Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарында кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер елдің заң жүйесі мен экономикасының маңызды бөлігін құрайды. Кепілдікпен қамтамасыз етілген мәмілелер туралы заң, несие берушілерге борышкерлердің мүлкіне (яғни активтеріне) кепілдік беру құқығын беру арқылы, қарыз алушы қарызды төлемеген жағдайда заңдық қорғау алуға мүмкіндік береді. Мұндай шаралардың болуы несие берушілерді төмен пайыздық мөлшерлемемен капитал беруге ынталандырады, бұл өз кезегінде несие ағынының еркін жүзеге асуына көмектеседі және экономикалық өсімді күшейтеді. Барлық елу штат қабылдаған Бірыңғай коммерциялық кодекс (UCC) 9-бабы, негізінен, жеке мүлікке кепілдік құқығы берілген мәмілелерді реттейді. Ол жылжымалы мүлік, материалдық емес мүлік және бекітілген мүлік бойынша кепілдік құқықтарын құру және оларды күшіне енгізу тәртібін анықтайды. UCC 9-бабы 19-шы және 20-шы ғасырлардың басында әртүрлі штаттарда қалыптасқан, қауіпсіздік құралдарының алуан түрлі жиынтығын алмастырды. Бұл АҚШ соттарының жалпы емес кепілдік құқықтарын мемлекеттік саясатқа қарсы деп тануына немесе оларды алаяқтық мәмілелер деп қарауына байланысты болды. UCC 9-бабын жасаушылар, әсіресе Грант Гилмор, тарихи тәжірибе көрсеткендей, мұндай кепілдік құқықтарын жақтырмау несие берушілердің оларды сұрауына немесе борышкерлердің оларды кез келген жолмен беруге тырысуына кедергі келтірмейді және олар экономикалық тұрғыдан тиімді болғандықтан, бірыңғай және жеңілдетілген кепілдік құқығы заңын әзірлеу дұрыс жол екенін сәтті дәлелдеді. Жылжымайтын мүлікке кепілдік құқығы берілген мәмілелер 9-баппен емес, әр юрисдикцияда әртүрлі болатын жылжымайтын мүлік заңдарымен реттеледі. Дегенмен, жылжымайтын мүлікпен қамтамасыз етілген шартты беру немесе тасымалдау, егер шарт саудаға қолданылатын құрал болса, 3-баппен реттелуі мүмкін. Екеуі де 9-баппен реттелетін жылжымайтын мүлікке ипотека немесе сенімгерлік актісімен қамтамасыз етілген вексельге кепілдік берілген үлестен ажыратылуы тиіс. Бұл соңғы айырмашылық жылжымайтын мүлікпен қамтамасыз етілген вексельдерді сату және сатып алу кезінде маңызды. Бұл айырмашылық маңызды болатын көптеген жағдайлар бар. Мысалы, депозиттік емес ипотекалық несие беруші өзінің операцияларын қоймалық несиемен қаржыландыруы мүмкін, ал қиын жағдайдағы несиелермен айналысатын маман несиелік желі ала алады. Біріншісі жылжымайтын мүлік сатып алуға несие береді, ал екіншісі номиналды құнынан төмен бағамен мәселелі несиелерді сатып алады (содан кейін оларды қайта келіседі немесе негізгі кепілдікті алып тастайды). Екі жағдайда да ипотекалық несие берушінің немесе мәселелі несиелермен айналысатын маманның негізгі жылжымайтын мүлік кепілдігіндегі мүддесі штаттық жылжымайтын мүлік заңдарымен қамтамасыз етіледі. Бірақ олардың несие берушілерінің негізгі кепілдікпен қамтамасыз етілген вексельдердегі мүддесі 9-бап бойынша қамтамасыз етіледі. Кепілдік құқықтары банкроттық жағдайында ерекше құнды, өйткені банкротқа ұшыраған борышкердің мүлкіне кепілдік құқығы бар кредиторлар, мүлікті бөліп-тарқату кезінде мұндай құқықтары жоқ кредиторларға (қамтамасыз етілмеген кредиторларға) қарағанда басымдыққа ие болады.
Secured transactions in the United States are an important part of the law and economy of the country. By enabling lenders to take a security interest in collateral (that is, the assets of debtors), the law of secured transactions provides lenders with assurance of legal relief in case of default by the borrower. The availability of such remedies encourages lenders to lend capital at lower interest rates, which in turn facilitates the free flow of credit and stimulates economic growth. Article 9 of the Uniform Commercial Code (UCC), as adopted by all fifty states, generally governs secured transactions where security interests are taken in personal property. It regulates creation and enforcement of security interests in movable property, intangible property, and fixtures. UCC Article 9 replaced a wildly diverse array of security devices that had evolved in the various states during the 19th and early 20th centuries, in response to the reluctance of U. S. courts to enforce general nonpossessory security interests as either against public policy or because they were perceived as fraudulent conveyances. The drafters of UCC Article 9, particularly Grant Gilmore, successfully argued that since historical experience showed that disfavoring such security interests would not prevent creditors from requesting them or debtors from trying to give them by any means necessary, and because they were clearly economically useful, the better path was to develop a unified, simplified law of security interests. Transactions where security interests are taken in real property are regulated not by Article 9, but by real property laws that vary among jurisdictions. However, the assignment or conveyance of a contract secured by real property may be regulated by Article 3 to the extent that the contract is a negotiable instrument. Both must be distinguished from a secured interest in a promissory note that is secured by a mortgage or deed of trust on real property, which is regulated by Article 9. This latter distinction is important in the context of the sale and purchase of promissory notes secured by real property. There are a variety of situations in which this distinction is important. For example, a non depository mortgage lender may fund their operations with a warehouse line of credit, while a distressed loan workout specialist may obtain a line of credit. The first makes loans for the purchase of real property; the second will acquire nonperforming loans at a discount from their face value (and then will either renegotiate them or foreclose on the underlying collateral). In either situation, the mortgage lender or workout specialist's interest in underlying real property collateral will be secured under state real property law. But their lender's interest in the notes secured by the underlying collateral will be secured under Article 9. Security interests are particularly valuable in bankruptcy, because creditors who have security interests in a bankrupt debtor's estate take priority over creditors who lack such interests (unsecured creditors) in the distribution of the debtor's assets.
Тіркелу және кемелділік
Қамқорлық құқығы кепілдікке қатысты ол тіркелгеннен кейін ғана күшіне енеді. Тіркелу үшін үш нәрсе қажет: (i) борышкердің кепілдікке құқығы болуы немесе құқықтарды беруге өкілеттігі болуы; (ii) құнның берілуі; және (iii) көп жағдайда борышкер кепілдікті дұрыс сипаттайтын кепілдік шартын растауы. АҚШ Бірыңғай коммерциялық кодексінің (U.C.C.) § 9-203 тармағын қараңыз. Тұтыну тауарлары мен коммерциялық зиянға келтіру туралы талаптарға қатысты кейбір шектеулерге қарамастан, кепілдік құқығы кейіннен алынған мүлікке де қолданылуы мүмкін – яғни, кепілдік шарты расталғаннан кейін борышкер сатып алған мүлікке де тіркелуі мүмкін. АҚШ Бірыңғай коммерциялық кодексінің (U.C.C.) § 9-204 тармағын қараңыз. Құнға жаңа несие немесе бұрынғы қарыз кіруі мүмкін. АҚШ Бірыңғай коммерциялық кодексінің (U.C.C.) § 1-204 тармағын қараңыз. Кепілдік құқығын тіркеу кепілдік берушінің кепілдікке қатысты мүддесінің басқа кепілгерлердің, кейінгі сатып алушылардың, жалға алушылардың немесе лицензиардың мүддесінен басым болуын қамтамасыз етпейді. Жалпы алғанда, мұндай басқа талапкерлерге қарағанда басымдыққа ие болу үшін кепілдік "жетілдірілуі" керек. Кейбір кепілдік құқықтары тіркелген кезде автоматты түрде жетілдірілсе де (АҚШ Бірыңғай коммерциялық кодексінің (U.C.C.) § 9-309 тармағын қараңыз), көбінесе жетілдіру үшін кепілдіктің ауыртпалыққа ұшырағанын әлемге хабарлауға арналған заңдық процедураны орындау қажет. Жетілдірудің ең көп таралған тәсілі – қаржылық мәлімдемені (көбінесе оның форма нөмірімен: UCC 1) борышкер орналасқан АҚШ штатындағы тиісті мемлекеттік кеңседе (әдетте Мемлекеттік хатшының кеңсесінде) тіркеу. АҚШ Бірыңғай коммерциялық кодексінің (U.C.C.) § 9-301, § 9-310 тармақтарын қараңыз. Жылжымайтын мүлікке қатысты кредитор кепілдік құралын, мысалы, ипотеканы немесе сенімгерлік шартын жылжымайтын мүлік орналасқан округте тіркейді.
A security interest becomes enforceable against the collateral as soon as it attaches. Attachment requires three things: (i) that the debtor have rights in the collateral or the power to convey rights; (ii) that value be given; and (iii) in most cases, that the debtor have authenticated a security agreement that adequately describes the collateral. See U. C. C. § 9 203. Subject to some minor restrictions relating to consumer goods and commercial tort claims, a security interest can encumber after acquired property—that is, it can attach to property the debtor acquires after authentication of the security agreement. See U. C. C. § 9 204. Value can include a new loan or an old debt. See U. C. C. § 1 204. Attachment of a security interest does not ensure that the secured party's interest in the collateral will be superior to the interest of other lienors or subsequent buyers, lessees, or licensee. In general, to obtain priority over such other claimants, the security interest must be "perfected." Although some security interests are perfected automatically upon attachment, see U. C. C. § 9 309, for most perfection must be achieved through compliance with statutory procedure designed to give the world notice that the collateral is encumbered. The most common method of perfection is through filing a financing statement (often referred to by its form number: UCC 1) in the appropriate state office (usually the office of the Secretary of State) in the U. S. state in which the debtor is located. See U. C. C. §§ 9 301, 9 310. For real property, the creditor records a security instrument such as a mortgage or deed of trust in the county where the real property is located.