Кіріспе
Dodge Charger (1966), сондай-ақ Dodge Charger (B корпусы) деп те аталады, Dodge компаниясының 1966-дан 1978-ге дейінгі модель жылдарында шығарылған орта өлшемді автокөлігі және Chrysler B платформасына негізделген.
the full series
The Dodge Charger (1966), also known as Dodge Charger (B body), is a mid size automobile that was produced by Dodge from 1966 through 1978 model years, and was based on the Chrysler B platform.
Шығу тегі
1960 жылдардың басында автокөлік өндірушілер жеке сәндік және арнайы автомобильдер сегменттерінде жаңа идеяларды зерттеді. Chrysler арнайы автомобиль нарығына кіруге асықпады және өздерінің Dodge бөлімшесін «пони-автомобилі» Ford Mustang пен «жеке сәндік» Ford Thunderbird аралығындағы орта өлшемді, B платформасындағы спорттық автомобильмен нарыққа енгізу үшін таңдады. Мақсат – компанияның бар мүмкіндіктерін ең көп пайдалана отырып, жылдам артқы бөлікке ие модель жасау болатын. Бұл автомобиль 1966 жылғы модельдің ортасында Rambler Marlin, Ford Mustang және Plymouth Barracuda машиналарына жауап ретінде ұсынылды. Дизайн жағынан ол Dodge-тың стандартты машиналарынан ерекшеленді. 1965 жылғы Marlin және 1966 жылғы модельде ұсынылған Charger американдық орта өлшемді автомобильдердегі радикалды fastback дизайны үшін жаңа стандартты белгіледі. Ричард М. Лэнгворттың айтуынша, «Charger, Rambler Marlin сияқты орташа деңгейдегі автомобиль болғандықтан, эстетикалық сәтсіздікке ұшырауы мүмкін еді, бірақ ұзын бүйірлік терезелері оның кеңейген шатырын тым ауыр көрсетпеді». 1960 жылдары Dodge компаниясының бас инженеры және Charger идеясының авторларының бірі Бёрт Букамп 2004 жылғы шілдеде өткен сөйлеуіндегі тәжірибесін бөлісті. Линн Таунсенд Dodge дилерлерімен келіспей, оларды қуантуға тырысты. Сондықтан 1965 жылы ол мені екінші рет кеңсесіне шақырды. Ол Dodge дилерлер кеңесінен түскен бірнеше өтініштердің арасында Barracuda сияқты көлікке қатысты сұраныс болғанын атап өтті. Дилерлердің жалпы ұсынымы бірдей болды – Plymouth-тағыдай өнімді қалаймыз. Mustang сияқты көлікке қатысты нақты өтініш Линн үшін аса даулы болған жоқ. Оның маған берген тапсырмасы – оларға арнайы автомобиль беру болды, бірақ ол «Құдайға сендіріп, оны Barracuda-ның көшірмесі жасамаңыз» деді, яғни оны Barracuda-мен бәсекелестіретін модель етпеңіз. Осылайша 1966 жылғы Charger дүниеге келді. «Біз 1965 жылы автосалондарда көрсеткен Charger «идея» автокөлігі арқылы нарықтың қызығушылығын оятуға тырыстық. Бұл жоба мақұлданған еді, бірақ біз баспасөз және автосалонға келгендерге бұл тек «идея» екенін және олар ұнаса, біз оны жасаймыз дедік. Олардың ұнауы алдын ала белгіленген еді».
1966 жыл
Charger 1966 жылдың ортасында тұңғыш рет таныстырылды. Орта өлшемді Coronet-пен шассиін және алдыңғы бөлігінің металл панельдерін бөлісетін Charger, AMC-нің ұқсас концепциялық Rambler Marlin машинасына қарсы тұру үшін жасалған. Ерекшелігі, Charger-дің интерьері басқа барлық автомобильдерден өзгеше болды – толық ұзындығындағы орталық консоль және алдыңғы және артқы қатардағы "толық құлақшалы" орындықтар, 1960-1962 жылғы Chrysler 300 үлгісінен шабыттандырылып, 1964 жылғы Pontiac 2+2 машинасына ұқсас болды. Артқы құлақшалы орындықтарды төмен түсіріп, артқы люк арқылы қолжетімді ішкі кеңістік жасауға болады. Жоғары сапалы Charger, өнімділікке бағытталған пони-автомобильдермен тікелей бәсекелесу үшін емес, бірақ Chrysler-дің әйгілі 426 Hemi (7.0 л) V8 қозғалтқышын қоса алғанда, әртүрлі қозғалтқыш нұсқаларымен ұсынылды. Charger-ге тән көптеген интерьерлік ерекшеліктер болды, олардың ішінде есік панельдері, жарықтандыру, сондай-ақ премиум жиһаз және винил қаптама жатады. Приборлық панель приборларды жарықтандыру үшін стандартты шамдарды пайдаланбады, керісінше электролюминесценция төрт хромды шеңберлі дөңгелек панельдерді, көрсеткіштерді, радионы, консольдегі беріліс индикаторын, сондай-ақ сағатты және кондиционер басқару элементтерін (бар болса) жарықтандырды. Панельде 0-ден 6000 айналымға дейінгі тахометр, 0-ден жылдамдық өлшегіш, сондай-ақ генератор, отын және температура көрсеткіштері стандартты жабдық ретінде орнатылған. 1966 жылы жалпы өндіріс 37 344 дананы құрады. 1966 жылы Dodge Charger-ді NASCAR жарысына қатыстырып, жылдамдығымен жоғары трассаларда жеңіске жетеді деп үміттенеді. Алайда, машинаның корпусының аэродинамикалық лифтің тудыруынан жылдамдықты басқару қиын болды. Кейіннен жүргізушілер "мұз үстінде жүргендей болды" деп айтты. Бұл мәселені шешу үшін Dodge багаж бөлімінің қақпағына жылдамдық кезінде жақсырақ ұстауға көмектесетін кішкентай спойлер орнатты. Бұл 1966 жылдың соңында дилерлер орнататын опцияға айналды, ал 1967 жылы NASCAR homologation ережелеріне сәйкес, 1966 жылғы Charger спойлермен жабдықталған алғашқы АҚШ өндіріс көлігі болды. (1967 жылы артқы қанаттар кеңейтілді.) Спойлердің орнатылуы Дэвид Пирсонға, #6 Cotton Owens дайындаған Dodge машиналарын басқарып, 1966 жылы NASCAR Grand National чемпионатында 15 рет бірінші орынды жеңуге көмектесті, бірақ оның тек біреуі, Ричмондтағы Capital City 300 жарысы, Charger-ді пайдаланып жеңіске жетті.
1967 жыл
1967 жылғы Charger модельінде шағын өзгерістер енгізілді. Жаңадан қондырылған қанаттың үстіне орнатылған бұрылыс сигналының көрсеткіштері пайда болды. Бұл 1966 және 1967 жылғы Charger арасындағы негізгі сыртқы айырмашылықтарды анықтауға мүмкіндік берді. Винил төбесі қосымша опция ретінде қолжетімді болды. Ішкі жағында, артқы орындықтарға кіру және шығу қиындығына байланысты клиенттердің шағымдарын қанағаттандыру мақсатында, толық ұзындығындағы консоль алынып тасталды. Оның орнына стандартты өлшемдегі консоль орнатылды. Жұп орындықтар стандартты жиынтыққа кірді, бірақ бүктелетін қол тірегі/орындық және руль колоннасымен басқарылатын беріліс опциясы болды, бұл алдыңғы орындыққа үш адамның отыруына мүмкіндік берді. 440 "Магнум" қозғалтқышы қосылды және бұрынғы V8 қозғалтқышы ауыстырылды. 440 қозғалтқышы бір 4 баррельді карбюратормен жабдықталған және қуаты құрады. 318 екі баррельді "LA" Chrysler LA қозғалтқышы енді стандартты болды, бірақ бұрынғы 1966 жылғы полисфералық (немесе "поли") дизайнынан өзгеше, кене тәрізді жану камераларымен жабдықталды. 383 4 баррельді қозғалтқышының қуаты құрады, ал 426 Street Hemi қозғалтқышы опция ретінде сақталды. 1967 жылы 426 қозғалтқышпен 118 Charger, төрт жылдамдықты беріліспен 58 және автоматты беріліспен 59 данасы құрастырылды. Сондай-ақ 1967 жылы R/T жиынтығы да ұсынылды. 1967 жылғы Charger сатылымы алдыңғы ұсынылған жарты жылдықтан екі есеге төмендеп, барлығы 15 788 дананы құрады. Автомобиль тарихшысы Патрик Фостердің сөзіне сәйкес, AMC Marlin және оған өте ұқсас Dodge Charger бірінші буыны "спорттық автомобильдерді іздейтін сатып алушылар ықшам пони автомобильдерін бағалағандықтан, нарықта сәтсіздікке ұшырады".
1968 жыл
1968 жылғы модельдің барлық B корпусы жаңадан жасалды, ал Charger Dodge Coronet модельдерінен одан да ерекшеленді. Алғашқы нұсқадан қарағанда кем сәнділенген жаңа модельде Ричард Сиас жасаған кока-кола бөтелкесі тәрізді дизайн, алдыңғы крылолар мен артқы панельдердегі иілімдер болды. Харви Ж. Винн алдыңғы және артқы бөліктерінің металл жапқыштарын жобалады. 1966-67 жылғы Pontiac GTO-ға ұқсас "ұшатын тірек" дизайны пайда болғандықтан, fastback шатыры жойылды. Артқы бөлігінде бірінші буынның опциялық багажник спойлерін еске түсіретін "көтерілген" спойлерге ұқсас пішін болды. Charger толық енімен жасырылған фаралардың торы сақталды, бірақ электрмен айналатын фараларды вакуумдық механизммен жұмыс істейтін қақпақ алмастырды. Бұрынғы толық ені бар артқы шамдар Стиль вице-президенті Элвуд П. Энгельдің тапсырмасымен екі дөңгелек тәрізді шамдарға ауыстырылды. Есіктер мен капотқа екі ойық қосылды. Ішкі жағында көптеген "төмендетулер" байқалды. Құлақша тәрізді орындықтардың орнына дәстүрлі бекітілген артқы орындық орнатылды. Дәстүрлі багажникке алдыңғы модельде болған кілемшелі жүк бөлімі емес, винил төсеніш салынды. Алдыңғы орталық консоль сақталды, бірақ орталық қол тіреуі болмады. Тахометр енді қосымша опция ретінде ұсынылды, ал электролюминесцентті приборлар стандартты дизайнмен ауыстырылды. Charger-дің қозғалтқыштарының таңдаулары стандартты 2 bbl V8 қозғалтқышы Chrysler-дің көлбеу алтылық қозғалтқышымен ауыстырылғанда қысқартылды. 383 2 және 383 4 өзгеріссіз қалды.
Р/Т
Жаңа, жоғары өнімділік пакеті қосылды – R/T ("Road/Track", "Road & Track" журналымен шатастырмаңыз). R/T стандартты түрде өткен жылғы 440 "Magnum" қозғалтқышымен келді, ал 426 Hemi опция ретінде ұсынылды. Осы екі қозғалтқыштың бірімен Charger, Chrysler компаниясы жасаған ең күшті автомобильдердің біріне айналды. 1968 жылғы модельдегі Charger сатылымы 96 100 данаға жетті, оның ішінде 17 000-нан астам Charger R/T автомобильдері сатылды.
1969 жыл
1969 жылғы модель бірнеше өзгерістер енгізді. Сыртқы өзгерістерге орталық бөлігі бар жаңа радиатор торы және Харви Дж. Винн жобалаған жаңа бойлық артқы шамдар кірді. Special Edition (SE) деп аталатын жаңа жабдықталған нұсқа қосылды. Оны жеке немесе R/T нұсқасымен бірге алуға болады, осылайша R/T SE пайда болды. SE тек алдыңғы сиденіелерге былғарыдан жасалған кірмелерді, хромдалған ернектерді, ағаштан жасалған рульді және аспаптар панеліне ағаштан жасалған кірмелерді қосты. Күндізгі төбе опциялар тізіміне енгізілді, бірақ ол тек 260 Charger көлігіне тапсырыс берілді. "Бамблби" жолақтары қайтадан пайда болды, бірақ олар сәл өзгертілді. Төрт жолақтың орнына енді екі кіші жолақтың арасында кең жолақ болды. Жолақтың ортасына R/T оюы орналастырылды. Егер жолақ алынып тасталса, металл R/T белгісі R/T оюының орнына қойылды. Жалпы өндіріс шамамен 89 199 дананы құрады. 1969 жылғы модельге екі түрлі 383 қозғалтқышы қол жетімді болды: 2 баррельді және 4 баррельді. 2 баррельді қозғалтқыш қуаты көрсетілмеген, ал 4 баррельді қозғалтқыш қуаты көрсетілмеген және ауа тазартқышта "383 / FOUR BARREL" деп белгіленген. 1969 жылы Charger моделіне ерекше 330 ат күшіне ие қозғалтқыш тән болды. Бұл қозғалтқыш дыбыссыз ауа тазартқыш опциясымен қол жетімді болғанымен, ол 335 ат күшіне ие 383 "Magnum" қозғалтқышынан ішкі құрылысы бойынша ерекшеленді. 330 ат күшіне ие 383 4 баррельді және 335 ат күшіне ие 383 арасындағы айырмашылықтар негізінен ішкі болды. Екі нұсқада да Carter AVS карбюраторы және 440 Magnum қозғалтқыштарынан үлкен шығару коллекторлары қолданылды, бірақ Magnum май картерінде желдеткіш табақшасы, басқаша камера профилі және басқаша клапан серіппелері болды. 1969 жылы B сериялы қозғалтқыштардың барлығы Chrysler Engine Turquoise түсімен боялды, 4 баррельді 383 4 жылдамдықты және 440 Magnum қозғалтқыштарынан басқа, олар Chrysler "Жоғары өнімділік апельсин" түсімен боялды. Әдеттегідей, 426 Hemi "Street Hemi Orange" түсімен боялды. 383 Magnum қозғалтқышы Road Runners және Super Bees көліктерінде қолданылды, бірақ 1971 жылға дейін Charger корпусында пайда болған жоқ. "The Dukes of Hazzard" (1979–1985) телесериалында 1969 жылғы қызғылт сары Charger көлігі "The General Lee" деген атпен бейнеленген. "The General" шатырына Конфедерацияның жауынгерлік туы және әр есіктің үстінде "GENERAL LEE" деген сөздер салынған. Есіктер жарыс үшін дәнекерленгендіктен терезелер әрқашан ашық болды, ал актерлер көлікке кіру және шығу үшін терезеден сығатын еді. Екі есікте де "01" саны жазылған. Сонымен қатар, дабыл түймесін басқанда, Конфедерациялық мемлекеттердің гимні "Dixie" әнінің алғашқы 12 нотасы ойнатылды. Көлік әрбір бөлімде керемет секірістер жасады, ал шоудың танымалдылығы көлікке тұтынушылардың қызығушылығын арттырды.
500-саптағы зарядтаушы
1968 жылы NASCAR-дан шабыттанған Charger R/T, биік жағалаулары бар овалды трассаларда Ford машиналарын (Ford Torino Talladega және Mercury Cyclone Spoiler II) жеңе алмады. Жел тоннеліндегі сынақтар артқы терезе көтеріліп, соқтығыс тудыратынын көрсетті. Осының салдарынан Dodge артқы терезелерді шатырдың деңгейіне келтіріп, алдыңғы бөлігіне 1968 жылғы Coronet торшасын орнатты. Charger 500 прототипінің түпкілікті нұсқасы 1968 жылғы Charger R/T, 426 Hemi қозғалтқышы және автоматты беріліспен жабдықталған. Прототип B5 көк түспен, ақ жолақпен және ақ ішкі жинақпен боялған. Charger 500 1968 жылдың қыркүйек айында таныстырылған үш модельдің бірі болды. Стандартты қозғалтқыш 440 Magnum болса, зауыттың материалдарында 426 Hemi де стандартты қозғалтқыш ретінде сипатталған. Charger 500, R/T сияқты Torqueflite автоматты берілісімен және бірдей жабдықпен жабдықталды. Барлығы 392 Charger 500 машинасы жасалды, оның ішінде 67 данасы 426 Hemi қозғалтқышымен, 27 данасы 4 жылдамдықты беріліспен және 40 данасы автоматты беріліспен шығарылды.
Дайынтондағы зарядтаушы
Додж Charger 500-дің нәтижесіне қанағаттанбады. Бұл машина NASCAR трассасындағы басқа аэродинамикалық машиналарды жеңуге жеткіліксіз болды. Айлар бойы зерттеулер мен әзірлемелер жүргізілгеннен кейін, соның ішінде Creative Industries шеберханасында, Charger Daytona 1969 жылдың 13 сәуірінде таныстырылды. Оған 1000-нан астам тапсырыс түсті. Chrysler 500-дің аэродинамикасын жақсарту үшін көптеген әрекеттер жасады, ұзындығы айтылатын мұрынды қосу арқылы. Charger Daytona ақыры мұрын алды. Charger Daytona толық өлшемді Lockheed Martin Джорджия құрылысында мұрынмен сынақтан өтті. Сынақ сәтті аяқталды, жобаға жасыл жарық берілді. Мұрын бөлігі ғана жаңалық емес еді. Charger Daytona артқы жағында биік қанатқа да ие болды. Бұл қанат артқы төртінші панельдер арқылы артқы подрамникке бекітілді. Қысқа қанатты конструкцияларға қарағанда тиімділігі төмен екені дәлелденгенімен, қанатты әзірлеуге жауапты инженер Джон Пойнтер биік дизайнды таңдады, қанаттың «таза ауада» болуын қамтамасыз ету үшін, бұл машинаның жалпы жылдамдығын арттыруға көмектеседі. Биік қанаттың багаж бөлімінің жұмысына кедергі келтірмейтінін бақытты жағдай деп санауға болады. Биік қанат күтпеген түрде машинаның бағыттық тұрақтылығын арттырды, терең жақтарының арқасында. Charger Daytona инженерлік үлгісі 1969 жылдың 20 шілдесінде Мичиган штатының Челси қаласындағы Chrysler сынақ алаңында сынақтан өтті. Чарли Глоцбах және Бадди Бейкер басқарған машина кішкентай 4 баррельді карбюратормен жабдықталған күйде сағаттық жылдамдыққа дейін жетті. Charger Daytona-ның мұрыны 1200 фунттық төмен күшті, ал қанаты 600 фунттық төмен күшті жасады. Dodge стильдік бөлімі Charger Daytona-ны көргеннен кейін оны өзгертуді қалады, бірақ Боб МакКарри оған тоқтауды айтты; ол сәнділіктен гөрі функционалдықты қалады. Көрермендерге таныстырылған Charger Daytona-ның шыныдан жасалған мұрыны болды, онда фаралар жоқ еді, және ағымдағы формасы жоқ қанаты болды. Маркетинг өкілдері алдыңғы қанаттардағы кері шұңқырлар дөңгелектерге арналғанын мәлімдеді, бірақ олардың мақсаты дөңгелектердің ішіндегі ауаны желдету арқылы қарсыласуды 3%-ға азайту болды. Charger Daytona стандартты түрде 440 Magnum қозғалтқышымен, және айналу моментімен, A727 Torqueflite автоматты берілісімен және 3.23 489 Case 8 3/4 Chrysler дифференциалымен келді. Қосымша опция ретінде 426 Hemi қозғалтқышы қол жетімді болды, және A833 4 жылдамдық механикалық берілісі қосымша төлемсіз ұсынылды. Барлығы 503 Charger Daytona АҚШ-та өндірілді (тағы 40 Канада үшін). АҚШ-та өндірілген 503 машинаның 433-і 440 Magnum, 139-ы 4 жылдамдық, ал 294-і Torqueflite болды; 70-і 426 Hemi қозғалтқышымен, 22-сі 4 жылдамдық, ал 48-і Torqueflite болды. Daytona 1970 жылғы модель үшін жалғыз қанатты Chrysler машинасы болған 1970 Plymouth Superbird-ты жасау үшін тоқтатылды. Daytona 1970 маусымында жарысқа қатысты, бірақ 1971 жылға дейін (1971 Daytona 500-де) бір ғана Daytona жарысқа қатысты, ол кезде NASCAR қанатты машиналардың қозғалтқыш көлемін шектеуге шешім қабылдады. Дик Брукс басқарған машина жетінші орында аяқтады.
1970 жыл
1970 жылғы модель үшін Charger сәл өзгертілді. Бұл 2-ші буын Charger-дің соңғы жылы болды және үлкен айналалы хром бампері, ал гриль ені бөлінбеді. Жаңа электрлі фара қақпақтары ескі вакуумды жүйесін алмастырды. Артқы шамдар 69 жылғы үлгілерге ұқсас болды, бірақ 500 және R/T модельдері жаңа артқы шам панелімен жабдықталды. R/T үлгісінде R/T логотипі бар артқа қарайтын жаңа лотоктар есіктердің алдыңғы бөлігіндегі ойыстардың үстіне орнатылды. Жаңа 440 немесе HEMI капот тесігі тек осы жылғы опциялар тізіміне енді. 1970 жылғы Dodge Charger "Жылдам және ашулы" және басқа да бірнеше фильмдерде пайда болды. Dodge капоттың ойыстарын қара түске бояп, үстіне күміс түсті қозғалтқыш жазуларын қойды. Жаңа "Күшті түстерге" "Жоғарғы банан" және "Пантера қызғылт" сияқты есімдер берілді. Ішкі өзгерістерге жаңа жоғары спинкалы жиналмалы орындықтар, жаңартылған есік панельдері және карта салмағыштар енді стандартты емес, қосымша опция ретінде ұсынылды. Қозғалтқышты іске қосу құрылғысы приборлық тақтан руль бағанасына көшірілді (барлық Chrysler өнімдері үшін осы жылғы стандарт), ал қолғап салмағыштың ілмегі 1968–69 жылдардағыдай үстінен емес, төменгі жағынан орнатылды. SE "Арнайы басылым" жиынтығы сәнді мүмкіндіктерді қосты және 500 SE және R/T SE нұсқаларында қол жетімді болды. Жаңа пистолет тұтқалы ауыстырғыш және алдыңғы құлса орындықтар енгізілді, бұл Charger-дің тұсаукесерінен бері бірінші рет болды. 440 Six Pack жаңа қозғалтқыш опциясы Charger тізіміне алғаш рет енді. Үш екі барабанды карбюраторлармен және белгілі қуатымен, ол 1960 жылдардың басындағы Max Wedge қозғалтқыштарынан бері ең экзотикалық жүйелердің бірі болды. Six Pack бұрын 1969 жылдың ортасында Dodge Super Bee және Plymouth Road Runner үлгілерінде қолданылған. Бұл жаңа қозғалтқышқа қарамастан, өндіріс 46,576 данаға дейін төмендеді, негізінен жаңа E кузовты Dodge Challenger пони машинасының және автомобиль сақтандыру тарифтерінің жылдам өсуіне байланысты. 1970 жылғы NASCAR маусымында 1970 жылғы Charger он жеңіске ие болды, бұл 1969 жылғы Charger Daytona және Plymouth Superbird сияқты басқа кез келген машинадан көп. Осылайша Бобби Айзек Grand National Championship-ты жеңіп алды. Бадди Бейкер көк түсті #88 Engineering Daytona машинасымен 1970 жылы 200 миль/сағаттан асып, заңды түрде бірінші және жалғыз рекордын жасады. Бұл рекорд 13 жылдан астам сақталды.
1971 жыл
Үшінші буын Charger 1971 модельдік жылы жаңа "фюзеляж" металл панелі және жаңа бөлінген радиатор торымен дебют жасады. Ішкі жабдықтары E корпусының үлгісімен жасалған және енді Plymouth B корпусы, Plymouth Satellite Sebring және Road Runner модельдерімен ортақ болды. Жасырын фаралар енді опция ретінде ұсынылды. Артқы спойлер және "Ramcharger" капоты жаңа опциялар еді. Бұл капот ауа тазартқышының үстіне орнатылған, приборлық тақта астындағы вакуумдық қосқышпен басқарылатын иықтап шығатын қуысқа ие болды. Plymouth Road Runners-те ол "Air Grabber" капоты деп аталды және бұрын Coronet R/T және Super Bee модельдерінде қолданылған. Dodge сондай-ақ Coronet және Charger желілерін біріктірді. 1971 жылдан бастап барлық төрт есікті B корпусы Coronet деп, ал барлық екі есікті B корпусы Charger деп белгіленді. Осылайша, Super Bee бір жыл ғана Charger желісінің бөлігі болды, содан кейін ол өндірістен алынды. 1971 жылдан 1974 жылға дейін Charger модельдері Coronet VIN префиксі "W" қолданды. 1970 жылдан тағы бірнеше модельдер көшті, оның ішінде 500, R/T және SE. R/T сатылымы жоғары сақтандыру төлемдері мен жанармай бағасының өсуіне байланысты төмендеді. Сол жылы барлығы 63 Hemi RT және басқа қозғалтқыштармен жабдықталған 2659 дана салынды, бұл өндірістік автомобильдегі соңғы Hemi RT болды. 1971 модельдік жылы 440 Six Pack қозғалтқышының соңғы жылы болды, оны әлі де 4 жылдамдықты механикалық беріліс қоробкасымен және опционалды Hurst селекторы бар автоматты беріліс қоробкасымен жұптастыруға болады. Super Bee-нің соңғы жылы 340 стандартты, төмен қысымды 383 V8 қозғалтқышынан 44 долларға қымбат опция болды. "Hi Impact" түстері 1971 модельдік жылынан кейін тоқтатылды, оның ішінде 1971 жылға ғана арналған "Citron Yella" түсі болды.
1972 жыл
1972 жылы Charger R/T нұсқасын алмастыру үшін жаңа "Rallye" нұсқасы ұсынылды. SE моделі 1972 жылғы басқа Charger-лерден ерекшеленетін арнайы төбе дизайнымен және жасырылған фараларымен көзге түсетін. 383 қозғалтқышы төмен қысымды 4 баррельді 400 қозғалтқышымен ауыстырылды, ал 440 қозғалтқышының қуаты бұрынғы жалпы көрсеткіштерден гөрі нақтылы таза қуатпен бағаланды. 1972 жылдан бастап барлық қозғалтқыштарда клапан отырғыштары қатайтылды, бұл қатаң шығарындылар ережелеріне байланысты, бұрынғы жылдардағыдай қорғасынды премиум отынның орнына, қарапайым қорғасынды немесе қорғасынсыз бензин қолдануға мүмкіндік берді. 440+6 (үш екі баррельді карбюраторлық жүйе және 1972 жылдың басындағы сату материалдарында көрсетілген) болғанымен, 1971 жылдың тамызындағы сынақтар осы қозғалтқыш 1972 жылғы жаңа және қатаң шығарындылар талаптарына сай емес екенін көрсетті. Дегенмен, кейбір ерте Dodge материалдарында (1971 жылдың тамызындағы баспасөз хабарламалары) бұл қозғалтқыш 1972 жылға қолжетімді деп көрсетілген. Бірнеше (бірқатар, қабылданған саны алты) зауыттық жиынтықтағы алты карбюраторлы Charger-лер құрастырылды, бірақ қозғалтқыш 1971 жылдың қыркүйегінде өндірістен алынды. Pistol Grip 4 жылдамдықты Hurst тік ауыстырғышы 340, 400 және 440 Magnum қозғалтқыштарымен жұптастырылуы мүмкін. Ramcharger капоттық қондырғысы тоқтатылды, сондай-ақ төмендетілген күш беру қатынасы бар артқы ось және күшейтілген серіппелер опция ретінде ұсынылды. Бұл сонымен қатар Dana 60 дифференциалының соңғы жылы болды, ол тек 440/4 жылдамдық, күшейтілген серіппе және 3.54:1 артқы ось қатынасымен бірге қолжетімді болды. "Hi Impact" түстерінің жалғыз қалған нұсқалары "Hemi Orange" (EV2) және "Top Banana" (FY1) болды, соңғысы 1974 жылға дейін басқа атаулармен де қолжетімді болды.
1973 жыл
1973 жылғы модель үшін Charger автомобильдері жаңа металл панельдер алды және 1971-72 жылғы модельдерге қарағанда ұзындығы, ені және сәл биіктігі артты. Сондай-ақ, тік жолақты артқы фаралар мен жаңа радиатор торы орнатылды. Жасырын фаралар тіпті опция ретінде де қолданыстан шығарылды. 318 қозғалтқышы стандартты болып қалды, ал 340 (тек Rallye модельдері үшін қолжетімді), 360 (тек 2 баррельді), 400 (төмен қуатты 2 баррельді/бір шығару тетігі және жоғары өнімді 4 баррельді/екі шығару тетігі) және 440 опция ретінде сақталды. SE модельдері "үш опера терезесімен" және оны қоршаған канопи стиліндегі винил шатыры бар жаңа шатыр дизайнына ие болды. Қалған барлық модельдерде AMC Gremlin стиліндегі терезесі орнына дәстүрлі дизайнға көшкен жаңа төртінші терезе дизайны болды. Осы жылы жалпы сатылым көлемі шамамен 108 000 дананы құрады, бұл 1971-74 Charger буыны үшін рекордтық көрсеткіш, бірақ автомобильдердің 60 пайызынан астамы жоғары өнімді қозғалтқыштармен жабдықталмаған. 1973 жылғы Charger автомобильдері және барлық Chrysler өнімдері алдыңғы және артқы жағына 5 шақырым/сағатқа дейін соққыға төтеп беретін бамперлермен жабдықталды.
1974 жыл
1974 жылғы модельде жаңа түстердің қосылуы, интерьер беттеріндегі дәннің жұмсақ үлгісі және резеңке бампер ұштарының сәл үлкейтілуі сияқты шағын өзгерістер болды. 340 опциясы кішкентай блокқа арналған қуатты қозғалтқыш ретінде 360 4 bbl-ға алмастырылды. Көлік құралының идентификациялық нөмірінің бесінші таңбасы K әрпімен белгіленген 360 2 bbl сияқты, қалған барлық қозғалтқыш опциялары өзгеріссіз қалды. 3.23 "Sure Grip" артқы дифференциалы сияқты бірнеше жоғары өнімділік артқы қатынастар қол жетімді болды. 440 қозғалтқышынан басқа, төрт жылдамдықты беріліс қосымша опция ретінде ұсынылды. Charger енді өнімділік моделі ретінде қарастырылмаса да, сатылымдар жеке сәнді автомобильге қарай бет бұрғандықтан артты. Бұл "мускул кар" дәуірінің аяқталуы болды, ал 1974 жыл – өнімділік опцияларының соңғы жылы еді.
NASCAR
1971-74 жылғы Charger негізінде жасалған автомобильдер NASCAR жарыстарында Buddy Baker, Bobby Isaac, Dave Marcis және Richard Petty сынды жүргізушілермен бірнеше жеңіс одіс етті. Ричард Петти 1972 мен 1977 жылдар аралығында осы кузов стилімен 35 жарыста жеңіске жетті. Chrysler-де жаңа модель болмағандықтан, NASCAR осы Charger-лерге қалыпқа келген мерзімнен бірнеше жыл артық қатысуға рұқсат берді. 1974 жылғы кузовқа ие, Нил Боннетт басқарған Charger 1977 жылғы желтоқсанда Лос-Анджелес Times 500 жарысында Dodge үшін соңғы NASCAR жеңісін (2001 жылға дейін) әкелді. Ричард Петти осы кузов стилін өзінің сүйікті машинасы деп атады, себебі ол өте теңгерілген және мансабында оны пайдаланды.
1975 жыл
1975 жылғы Charger модельі 1974 жылы оны жеке сәнді автомобиль ретінде позициялауға жасалған сатылымның өсуіне ие болды. Charger және жаңа Chrysler Cordoba бір-біріне бауыр болды және екеуі де B платформасына негізделген бір корпуспен бөлісті. Ұсынылған жалғыз модель – Charger SE (Special Edition) болды. Ол "LA" сериялы кішкентай блок V8 және үлкен блок V8-дің үш нұсқасымен қолжетімді болды. Стандартты қозғалтқыш – 2 баррелді кішкентай блок. E58 коді бар 4 баррелді және екі құбырлы жоғары өнімді нұсқасы (225 а.к.) қосымша опция ретінде ұсынылды. 1975 жылы сатылым 30 812 дананы құрады. Корпустың өте тікбұрышты дизайнынан NASКAR командалары жарыс машиналарын жасау үшін алдыңғы жылғы (1974) металл панельдерін пайдалануға мәжбүр болды. Dodge өкілдігін қамтамасыз ету үшін NASКAR 1974 жылғы металл панельдерді 1978 жылдың қаңтарына дейін, жаңа Dodge Magnum жарысқа дайын болғанға дейін пайдалануға рұқсат берді. 1976 жылы Charger 24 сағаттық Ле-Ман жарысына қатысқан екі NASКAR жарыс машинасының бірі болды, ол фаралармен, артқы шамдармен және желдеткішпен жабдықталды. Оны Гершель мен Даг МакГриф жүргізіп, Olympia Beer демеушілік еткендіктен, ол "Oly Express" деген лақап атын алды.
1976 жыл
1976 жылғы Charger модельдер қатары төрт модельге дейін кеңейтілді: базалық, Charger Sport (бұрынғы Dodge Coronet 2 есікті модель, ол тек алдыңғы модель жылы ғана шықты), Charger SE және Charger Daytona. Базалық және Sport модельдері SE және Daytona модельдерінен өзгеше кузовты пайдаланды. Олар, негізінен, 1975 жылғы Dodge Coronet 2 есікті модельдерінің жаңаша белгіленуі болды – және SE мен Daytona модельдерінде ұсынылмаған Slant Six қозғалтқышымен бірге қолжетімді болды. Charger Daytona 360 немесе 400 қозғалтқышымен жабдықталған арнайы сыртқы жиынтық ретінде ұсынылды. 1976 жылғы сатылымдар сәл өсіп, 65 900 данаға жетті.
1977 жыл
1977 жылы Charger Sport (бұрынғы Coronet 2 есіктік нұсқасы, ол тек 1975 жылғы модельде ғана шыққан) және базалық Charger өндірістен алынды, себебі бұл кузов стилі жаңадан аталған B кузовты Monaco желісінің құрамына кірді, ал тек Charger SE және Charger Daytona сатылымға ұсынылды. Шамамен 30 367 дана өндірілді.
1978 жыл
1978 жылғы модель өзге өзгеріссіз сақталды және B корпусының соңғы пайдаланылуы болды. Барлығы 2735 Charger машинасы өндірілді. Магнум Charger-ді Dodge компаниясының B корпусты жеке сәнді көлігі ретінде ығыстырды, соның нәтижесінде оның сатылымы өсті.