Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фрэнсис Д’Арси Годольфин Осборн, 12-ші Лидс герцогы (16 қыркүйек 1884 – 20 наурыз 1964), 1943 жылдан 1963 жылға дейін сэр Д’Арси Осборн деп танылған британдық дипломат.
Francis D'Arcy Godolphin Osborne, 12th Duke of Leeds, (16 September 1884 – 20 March 1964), known between 1943 and 1963 as Sir D'Arcy Osborne, was a British diplomat.
Ерте өмір және мансап
Осборн Сидни Фрэнсис Годольфин Осборн мен Маргарет Дулсибелланың, туған Хамерслидің үлкен ұлы болды. Әкесі арқылы ол 1783 және 1791 жылдар аралығында Сыртқы істер министрі болған Лидстің 5-ші герцогы Фрэнсис Осборнның шөбересінің ұлы болды. Ол Хэйлибери колледжінде білім алып, Ұлыбританияның дипломатиялық қызметіне қабылданды. 1919 немесе 1920 жылдары Осборн болашақ королева Елизавета, Леди Элизабет Боуес Лайонмен танысты, олар өмір бойы достық қарым-қатынас пен хат алмасуды сақтап қалды. Кейін ол оны "өмірінің бұрынғы сүйіктісі" деп сипаттады. Осборн Римге (1909–1913), Вашингтонға, Гаагаға, Лиссабонға (Кеңесші, 1928–1929) және Римге (Кеңесші, 1929–1931) тағайындалды. Содан кейін ол 1931 жылдан 1935 жылға дейін Вашингтондағы Ұлыбританияның өкілі, АҚШ-тағы британдық миссия басшысының орынбасары болып қызмет етті.
Osborne was the eldest son of Sidney Francis Godolphin Osborne and of Margaret Dulcibella, née Hammersley. Through his father, he was the great great grandson of Francis Osborne, 5th Duke of Leeds, Foreign Secretary between 1783 and 1791. He was educated at Haileybury College, before joining HM Diplomatic Service. In about 1919 or 1920, Osborne met Lady Elizabeth Bowes Lyon, the future Queen Elizabeth, with whom he maintained a life long friendship and correspondence. He later described her as "the past love of his life". Osborne was posted to Rome (1909–1913), Washington D. C., The Hague, Lisbon (Counsellor, 1928–1929) and Rome (Counsellor, 1929–1931). He then served as British Minister in Washington, the deputy head of the British mission to the United States, from 1931 to 1935.
Киелі орынның қызметшісі
Осборн 1936-1947 жылдары Киелі Тақтың төтенше елшісі және толық өкілетті министрі болды. Оның тағайындалуы мемлекеттік хатшы кардинал Пачеллидің (кейіннен Папа Пий XII) осы лауазымдағы адамдардың қысқа мерзімді қызметіне қатысты шағымдарынан кейін болды. Шындығында, Осборн өзінің тағайындалуынан кейін Римге алты айдан соң ғана келді. 1940 жылы Италия Ұлыбританияға соғыс жариялағанда, Киелі Таққа аккредитацияланған, бірақ Италия аумағында тұратын Осборн Латеран шарты бойынша Ватикан ішіне көшті. Көптеген ерекше жағдайларды есептемегенде, Осборн 1944 жылы Рим азат етілгенге дейін Ватикан ішінде қамалып, Санта-Марта монастырына жататын қажылар үйінен қиын жағдайларда жұмыс істеді. "Тау" (Mount) кодовый атымен, ол өзінің қаржысымен қолдаған, Монсеньор Хью О'Флаэрти және француз дипломаты Франсуа де Виал басқарған топтың мүшесі болды. Олар нацистерден еврейлер мен одақтас әскерлерінен 4000-қа жуық адамды жасыруға көмектесті, соның ішінде 3925 адам соғыстан аман қалды. Олардың тарихы 1983 жылы түсірілген "Қызыл және қара" (The Scarlet and the Black) фильмінде бейнеленді, онда Грегори Пек О'Флаэрти рөлінде ойнады. Сондай-ақ, ол 1940 жылы Гитлерді құлату мақсатымен Рим Папасы мен бірқатар неміс генералдарының қатысуымен жасалған жоспардың маңызды бөлігі болды. Майор Сэм Дерри өзінің "Римнен қашу жолы" (The Rome Escape Line) атты кітабында 1943 жылы Ватиканде Сэр Д'Арсимен кездескенін былай сипаттады: "Тұрақтылық. Мен өте сирек кездесетіндей сенімді адамға тап болдым. Ол бізді жылы күтіп алды, бірақ мен оның алдында тек қатаң формальдылықты сақтауға мәжбүр болдым. Менің киімдерімнің шектеулерінен [ол монсеньор кейпінде болғандықтан] басқа, мен бұрынғы заманның ағылшын ақсүйектерінің тойларында ғана кездесетіндей ескі әлемнің сыпайылығы мен әдемілігіне толы атмосфераға батып кеттім. Сэр Д'Арси сергекті, әдемі, жасы алпыстан аспаған, бірақ дипломатиялық қызметтегі жылдары оған айналасында ағылшын өмірінің ең мәдениетті жақтарын құруға мүмкіндік берді. Мен ұзақ сапардан кейін үйге оралғандай сезіндім, сонда патшайымдар кешкі асқа келгенін көрдім және мен өзімді жақсы ұстауым керек болды. Осы кешкі ас кезінде Сэр Д'Арси Дерриге қашқындарды ұйымдастырушылардың басшылығын ұсынды.
Osborne was Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary to the Holy See 1936–1947. His appointment came on the heels of Cardinal Secretary of State Pacelli's (future Pope Pius XII) complaints regarding the short tenure of holders of the post; in fact, Osborne himself waited six months after his appointment before arriving in Rome. When Italy declared war on the United Kingdom in 1940, Osborne, accredited to the Holy See but living in Italian territory, moved inside the Vatican according to arrangements made under the Lateran Treaty. With a few exceptions, Osborne would be immured inside the Vatican until the liberation of Rome in 1944, working under difficult conditions from a pilgrim hostel attached to the Convent of Santa Marta. Using the code name "Mount", he was one of the group, which he supported with his own money, led by Monsignor Hugh O'Flaherty and a French diplomat François de Vial who helped conceal some 4,000 escapees, whether Jews or Allied soldiers, from the Nazis: 3,925 survived the war. Their story was portrayed in the 1983 film The Scarlet and the Black, starring Gregory Peck as O'Flaherty. He also played a key part in a plot in 1940, which involved the Pope and certain German generals, to overthrow Hitler. Major Sam Derry, in his book The Rome Escape Line, described meeting Sir D'Arcy in the Vatican in 1943:Unruffled poise Seldom have I met any man in whom I had such immediate confidence. He welcomed us warmly, yet I found it impossible to behave with anything but strict formality. Apart from the restraining influence of my clothing [he was disguised as a monsignor] I was almost overwhelmed by an atmosphere of old world English courtliness and grace which I had thought belonged only to the country house parties of long ago. Sir D'Arcy was spry, trim, a young sixty, but he had spent years enough in the diplomatic service to develop an astonishing aptitude for creating around himself an aura of all that was most civilized in English life. I felt as though I had returned home after long travels, to find that royalty had come to dinner, and I had to be on my best behaviour. Following this dinner, Sir D'Arcy offered Derry the command of the escape organisation.
Кейінгі өмір және өлім
Соғыстан кейін Осборн дипломатиялық қызметтен зейнеткерлікке шығып, Италияға қоныс аударды, Римде, 66 Via Giulia мекенжайындағы Palazzo Sacchetti-де тұрды. Соғыс кезінде танысқан болашақ Папа Павел VI-мен бірге Римнің кедей балалары үшін өндірістік мектеп құрды. Оған бірнеше рет Королева мен Королева-ана келді. Оның қаржылық жағдайы тұрақсыз болды, ал 1962 жылы достар тобы, соның ішінде Королева-ана да, оған көмек көрсету үшін ақша жинады. Соғыстан кейін бірнеше рет ол Пий XII-нің соғыс кезеңіндегі іс-әрекеттерін қорғап жазды, оған сын бағытталған болатын. Осборн 1963 жылғы 26 шілдеде екінші туысынан алыс туысынан кейін Лидс герцогы атағына ие болды. Ол бір жылдан кейін, 1964 жылғы 20 наурызда, жетпіс тоғыз жасында қайтыс болды, осымен герцогтық және оның барлық қосымша атақтары тоқтатылды. Папа Павел VI, Осборнның соңғы ауруы кезінде оның жеке бөлмесіне күнделікті өкілін жіберген болатын, оған көңіл айтты, сондай-ақ Папаның Мемлекеттік хатшысы кардинал Чиконьяни да көңіл айтты. Лидс герцогы 1964 жылғы 24 наурызда Римдегі протестант зиратында жерленді. Ұлыбританияның Ватикан елшісі Сэр Питер Скарлетт Королеваның өкілі ретінде қатысты, ал Ұлыбританияның Италиядағы елшісі Сэр Джон Уорд Королева-ананың өкілі ретінде қатысты.
After the war, Osborne retired from the Diplomatic Service and settled in Italy, living at the Palazzo Sacchetti, 66 Via Giulia, Rome. With the future Pope Paul VI, whom he had befriended during the war, he founded an industrial school for the poor boys of Rome. He was visited by the Queen and the Queen Mother on several occasions. His financial situation remained precarious, and in 1962 a group of friends, including the Queen Mother, arranged a sum of money for his relief. On several occasions after the war, he wrote in defence of Pius XII's wartime record, which had come under attack. Osborne succeeded his second cousin once removed as the Duke of Leeds on 26 July 1963. He died just a year later on 20 March 1964, at the age of seventy nine, at which point the dukedom and all of its subsidiary titles became extinct. Pope Paul VI, who had sent his personal chamberlain to visit Osborne's residence daily during his final illness, expressed his condolences, as did Cardinal Cicognani, the papal Secretary of State. The Duke of Leeds was buried in the Protestant Cemetery, Rome on 24 March 1964. Sir Peter Scarlett, British Minister to the Holy See, represented the Queen at the funeral, and the British Ambassador to Italy, Sir John Ward, represented the Queen Mother.
Құрметтер
Осборн 1930 жылы Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің серігі (CMG) болып тағайындалды және 1943 жылғы туған күніне орай кавалер-командор (KCMG) атағына көтерілді. Ол екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияға жасаған жалғыз сапарында осы кавалер атағын алды, бұл үшін Италиядан арнайы рұқсат алу қажет болды. Ол сонымен қатар Сент-Джон орденінің (KStJ) және Ұлы Григорий орденінің (KCSG) кавалер-командующийы болды.
Osborne was appointed a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG) in 1930, and promoted to Knight Commander (KCMG) in the 1943 Birthday Honours, receiving the knighthood on his only trip to the United Kingdom during the Second World War, which required special Italian permission. He was also a Knight of Grace of the Order of Saint John (KStJ) and Knight Commander of the Order of St. Gregory the Great (KCSG).
Мұра
Осборн кең көлемді күнделік жүргізді, оның бөліктерін Оуэн Чадвик 1980 жылғы Форд лекцияларының және 1988 жылғы "Британия және Ватикан Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде" кітабының негізі ретінде пайдаланды. Чадвик Осборнның күнделігінен былай деп келтірді: "Жақсылық тілеу дұғасы кезінде мен өмір кітабындағы қаламмен сызылған шеткі жазба ғана екенімді қайғылы тұжырымға келдім. Мен мүлдем негізгі мәтінде жоқпын". Күнделік Британ кітапханасының қорында сақтаулы.
Osborne kept an extensive diary, portions of which were used by Owen Chadwick as the basis of his 1980 Ford Lectures and his 1988 book, Britain and the Vatican during the Second World War. Chadwick's quotations from Osborne's diary included: "I reached the grave conclusion during the Mass that I am nothing but a pencilled marginal note in the Book of Life. I am not in the main text at all." The diary is in the collections of the British Library.