Салем Қызы Саймон Гуд (1653-1692) – АҚШ-тағы Салем Қызы Саймон сот процесінде тағылған айыптармен өлімге кесілген колонист. Әкесінің өлімі мен мүліктік даулар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Салем сиқыршылар соты кезінде атқыланған 17 ғасырдағы американдық отарлаушы.
17th century American colonist executed during the Salem Witch Trials
Өмірбаян
Сара Гуд 1653 жылы Массачусетс штатының Уэнхэм қаласында Джон Соларт есімді, жақсы жағдайдағы таверна иесінің қызы болып дүниеге келді. 1669 жылы, ол 16 жаста болғанда, әкесі өз-өзіне қол жұмсады. Оның 70 акр жері шамамен 500 фунт стерлингке бағаланды, бірақ ол өсиет қалдырмады. Ол қайтыс болған кезде Соларттар Салем аймағындағы жер дауларына қатысқан көптеген отбасылардың бірі болды. Мүлік негізінен жесір әйелі мен екі ұлына бөлінді, жеті қызына тек аз ғана үлес берілді, алайда, тіпті оны да анасының жаңа күйеуі қыздарға бермеді. Сара мұра алмай, некеден басқа ешқандай мүмкіндігі болмады. Ол келісімшарт бойынша жұмыс істейтін Дэниел Пул есімді адамға тұрмысқа шықты, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін оны үлкен қарызбен қалдырды. Сараның әкесінен мұраға алған жерінің шағын бөлігі Пулдің кредиторларының талабымен сотта жоғалып кетті. Олар күйеуімен бірге қалған мүлікті сатуға мәжбүр болды, бұл оларды кедей және үйсіз қалдырды, содан кейін Салемде үйлерден қайыр сұрауға көшті. Әңгімеге сәйкес, Сэмюэл Паррис оған қайырымдылық жасағаннан кейін ол "мұңқылдап" кетіпті, және ол қайырымдылық алған немесе алмаған кезде де жағымсыз адам ретінде танылды. Сэмюэл мен Мэри Эбби оған біраз уақыт баспана бергенде, оның "өте шаршататын мінезі, қатыгездігі және зұлымдыққа бейімділігі" соншалықты болғандықтан, оны шығарып жіберді. Оның күйеуі тергеушілерге ол "барлық жақсылықтың жауы" екенін айтты. Ол шіркеуге бармайтынына қатысты сұраққа, өйткені ғибадатқа лайықты киімі болмағанын жауап берді.
Sarah Good was born in 1653, the daughter of a well to do tavern owner in Wenham, Massachusetts named John Solart. In 1669, when she was 16 years old, her father committed suicide. His 70 acre estate was valued around 500 pounds and he didn't leave a will. At the time of his death, the Solarts were one of many families involved in land disputes around Salem. The estate was divided mostly between his widow and two sons, with only a small allotment to be shared among seven daughters, however, even this was denied to the girls by their mother's new husband. Sarah was left with no dowry and no prospects beyond marriage to an indentured servant named Daniel Poole who left her heavily in debt when he died soon after. The small portion of land that Sarah had received from her father's estate was lost in a suit filed by Poole's creditors. She and her new husband sold the remainder leaving them impoverished and homeless, and were forced to beg from the households of Salem. It was rumored that she walked off "muttering" after Samuel Parris gave her charity, and she developed a reputation for being unpleasant whether she received charity or not. When Samuel and Mary Abbey gave her lodgings for a time they said she was "so turbulent a spirit, spiteful and so maliciously bent" that they put her out. Her husband told the examiners that she was "an enemy to all good". When accused of never attending church she said it was because she hadn't any proper attire for the services.
Айыпталудың теориялары
Гуд төмен экономикалық жағдайда болды, қыздарына мұра құқығын бермейтін және оның бірінші күйеуі Дэниел Пулдің қарызы салдарынан кедейлікке түсті. Сот процестерінде, әсіресе Сара Гудтың ісінде, айыптаушылар көбінесе қызғаныш пен ашуды сиқыршылардың наразылығы мен ашуының себебі деп көрсетті. Оның көршілерге және басқаларға тәуелді болуы Гудқа деген күдікті күшейтті, сондай-ақ оған ұқсас тәуелді әйелдердің де сиқырмен айналысады деген пікір пайда болды. Тағы бір теория айыптаулардың себебін оның күйеуімен және көршілерімен болған қарым-қатынасында іздеді. Уильям Гуд әйелінің өзіне "жаман қарым-қатынасы" болғандықтан, оның сиқыршы екенінен қорқыныш білдірді, бұл оның мінезін ұнатпағанын немесе әйелге қойған талаптарын орындамағанын көрсетеді. Оны көршілері пуритандық құндылықтарға қарсы шыққандығы үшін айыптады, сондай-ақ екі әйелді баурап алған деп айыптады; аурулар көбінесе кездейсоқ және түсініксіз болатын.
Good was of a lower economic status, reduced to poverty due to the inheritance customs which cut out daughters and the debt of her first husband, Daniel Poole. Accusers at the trials, especially in the trial of Sarah Good, often cited jealousy and envy as explanations for witches' discontent and anger. Her dependency on neighbors and others perpetuated suspicions of Good, and that other dependent women like her were practicing witchcraft. Another theory behind the accusations was explained by her relationship with her husband and her neighbors. William Good claimed he feared that his wife was a witch due to "her bad carriage to him", indicating he disliked her demeanor or how well she met his expectations for a wife. She was accused by her neighbors because she challenged Puritan values, and she was accused of possessing two women; the afflictions were often sporadic and inexplicable.
Сот
Ол кіргізілгенде, айыптаушылар бірден алға-артқа тербеліп, аңырау салды, бұл Гудтың қатысуына реакция ретінде болғандай көрінді. Сот барысының кезінде айыптаушылардың бірі кенеттен құрылып қалды. Ол тынышталғаннан кейін, Гуд өзіне пышақпен шабуыл жасады деп мәлімдеді; тіпті ол оның бір бөлігін көрсетіп, қару шабуыл кезінде сынғанын айтты. Бірақ осы мәлімдемені естігеннен кейін, жас қала тұрғыны сотқа шығып, бұл бөлік оның өзінің пышағынан бір күн бұрын сынғанын, ал қыз мұны көргенін айтты. Содан кейін ол пышақтың екінші жартысын көрсетіп, сөзін дәлелдеді. Мұны естіген судья Уильям Стоутон қызды, өзінің шындық деп санайтын нәрсені асыра айтқаны үшін сөкпеді. Гуд пен Сара Осборн оларға тағылған айыптамаларды жоққа шығарса да, Титуба өзін "шайтанның қызы" деп мойындады. Ол олардың алдына толық қара киім киген ұзын бойлы адам келіп, үлкен кітапқа қол қоюларын талап еткенін айтты. Титуба бастапқыда бас тартқанын, бірақ Гуд пен Осборн оны мәжбүрлегеннен кейін атын жазғанын айтты. Кітапта тағы алты есім болған, бірақ олар оған көрінбеген. Сондай-ақ, Гуд мысығына Элизабет Хаббардқа шабуыл жасауға бұйрық беріп, қыздың денесінде сызаттар мен тістеу іздерін қалдырғанын айтты. Ол Гудты қара және сары құстармен көргенін және Гуд осы жануарларды қыздарға зиян келтіру үшін жібергенін айтты. Қыздар тағы да құрылай бастағанда, Титуба Гудтың оң қолында сары құс көргенін мәлімдеді. Жас айыптаушылар келісті. Гуд Салем ауылының жиналыс үйінде он екі қазы алдында өзін қорғау мүмкіндігіне ие болғанда, өзінің кінәсіздігін жариялап, Титуба мен Осборнды нағыз сиқыршылар деп мәлімдеді. Бірақ соңында Гуд сиқыршылық жасады деп танылып, өлім жазасына кесілді. 1692 жылдың 19 шілдесінде, қалған төртеу үкімді тыныш күтіп тұрғанда, Гуд өзінің кінәсіздігін қаһарлы түрде жариялады. Пастор Николас Нойес Гудты мойындауға мәжбүрлеуге талпынды, бірақ сәтті болмады. Оны сотталушылар кінәлі деп тапқанда, ол оған: "Мен сендей сиқыршы емеспін, егер менің өмірімді алсаң, Құдай сені қан ішуге мәжбүрлейді", - деп айғайлады. Алайда, осы сөздер оның өлімін куәгерлеген замандас адамдардың ешқайсысының есебінде кездеспейді. Сонымен қатар, жиырма бес жылдан кейін Нойес өзінің қанынан тұншығып қайтыс болды деген әңгіме бар. Гуд тұтқындалған кезде жүкті болған және Ипсвич түрмесіндегі камерасында нәресте туған. Нәресте анасы асылып өлмей тұрып қайтыс болды. 1710 жылы Уильям Гуд Сара мен Доркасқа келтірілген денсаулық және психикалық зиян үшін Ұлы және Жалпы сотқа сәтті шағымданып, отыз фунт стерлинг алды, бұл сиқыршылық құрбандарының отбасыларына берілген ең үлкен сомалардың бірі болды.
On , When she was brought in, the accusers immediately began to rock back and forth and moan, seemingly in response to Good's presence. Later in the trial, one of the accusers fell into a fit. When it had stopped, she claimed Good had attacked her with a knife; she even produced a portion of it, stating the weapon had been broken during the alleged assault. However, upon hearing this statement, a young townsman stood and told the court the piece had broken off his own knife the day before, and that the girl had witnessed it. He then revealed the other half, proving his story. After hearing this, Judge William Stoughton simply scolded the girl for exaggerating what he believed to be the truth. Although both Good and Sarah Osborne denied the allegations against them, Tituba admitted to being the "Devil's servant". She stated that a tall man dressed all in black came to them, demanding they sign their names in a great book. Although initially refusing, Tituba said, she eventually wrote her name, after Good and Osborne forced her to. There were six other names in the book as well but were not visible to her. She also said that Good had ordered her cat to attack Elizabeth Hubbard, causing the scratches and bite marks on the girl's body. She spoke of seeing Good with black and yellow birds surrounding her, and that Good had also sent these animals to harm the girls. When the girls began to have another fit, Tituba claimed she could see a yellow bird in Good's right hand. The young accusers agreed. When Good was allowed the chance to defend herself in front of the twelve jurors in the Salem Village meeting house, she argued her innocence, proclaiming Tituba and Osborne as the real witches. In the end, however, Good was convicted of witchcraft and sentenced to death. On July 19,1692, While the other four quietly awaited execution, Good firmly proclaimed her innocence. The Rev. Nicholas Noyes was persistent, but unsuccessful, in his attempts to force Good to confess. When she was found guilty by the judges, including Noyes, according to legend she yelled to him: "I'm no more a witch than you are a wizard, and if you take away my life God will give you blood to drink", although this sentence does not appear in any of contemporary reports of the execution. There is also a legend that, twenty five years later, Noyes died from choking on his own blood. Good was pregnant at the time of her arrest and gave birth to an infant in her cell in the jail in Ipswich. The infant died before her mother was hanged. In 1710, William Good successfully sued the Great and General Court for health and mental damages done to Sarah and Dorcas, ultimately receiving thirty pounds sterling, one of the largest sums granted to the families of the witchcraft victims.
Танымал мәдениетте
Джон Нилдің 1828 жылғы «Рейчел Дайер» романында Сара Гудтың айтқан лағаты, Нейтанэл Хоторнның «Жеті қабырғалы үй» романындағы Матью Маульдің лағатына ұқсас болуы мүмкін. Сара Гуд американдық «Buried Voices» металл тобының «Sarah Good» әнінде еске алынады. «Мен сендей сиқыршы емеспін, егер менің өмірімді алсаң, Құдай сені қан ішуге мәжбүр етеді» деген сөз канадалық психоделикалық/кантри тобы «The Sadies»-тің «Darker Circles» CD-сінде жарияланған. «Supernatural» сериалының 14-ші маусымының 13-ші эпизодында Сара Гудтың бас сүйегі эзотерикалық зат ретінде айтылады.
In John Neal's 1828 novel Rachel Dyer, Sarah Good pronounces a curse from the gallows that may have inspired Matthew Maule's curse in Nathaniel Hawthorne's The House of the Seven Gables. Sarah Good is featured in the song "Sarah Good" by the American metal band "Buried Voices". The quote "I'm no more a witch than you are a wizard, and if you take away my life God will give you blood to drink" is printed on the CD "Darker Circles" by the Canadian psychedelic/country band the Sadies. In Supernatural, season 14 episode 13, Sarah Good is mentioned as her skull being an occult object.