Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Осы атауды қолданатын басқа модельдер үшін Dodge Charger-ді қараңыз. Dodge Charger (L корпусы) – 1981 жылдан 1987 жылға дейін Dodge компаниясы шығарған екі есікті хэтчбек/фастбек. Ол Chrysler компаниясының алдыңғы жетектегі L платформасына негізделген. Бұл модельмен қатар Plymouth Turismo да сатылды.
See also Dodge Charger for other models using this name. The Dodge Charger (L body) is a subcompact two door hatchback/fastback built by Dodge from 1981 until 1987. It is based on Chrysler's front wheel drive L platform. A companion model, the Plymouth Turismo, was also marketed.
Dodge Shelby Charger (Додж Шелби Шарджер)
1983 жылы Кэрролл Шелби Dodge Charger-ді модификациялап, Dodge дилерлерінде Dodge Shelby Charger ретінде сатты. Шелби жылдамдыққа емес, суспензия мен стильге назар аударды. Қозғалтқыштың сығылуы арттырылды, ал механикалық беріліс қатынасы жаңартылды. Ықшамдатылған пружиналар, арнайы дөңгелектер мен шиналар, күшейтілген тежегіштер және жылдамдығы жоғары, 14:1 коэффициентті руль тізгіні қолданылды. Сыртқы жағында жаңа алдыңғы панель мен жарыс жолақтары автомобильдің спорттық имиджін күшейте түсті. Автомобильге еркін ағынды эгзосты жүйе орнатылып, шуылды агрессивтірек етті. Корпус жиынтықтары және басқа да бөлшектер көбінесе автомобильмен бірге дилерлерге жеткізіліп, жеткізілімнен кейін орнатылатын. Бұл жеткізілімді жылдамдату және автомобильдерді көптеген тасымалдаушылардағы жерден арақашықтық мәселесін шешу үшін жасалған деп айтылды. Бірінші жылғы өндіріс көлемі 8251 дананы құрады. 1984 жылы Shelby Charger опционалды автомат беріліспен де тапсырыс беруге болады. Осы модельдік жылға 7552 Shelby Charger сатылды. Жоғары қуатты қозғалтқыш (қазірге дейін) базалық Charger және Turismo модельдерінде де қол жетімді болды. Бұл автомобильдер "Charger 2.2" және "Turismo 2.2" түрінде ұсынылды, оларға Shelby Charger-дің жақтаулары, қосымша, жіңішке алдыңғы жақтау (Шелби Чарджердің төрт фаралық фарынан өзгеше), "2.2" жапсырмалары және опционалды капотқа орнатылатын қондырғы кірді. 1985 жылы Dodge Shelby Charger үшін MPFI/Turbocharged Turbo I қозғалтқышы, көбінесе "T1" деп аталатын, қосылды. Бұл қозғалтқыш алдыңғы жылы Dodge Daytona Turbo-да пайда болған және жаңартылған. Garrett AiResearch T3 турбокомпрессоры және Chrysler/Bosch көпнүктелі отын инжекциясы 2.2 литрлік қозғалтқыштың қуатын арттыруға мүмкіндік берді. 1985 жылғы модельге 7709 Shelby Charger, ал 1986 жылы 7669 дана өндірілді. 1987 жыл – соңғы жыл болды, ол кезде тек 1011 дана өндірілді, сондай-ақ 1000 Shelby Charger Калифорниядағы Shelby's Whittier зауытына жіберілді, онда олар 1987 Shelby GLHS ретінде модификацияланды. Dodge Shelby Chargers төрт түрлі түс комбинациясында қол жетімді болды: Қара күміс түсті "сканк жолағымен" (1984–87), Санта-Фе көк күміс түсті "сканк жолағымен" (1983–86), Күміс Санта-Фе көк түсті "сканк жолағымен" (1983–86) және Гарнет қызыл күміс түсті "сканк жолағымен" (1984–87).
For 1983, Carroll Shelby modified the Dodge Charger, to be sold at Dodge dealers as the Dodge Shelby Charger. Rather than focusing on speed, Shelby modified the suspension and styling. The engine compression was raised for , and the manual transmission had revised ratios. Shorter springs, special wheels, and tires complemented stronger brakes and a quicker, 14:1, power steering rack. Outside, a new nose and racing stripes accented the performance image. The car received a free flowing exhaust system, making for a more aggressive sound. The body kits, among other parts, were often shipped to dealerships along with the car to be put on after delivery. The reasoning behind this varied, but was said to speed delivery and compensate for ground clearance issues that the cars faced on many car carriers. Production was 8,251 for that first year. For 1984, the Shelby Charger could be ordered with an optional automatic transmission. There were 7,552 Shelby Chargers sold this model year. The high output engine (now up to ) was also available in baseline Chargers and Turismos. These vehicles came in "Charger 2.2" and "Turismo 2.2" schemes, which included Shelby Charger side ground effects, an additional, skinnier, front ground effect (different from the Shelby Charger's due to the quad headlight fascia), "2.2" decals, and an optional hood scoop. The MPFI/Turbocharged Turbo I engine, commonly known as a 'T1' was added for Dodge's 1985 Shelby Charger. This engine produced and was changed from its first appearance in the Dodge Daytona Turbo during the previous year. A Garrett AiResearch T3 turbocharger and Chrysler/Bosch multiple point fuel injection enabled the 2.2 L engine to produce the additional horsepower. A total of 7,709 Shelby Chargers were made for the 1985 model year, and 7,669 in 1986. 1987 was the final year, with just 1,011 produced, plus 1,000 more Shelby Chargers that were sent to Shelby's Whittier Plant in CA, at which time they were modified as the 1987 Shelby GLHS. Dodge Shelby Chargers were available in four different color combinations: Black w/silver skunk stripe (1984–87), Santa Fe Blue w/silver skunk stripe (1983–86), Silver w/Santa Fe Blue skunk stripe (1983–86), and Garnett Red w/silver skunk stripe (1984–87).
Жүкті зарядтау құрылғысы
Кэролл Шелби соңғы 1000 Dodge Shelby Charger көлігін сатып алып, оларды Калифорния штатындағы Уиттиер қаласындағы өзінің зауытында GLHS үлгісіне айналдырды. Барлық көліктер бірдей конструкциямен және опциялармен жасалған. Олардың барлығы қара түсті болған және Dodge емес, Shelby екенін көрсететін арнайы таңбалармен жабдықталған. Бұл өткен жылғы Omni GLHS үлгісінің жалғасы болды. Шелби Turbo I қозғалтқышын Turbo II қозғалтқышының интеркулерімен және құбырларымен жаңартты, бірақ оның мықты қуыс коленвалы, толық қозғалмалы поршеньдері және осы қозғалтқыштың басқа да беріктігін арттыратын элементтері болмады. Онда ұзын каналды екі бөліктен тұратын сору коллекторы және өңделген турбокомпрессор орнатылған, оның компрессор қақпағы басқаша реттелген. Олар 2400–4800 айналым/мин аралығында белгілі бір қуат және 2400-4800 айналым/мин аралығында белгілі бір моментке ие болды. Turbo II үлгісіне GLHS модельдерінде әлі де қолданылып келген A525 механизмдік байланыс орнына күшті Getrag A555 бес жылдамдықты қорап орнатылды. Көліктің серпімділігі Koni реттелетін амортизаторлармен және Goodyear Eagle GT Z индекстік дөңгелектерімен жақсартылды. Centurion 2 дөңгелектері Шелби өндірісінде жасалған. Жылдамдық көрсеткіштегі арнайы жапсырма көрсеткіштің мәнін арттырды, ал штаттық Charger таңбасының орнына Shelby Automotive таңбасы орнатылды. Бұл өзгерістер федералдық үкіметті көлікті Шелби моделі деп жариялауға мәжбүр етті. Dodge таңбасы бұл көлікте ешқандай жерде жоқ, ал бес есікті L корпусты GLH Omni үлгісінде Dodge таңбасы бар.
Carroll Shelby purchased 1,000 of the last Dodge Shelby Chargers and converted them into GLHSs in his facility at Whittier, California. Every vehicle was built and optioned the same way. All were finished in black and had special badging that marked them as Shelby, not as a Dodge. This was a continuation of the Omni GLHS from the previous year. Shelby used the Turbo I engine updated with the intercooler and plumbing of the Turbo II engine, but without the stronger forged crank, full floating pin pistons, and other durability enhancements of that engine. It has a blow through long runner two piece intake and a modified turbocharger, reclocked with a different compressor cover. They were rated at and of torque from 2400 to 4800 rpm. The Turbo II also received a stronger Getrag A555 five speed manual transmission in place of the rod linkage A525, which was still fitted to the GLHS models. The suspension was upgraded with Koni adjustable struts/shocks and uprated Goodyear Eagle GT Z rated tires. The Centurion 2 wheels were of Shelby's manufacture. A special sticker on the speedometer upped the readout to A special numbered Shelby Automotive badge went in place of the normal Charger badge. The modifications prompted the federal government to declare the car a Shelby model. A Dodge badge appears nowhere on the car, unlike its five door L body sibling, the GLH Omni, which does have the Dodge nameplate.