша артықшылығы – салыстырмалы түрде жеңілдігі, бұл шетел нарықтарында тасымалдау шығындарын және импорттық баждарды үнемдеді. Ол Еуропалық фаянс және дельфтер бұйымдарын жасаушыларға, сол кездегі Еуропаның негізгі үстел ыдыстарын жасаушыларға елеулі қиындықтар тудырды; кейбіреулері банкрот болды, ал басқалары ағылшын стиліндегі ыдыстарды қабылдады. Уедгвуд компаниясы үшін бірқатар өнеркәсіптік жаңалықтарды жасады, атап айтқанда пеш температурасын дәл өлшеу әдісін және бірнеше жаңа керамикалық материалдарды, соның ішінде «құрғақ материалдан» жасалған тас ыдыстарды, «қара базальтты» (1769 жылға дейін), қант ыдыстарын және жасмық ыдыстарын (1770 жылдары) ойлап тапты – барлығы «бисквит фарфор» сияқты глазурьсіз сатуға арналған. 1766 жылы Уедгвуд Стаффордширдегі үлкен меншікті сатып алды және оны Этрурия деп атады, ол үй және фабрика ретінде пайдаланылды; 1769 жылдан бастап Этрурия зауыты өндіріс жүргізді, бастапқыда сәндік бұйымдар жасады, ал «қажетті» үстелге қоятын ыдыстар әлі де Бёрслемде жасалды. 1769 жылы Уедгвуд Томас Бентлимен серіктестік құрды, ол көп ұзамай Лондонға көшіп, сол жердегі операцияларды басқарды. Тек «сәндік» тауарлар, мысалы, вазалар ғана «Wedgwood & Bentley» деп белгіленеді және осылай белгіленгендері жоғары сапалы болады. Уедгвуд пен жер иесі Бентлидің арасындағы кең хат алмасуы Уедгвудтың көркемдік мәселелер бойынша оның кеңесіне жиі сүйенгенін көрсетеді. 1780 жылы Бентли қайтыс болғанда, Уедгвуд бұл жоғалтуды қатты сезінді. Уедгвудтың сәл кіші досы Уильям Грейтбэтч осындай мансап жолын ұстанды, Уилдоннан тәлім алды, содан кейін 1762 жылы өзінің жеке фирмасын ашты. Ол үстелге қоятын ыдыстарға арналған қалыптарды жасауда шебер болды және, мүмкін, Уедгвудтың алғашқы қалыптарының көпшілігін сыртқы мердігер ретінде жасады. Шамамен жиырма жылдан кейін, 1782 жылы Грейтбэтчтің фирмасы құлдырап, 1786 жылы ол Уедгвудтың қызметкері болды, ол 1807 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жиырма жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеді, Уедгвудтың өсиетінде көрсетілген жомарт шарттарда. Алғашқы кезеңде ол Лондонға саяхаттаған Уедгвудтың агенті ретінде әрекет еткен көрінеді, ал Уедгвуд зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Этрурия зауытын басқарған болуы мүмкін.
Трансферлік баспа және эмаль бояу
Уеджвуд ағылшынның көшірме басу өнертабысын алғаш қолданғандардың бірі болды, бұл бұрын тек бір түсте ғана болатын, қолмен бояудан әлдеқайда арзан дизайнды басуға мүмкіндік берді. Қолмен бояу әлі де қолданылып, екі техника жиі біріктіріліп, боялған шекаралар басылған суреттерді қоршап тұрды. 1761 жылдан бастап тауарлар Садлер мен Гриннің мамандандырылған фирмасы үшін Ливерпульге жіберілді, кейін бұл Стоктағы өндірісте жасалды. 1769 жылдан бастап Уеджвуд Лондонның Челси қаласындағы Литтл Чейн Роуде қолмен эмальдеумен айналысатын шеберлерді табу оңай болғандықтан, эмальдеу шеберханасын ұстады. Бөлшектер эмальді бекіту үшін кішкентай муфель пешінде екінші рет қысқа уақытқа қыздырылды, бұл жұмыс та кейін Стокке көшірілді. Сондай-ақ, Портленд Хауста, 12 Грек көшесі, Сохо, Лондонда көрме залы мен дүкені болды. Сурет салуға шекаралық өрнектер немесе жолақтар, сондай-ақ үстел жиындарындағы қарапайым гүлдік мотивтер кірді. Күрделі фигуралар мен пейзаждар эмальмен боялғанда көбінесе вазалар сияқты ең қымбат "әшекейлерге" арналды, бірақ көшірме басу арқылы жасалған бұйымдарда да кездеседі. «Frog Service» – Ресей императрицасы Екатерина Ұлы үшін Уеджвуд жасаған үлкен кешкі және десерттік жиынтық, ол 1774 жылы аяқталды. Жиынтықта елу адамға арналған жиынтық болды, барлығы 944 дана тапсырылды, оның 680 данасы кешкі асқа, ал 264 данасы десертке арналды. Уеджвуд көптеген үстел жиындарын көшірме басу арқылы жасаған болса да, бұл жиынтық Челсиде толығымен қолмен, монохром түсте боялған, ағылшын көріністері баспалар мен суреттерден көшірілген; соңғы нәтиже көшірме басуға ұқсас болғанымен, әрбір сурет бірегей болды. Екатеринаның тілегі бойынша, әрбір бөлігінде жасыл бақа бейнеленген. Уеджвудқа 2700 фунт стерлингтен астам төленгенімен, ол көп пайда таппады, бірақ тапсырыстың мәртебесін пайдаланды, оны жеткізуден бұрын Лондондық көрме залында көрсетті.
Жаспері
Веджвудтың ең танымал өнімі – ежелгі римдік камео шынысына ұқсатып жасалған жаспер (Jasperware), ол камео асыл тастарды еліктейді. Жаспер бұйымдарының ең танымал түсі әрқашан «Веджвуд көгі» (кейде қараңғы реңкті «Портленд көгі» деп атайды) болды, бұл 3000-нан астам үлгілермен тәжірибе жүргізуді қажет еткен жаңалық. Жосия Веджвудтың пирометриялық буындыларының маңыздылығын мойындағандықтан, ол 1783 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Соңғы жылдары Wedgwood Prestige коллекциясы түпнұсқа дизайндардың көшірмелерін, сондай-ақ заманауи неоклассикалық стильдегі жаспер бұйымдарын сатуды жалғастырды. Жаспердегі негізгі Веджвуд мотивтері, сондай-ақ басқа құрғақ денелі тас бұйымдар, сол кезде зерттеліп, қайта ашылған ежелгі мәдениеттердің ықпалымен жасалған сәндік дизайндар болды, әсіресе Ұлыбритания империясын кеңейте келе. Көптеген мотивтер ежелгі мифологиядан алынған: римдік, грек және египеттік. Осы кезде археологиялық қызу көптеген суретшілердің қиялын баурап алды. Осы үлкен бизнес сұранысын қанағаттандыру үшін ежелгі артефакттардың көшірмелерін жасаудан артық ештеңе болмас еді. 1787 жылдан 1794 жылға дейін Веджвуд Римде студия ашты, онда көптеген жас неоклассикалық суретшілер Англиядан жіберілген эскиздер бойынша рельефтерге арналған балауыз үлгілерін жасады. Ең танымал дизайн – Веджвудтың Портленд вазасының көшірмесі, қазір Британ мұражайында сақталып тұрған атақты римдік ваза, оны көшіру үшін Веджвудқа уақытша берілген.
Қалған құрғақ тас бұйымдар
Уеджвуд басқа құрғақ тас бұйымдарды жасады, яғни олар глазурланбаған күйінде сатылды. Олардың алғашқысы ол "базальттар" деп атаған, қазір көбінесе "қара базальт ыдыс" немесе жай ғана базальт ыдысы деп аталады, ол 1769 жылы жетілдірілді. Бұл берік, қара түсті корпус болды, ол классицизм стилінде жиі қолданылды. Уеджвуд тартымды қызғылт түсті тас бұйымды "rosso antico" ("ежелгі қызыл") деп атады. Ол көбінесе қара базальтпен үйлестірілді. Содан кейін бамбук ыдысы немесе бамбук түстес ыдыс пайда болды, оның түсі бамбук сияқты және көбінесе заттар бамбуктан жасалғандай етіп жасалған; ол 1770 жылы таныстырылды, бірақ көбінесе 1785 және 1810 жылдар аралығында қолданылды.
Сандар
Жалпы, Уеджвуд Стаффордширдің типтік фигураларынан – адамдар мен жануарлардың ақ таңсықтан жасалған тұрған мүсіндерінен аулақ болды. Олар 1770 жылға қарай көбінесе жарқын боялған, бірақ кейде жай ғана ақ глазурьдалған күйінде сатылатын. Бұл фигуралар Майсен фарфорының пионері болған фарфор фигураларын жетістікпен еліктеді. Шамамен 1770 жылға қарай бұл стиль континенттегі және Ұлыбританиядағы фарфор фабрикаларының көпшілігімен өндірілді. Стаффордшир фигуралары 1820 жылдан кейін бағасы мен сапасы күрт төмендегенімен, 18-ғасырда олардың көптегені әлі де жақсы қалыпталған және мұқият боялған болатын. Оның орнына Уеджвуд көбірек мүсіндік фигураларға ден қойды және көптеген бюсттерді немесе танымал адамдардың кішкентай рельефтік портреттік тақталарын жасады, екеуі де жоғары сапалы болды. Тақырыптары көбінесе өте мәнді болды: саясаткерлер мен патшалар, белгілі ғалымдар мен жазушылар. Көптегендері кішкентай, боялған портрет миниатюрасындағы әдеттегі сопақ пішіндес; ал кейбіреулері үлкен болды. Олар, әдетте, суреттерге арналған деп есептелді, көптеген мысалдары әлі де өз жақтауларын сақтап тұр. Көптеген тақырыптар Уеджвудтың діни және саяси көзқарастарын – тиісінше унитариандық және біршама радикалдық – көрсетті, әсіресе, Веджвудтың ең танымал рельефі, аболиционистік дизайн «Мен адам емеспін бе және бауырласым емес пе?», оның негізгі дизайны көбінесе Уеджвудқа жатқызылады, бірақ соңғы нұсқаларын басқалар суреттеді және мүсіндеді. Бұл 1786 жылдан бастап баспа және керамикада көптеген форматтарда пайда болды және кеңінен таратылды, көбінесе сый ретінде берілді. Сонымен қатар, әртүрлі өлшемдегі тақталар, көбінесе жасмырттан жасалған, неоклассицизм сәніне сай келді, классикалық тақырыптардың алуан түрлілігін ұсынды, бірақ көбінесе жалаңаштықтан аулақ болды. Кішірек тақталар зергерлік бұйымдарға орнатылуы мүмкін, кейде Мэтью Болтонның зауытындағы болаттан жасалған бұйымдарға, ал үлкендері ілу үшін жақтауға немесе каминнің алдындағы жақтаулар, қалыптар және жиһаз сияқты сәулеттік элементтерге енгізілуі мүмкін. Ең кішкентайлары көптеген түймелердің дизайны болды.
Жосиядан кейін
1780 жылы Бентлидің қайтыс болуы және 1790 жылы Жосия Веджвудтың зейнеткерлікке шығуынан кейін фирма күшінен айырылды (ол 1795 жылы қайтыс болды). 1800 жылы Стаффордширде 300-ге жуық қызметкер жұмыс істеді. Наполеон соғыстары Еуропаға экспорттауды ұзақ мерзімге тоқтатып, экспорттық нарықтарды дағдарысқа ұшыратты. Жосияның жүйесі Томас Байерли серіктес болды және бірнеше жыл бойы басқаруды өз қолына алды, себебі Жосияның ұлдары Джон, «Джек» деп танылған, және Жосия II («Жос»), Жосия I зейнеткерлікке шыққаннан кейін ғана фирмаға қосылған, өзге қызығушылықтарға, әсіресе бағбандарлыққа ден қойды. 1815 жылы Ватерлоо шайқасынан кейін Америкаға маңызды экспорт көлемі күрт төмендеді. Байерлидің 1810 жылы қайтыс болуы бауырластарды қаржылық жағдайдың шындығымен бетпе-бет кездестірді, олар оның жесірін сатып алуға міндетті болды. Серіктестер мен басқа да қарыздардың жиынтығы фирмаға шамамен 67 000 фунт стерлинг қарыздылық құрады, бұл үлкен сома еді. Жос Джекпен келісіп, оны сатып алып, жалғыз иеленуші ретінде жұмысын жалғастырды. Веджвуд Джек пен оның ұлы Фрэнсис Веджвуд басшылығымен өсіп-дамыды, 1859 жылы зауытта 445 қызметкер жұмыс істеді. Өткен ғасырдың бұйымдарының жаңартылған үлгілерімен қатар, соңғы онжылдықтарда ванна бөлмелеріне арналған керамика, мысалы, раковиналар мен унитаздар маңызды рөл атқарды, бірақ Веджвудтың техникалық және дизайндық жаңарулар бойынша беделі төмендеді. Дегенмен, олар 1810 жылы фарфорды (төменде қараңыз), жылтыр бұйымдарды, 1848 жылы «Каррара» деп аталған Париан бұйымдарының бір түрін және шамамен 1827 жылдан бастап «Тас Қытайды» енгізді, соңғысы аса сәтті болмады. Неоклассицизм енді танымал болмады, сондықтан 1805 жылдан бастап қара базальт бұйымдарына гүлдік эмальдар қосу сияқты жаңа тәсілдер пайда болды. Жосия I-нің шөбересі Годфри Веджвуд 1859 жылы серіктес болды және бұл екі саланың дамуына үлкен үлес қосып, фирманы жаңғыртуда үлкен жетістіктерге қол жеткізді, бұл британдық қыш өнімдері үшін жалпы алғанда табысты кезең болды.
Веджвудпен жұмыс істеген суретшілер
Жосия Веджвуд өте ертеден-ақ жоғары көркемдік стандарттарды сақтауға бекінген, бұл оның қыш ыдыстары арқылы ең жоғары сатыдағы нарыққа ұмтылуының маңызды бөлігі болды, фарфор емес. Ол осы мәселеде Лондондағы Бентлиге көп сүйенді, олардың хат алмасуларынан көрініп тұр. Басқа керамикалық шеберханалардағыдай, суреттердің де үлгілері жиі көшірілді. Уильям Хаквуд 1769 жылдан 1832 жылға дейін Веджвудта жұмыс істеді, шамамен 13 жасынан бастап, бірақ бірнеше жылдан кейін зауыттың бас модельшісі болды, басқалардың дизайндары үшін қалыптар жасап, өзі мүсіндеп жасады. Джон Флэксман (Кіші), сол кезде 19 жаста, бірақ бұрыннан тәлім алған мүсінші және Корольдік академияда көрмеге қойылған, 1775 жылдан бастап модельдеуші және дизайнер ретінде жұмыс істеді, көбінесе екі жағдайда да рельефтер жасады. Келесі 12 жыл бойы ол негізінен Веджвудта жұмыс істеді, Лондонда тұрып, Стокке шифер немесе шыны беттерінде балауыз модельдерін жіберді. Оның ең танымал дизайны – «Билейтін сағаттар» болуы мүмкін. Оның әкесі, Джон Флэксман аға, Лондондағы дүкенде гипстен құймалар жасап сатты және 1770 жылға қарай Веджвудты олармен қамтамасыз етті. Неоклассикалық стильдің жұмсақ «романтикалық» нұсқасында көптеген дизайн жасаған аристократ әйелдер – леди Элизабет Темплтаун, Эмма Крю және леди Диана Боклерк; олар да көбінесе жаспир ыдыстарының рельефтері үшін болды. Оқытылған мүсінші Генри Уэббер 1782 жылы сэр Уильям Чемберс пен сэр Джошуа Рейнольдс ұсынғаннан кейін, 1785 жылы бас мүсінші болып тағайындалды және 1806 жылға дейін қызмет етті. Ол Портленд вазасының көшірмесімен жұмыс істеді және Флаксмен мен «Джекпен» (Джозиа II) бірге жас жігіттің білімін кеңейту үшін Италияға Grand Tour-ға жіберілді, сондай-ақ 1788 жылы Уэббер құрған Римде модельдеу студиясын ашуға қатысты. Флаксман Римде тәуелсіз суретші ретінде қалып, оны жартылай уақыт қадағалауға келісті. Джордж Стаббс Веджвудта жұмыс істемеді, бірақ мансабының соңында эмальмен сурет салуға қызығушылық танытып, Веджвудты оның үшін жаңа, үлкен тақташалар жасауға көндірді. Оның осы тақташаларда салған суреттері сол кезде сәтті болмады, бірақ қазір өте жоғары бағаланады. Итальян мүсіншісі Джузеппе Керакки 1773–1781 жылдары Англияда болды. Уильям Блейк 1815 жылы Веджвудтың қыш ыдыстарының каталогтары үшін гравюрамен айналысты. Эмиль Лессоре 1858 жылы Англияға белгілі керамикалық суретші ретінде келді және бірнеше айдан кейін Минтонс компаниясына қосылды. Оның ерекшелігі – эмальмен салған суреттер, көбінесе пейзаждар, тақташаларда, олар өте жоғары бағаға сатылды. Ол және оның отбасы Стаффордширде өмір сүруді ұнатпады және 1867 жылы Францияға оралды, бірақ Веджвуд оны 1876 жылы қайтыс болғанға дейін пайдалануды жалғастырды, өңдеуге жіберілген бос ыдыстарды қайтару үшін. Оның екі немересі, Тереза Лессоре және Луиза Пауэлл, кейіннен фирма үшін сурет салған. Дейзи Макейг Джонс 1909 жылы Веджвудқа суретшінің шәкірті ретінде келді, ал 1915 жылы оның «Fairyland Lustre» коллекциясы іске қосылды. Бұл Атлантиканың екі жағында да Ұлы депрессияға дейін өте танымал болды; қазір коллекционерлердің назарында. 1930 жылдары Кит Мюррей кең ауқымды арт-деко стилінде дизайн жасады. Эрик Равилиоус 1936 жылдан бастап Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін көптеген танымал бұйымдарды жасады (соғыс кезінде ол қайтыс болды). 2001 жылы Веджвуд үшін алғаш рет дизайн жасаған Джаспер Конран 2019 жылы екі көркемдік директордың бірі болды.
1960 және 1970 жылдардағы шоғырландыру
1968 жылы Уеджвуд көптеген басқа Стаффордшир гончарлық шеберханаларын сатып алды, соның ішінде Мейсонның Ironstone, Джонсон Бразерс, Роял Тоскан, Уильям Адамс және Ұлдары, Дж. & G. Meakin және Crown Staffordshire. 1979 жылы Уеджвуд АҚШ-тағы Interpace компаниясының Franciscan Ceramics бөлімін сатып алды. 1984 жылы Лос-Анджелес зауыты жабылып, Franciscan брендінің өндірісі Ұлыбританиядағы Johnson Brothers зауытына көшірілді. 1986 жылы Waterford Glass Group plc компаниясы Wedgwood plc компаниясын сатып алып, Waterford Wedgwood plc компаниясын құрды.
Уотерфорд Веджвуд
1986 жылы Waterford Glass Group plc компаниясы Wedgwood plc компаниясын 360 миллион АҚШ долларына сатып алды, соның нәтижесінде Wedgwood 1998 жылы 38,7 миллион АҚШ доллары пайда тапты (ал Waterford өзі 28,9 миллион доллар зиян шекті), одан кейін топ Waterford Wedgwood plc деп қайта аталды. 1987 жылдың басынан 1989 жылдың басына дейін бас директор қызметін бұрын Ford компаниясында жұмыс істеген Патрик Бёрн атқарды, ол кейіннен бүкіл топтың бас директоры болды. Осы кезеңде ол негізгі емес бизнесті сатты және Wedgwood үлгілерінің санын 400-ден шамамен 240-қа дейін азайтты. 1990 жылдардың соңында бас директор болып Брайн Паттерсон тағайындалды. 2001 жылдың 1 қаңтарынан бастап бас директордың орынбасары Тони О'Райли, кіші болды, ол сол жылдың қараша айында бас директор болып тағайындалды және 2005 жылдың қыркүйегінде қызметтен кетті. Оның орнына компания 2009 жылдың қаңтарында банкротқа түскенге дейін Wedgwood USA президенті Моира Гэвин келді. 2001 жылы Wedgwood дизайнер Джаспер Конранмен ынтымақтастыққа түсті, ол бастапқыда ақ түсті майлы қытай коллекциясымен басталды, содан кейін жеті үлгіні қамтуға дейін кеңейтілді. 2009 жылдың наурыз айында KPS Capital Partners Waterford Wedgwood тобының активтерін сатып алды. Wedgwood, Waterford және Royal Doulton сияқты активтер WWRD Holdings Limited компаниясына берілді.
WWRD Holdings Limited компаниясы
2009 жылдың 5 қаңтарында топ деңгейіндегі қаржылық қиындықтардың салдарынан және 2008 жылғы әлемдік қаржы дағдарысы кезінде акцияларды орналастыру сәтсіз аяқталғаннан кейін, Waterford Wedgwood компаниясы «жұмысын жалғастыра отырып» әкімшілік басқаруға берілді, 1800 қызметкері сақталды. 2009 жылдың 27 ақпанында Waterford Wedgwood компаниясының басқарушысы Deloitte Нью-Йорк негізді KPS Capital Partners жеке капитал фирмасы Waterford Wedgwood-тың Ирландия мен Ұлыбританиядағы белгілі бір активтерін, сондай-ақ оның Ирландия мен Ұлыбританиядағы еншілес компанияларының активтерін сатып алғанын хабарлады. KPS Capital Partners Wedgwood компаниясын «Waterford Wedgwood Royal Doulton» деген сөздердің аббревиатурасы – WWRD деп аталатын компаниялар тобына біріктірді. 1995 жылы Royal Doulton Индонезияның Джакарта қаласының жанында жаңа зауыт ашты. 2006 жылдан 2008 жылға дейін Wedgwood шығындарды төмендету мақсатында өндірістің көп бөлігін Индонезияға көшірді, ал Waterford өндірісі Шығыс Еуропаға жылды. 2009 жылға қарай Джакарта зауытында 1500 адам жұмыс істеді және Wedgwood және Royal Doulton брендтерімен сүйек қышқысын өндірді. Жылдық өндіріс көлемі 5-7 миллион дананы құрады. Қаржылық шығындарды азайту үшін екі брендтің де өндірісінің басым бөлігі Индонезияға ауыстырылды, ал жоғары сапалы өнімдердің ғана аз бөлігі Ұлыбританияда жасалатын болды. 2015 жылдың мамыр айында үйге арналған тауарларды өндіретін фин компаниясы Fiskars WWRD компаниясының 100% акциясын сатып алуға келісім берді. 2015 жылдың 2 шілдесінде Fiskars компаниясының WWRD компаниясын сатып алуы аяқталды, оған Waterford, Wedgwood, Royal Doulton, Royal Albert және Rogaška брендтері де кірді. Бұл сатып алу АҚШ-тың монополияға қарсы органдарынан мақұлдау алды. 2015 жылы компанияның Индонезиядағы зауытында жасалған өнімдер «Wedgwood England» деп белгіленіп сатылғаны үшін бұрмаланған таңбалау туралы шағымдар түсті.
Веджвуд мұражайлары және мұражай қоры
Уеджвудтың негізін қалаушы 1774 жылы компанияның барлық туындыларын сақтап қалуды қалағанын жазды және ол солай істеуге кірісті. Алғашқы ресми мұражай 1906 жылдың мамыр айында Исаак Кук есімді куратормен негізгі (Этрурия) өндірісінде ашылды. Мұражайдың жинағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде сақталып, 1952 жылы жаңа Барластон зауытындағы галереяда қайта іске қосылды. 1975 жылы Барластон қаласында жаңа, мақсатты түрде салынған келушілер орталығы мен мұражай салынды және 1985 жылы қайта жаңартылды, онда бұрынғы зауыттың заттарымен қатар, сол дәуірге тән шкафтарда экспонаттар қойылды. Видеозал қосылды, сондай-ақ жаңа сыйлық дүкені мен кеңейтілген демонстрациялық алаң ашылды, онда келушілер керамика жасау процесін тамашалай алатын болды. 2000 жылы 4,5 миллион фунт стерлингтік қосымша жөндеу жұмыстары жүргізілді, оның ішінде негізгі зауытқа кіру мүмкіндігі де болды. Мұражай мен келушілер орталығының жанында Wedgwood өнімдерімен қызмет көрсететін мейрамхана мен шайхана орналасқан. Арнайы траст басқаратын мұражай 2000 жылы жабылды және 2008 жылдың 24 қазанында жаңа, көп миллиондық ғимаратта қайта ашылды. 2009 жылдың маусым айында Уеджвуд мұражайы музейлер мен өнер галереялары үшін Ұлыбританияның өнер қоры сыйлығын жеңіп алды. 2011 жылдың мамыр айында мұражайдың архиві ЮНЕСКО-ның Ұлыбританияның «Дүниелік естелік тізіліміне» енгізілді. 80 000 өнер туындысы, керамика, қолжазба, хаттар және фотосуреттерден тұратын жинақ, 2009 жылы Waterford Wedgwood plc компаниясы банкротқа ұшырағанда қалған зейнетақы қарызын өтеу үшін сатылу қаупінде болды. Мұра лотереясы қоры, өнер қоры, түрлі трастар мен компаниялар жинақты сатып алуға қаржылай көмек көрсетті. 2014 жылдың 1 желтоқсанында жинақ сатып алынып, Виктория және Альберт мұражайына сыйға тартылды. Жинақ Виктория және Альберт мұражайынан уақытша негізде қарызға алынып, Уеджвуд мұражайында көрмеге қойылатын болады.
Минтон мұрағаты
Минтон архиві – Минтонның құрып кеткен қыш жасау компаниясының жобалары, суреттері, өндірісі және дайындалуына қатысты құжаттар жиынтығы. Ол 2005 жылы Royal Doulton тобының басқа активтерімен бірге Waterford Wedgwood компаниясы сатып алды. Нәтижесінде, Архивті Өнер қоры Сток-он-Трент қаласына табыс етті, бірақ бірқатар материалдар Барластон және Керамика мұражайы мен өнер галереясында да көрсетілуі көзделіп отыр.
Уеджвуд станциясы
Уедгвуд темір жол станциясы 1940 жылы Барластондағы Уедгвуд кешеніне қызмет ету үшін салынды.