Паскале Анфосси: итальяндық опера композиторының өмірі мен шығармашылығы
Pasquale Anfossi
Паскале Анфосси (1727-1797) – италияндық опера композиторы. 80-нен астам опера, шіркеу музыкасын жазған. Биографиясы, өмірі мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Паскуале Анфосси (5 сәуір 1727 – 1797 жылдың ақпаны) – итальян опера композиторы. Лигуриядағы Таджия қаласында туған ол Николо Пиччини мен Антонио Сакчиниден сабақ алды және негізінен Лондон, Венеция және Римде жұмыс істеді. Ол 80-нен астам опера, соның ішінде опера-серия және опера-буффа жазды, бірақ өмірінің соңғы жылдарында шіркеу музыкасына, әсіресе ораторияларға көбірек назар аударды. Анфосси 1797 жылы Римде қайтыс болды.
Italian opera composer (1727–1797)
Pasquale Anfossi (5 April 1727 – February 1797) was an Italian opera composer. Born in Taggia, Liguria, he studied with Niccolò Piccinni and Antonio Sacchini, and worked mainly in London, Venice and Rome. He wrote more than 80 operas, both opera seria and opera buffa, although he concentrated on church music, especially oratorios, during his last years. Anfossi died in Rome in 1797.
Мансап
Алғашында орындаушы болуды мақсат еткен ол 1744 - 1752 жылдары Неапольдегі Лорето консерваториясында скрипканы оқыды және он жыл бойы опера оркестрінде ойнады. Содан кейін ол Сачкини мен Пиччиниден сабақ алып, композиторлық өнерге көшті. Оның өзінің "La Serva Spiritosa" операсы 1763 жылы Рим карнавалында алғаш рет қойылды, бірақ сол кезде оның авторлығы толық анықталмады. Ол ұстазы Сачкинидің жұмысына көмектесіп, оның туындыларын толықтырғанды жөн көрді. Дегенмен, ол 1773 жылы Римде "L'incognita perseguitata" драмасымен үлкен жетістікке жетті. 1782 жылға дейін ол 30-ға жуық опера жазды, олар негізінен Венецияда және Римде, сондай-ақ Италияның басқа да аймақтарында және Венада қойылды. Оның Лондондағы тұңғыш қойылымы – "Il trionfo della costanza" (1782 ж.). Ол 1786 жылға дейін Лондонда музыкалық директор болып жұмыс істеді, онда ол өзінің бес операсын және басқа композиторлардың шығармаларының басқа нұсқаларын орындады; мысалы, Глюктің "Орфео ед Эвридика" операсына Иоганн Кристиан Бах және Гендельдің қосымша музыкасын қосты. Оның туындылары әрқашан жақсы қабылдана бермеді: бір сыншы оның Лондондағы соңғы операсы "L'inglese in Italia" туралы "музыкасы, әрине, тығырықтан шыға алмайтын бірқалыптылықтан зардап шегеді" деп жазды. Анфосси Италияға оралып, 1787 жылы карнавалда "Le pazzie de' gelosi" фарсасымен Рим жұртшылығының ықыласын қайта жеңді. 1789 жылы 20 жылдық опералық композицияның үздіксіз кезеңі аяқталды, ал Анфосси өзін шіркеу музыкасымен шектеді. Ол Сан-Джованни-ин-Латеранның капелла маэстросы болып тағайындалды және 1797 жылы қайтыс болғанға дейін бұл лауазымды иеленді.
Aiming at first to become a performer, he studied violin at the Neapolitan Loreto Conservatorium from 1744 to 1752, and played in an opera orchestra for ten years. He then turned to composing, studying with Sacchini and Piccinni. The first performance of his own work, the opera buffa La Serva Spiritosa was at the Rome Carnival in 1763, though his authorship of the work was not clearly established at the time. It appears he preferred to work under his teacher Sacchini, supplementing his tutor's works. Nevertheless, he made a breakthrough with his dramma giocoso L'incognita perseguitata in 1773 in Rome. By 1782 he had written about 30 operas, performed mainly in Venice and Rome, although on occasion also in other parts of Italy and in Vienna. His first London performance was Il trionfo della costanza in 1782. He was engaged as musical director in London until 1786, where he performed five of his own operas and alternative versions of work by other composers; for example, Gluck's Orfeo ed Euridice with supplementary music by Johann Christian Bach and Händel. His works were not always well received: one critic wrote "the music suffers obviously from a tiring monotony" about his last opera in London, L'inglese in Italia. Anfossi returned to Italy, and won back Roman public opinion in 1787 with the farsa Le pazzie de' gelosi at the Carnival. In 1789, the uninterrupted 20 year stretch of operatic composition stopped, and Anfossi restricted himself to church music. He was appointed Maestro di Capella of San Giovanni in Laterano, and held this position till his death in 1797.
Шығармалары
Анфоссидің шығармаларының толық көлемі әлі анықталған жоқ, бірақ ол кем дегенде 60, мүмкін 70 немесе одан да көп опера, сондай-ақ латын және итальян тілдерінде кем дегенде 20 оратория жазған. Оның ерте туындылары стилі жағынан ұстаздары Пиччини мен Сакчинидің шығармаларымен тығыз байланысты, оларда диатоникалық гармония және кейде шабыттандыратын мелодия кездеседі. Оның оркестрлеу стилі мансабының барысында күрт өзгерді; ол үрмелі аспаптарды пайдалану арқылы әртүрлі түсті әсерлерге қол жеткізді. 1770 жылдардың ортасына дейін оның опера буффасында әдеттегі, таза да капо ариясын ұнатуы байқалды, осылайша оның комедиялық туындыларындағыдай, еркін пішіндес үзінділерге көшуге мүмкіндік берді. Ол финалдар сияқты ұзын үзінділерді артық көретін секілді, сонымен қатар лирикалық сәттер мен тіркестерге бейімділік танытты. Анфоссидің музыкасы негізінен драмалық жағынан жеткіліксіз және кейіпкерлерді бейнелеуде әлсіз деп сынға ұшырады. Оның буффо кейіпкерлері көбінесе Цимароса мен Паизиелло сияқты замандастарының кейіпкерлерімен салыстырғанда өзгеше емес, ал оның сериоздық музыкасы белгілі бір стереотиптік сипатқа ие. Опера композиторы ретінде Анфосси өте танымал болғанына қарамастан, ұзақ жылдар бойы ұмытылып қалды, себебі оның туындылары Сальери, Россини және Моцарттың шығармаларымен қабығына жасырылды. Дегенмен, Иоганн Вольфганг фон Гете Веймар театрының директоры болып жұмыс істеген кезінде Анфоссидің "Ла мага Чирче" (Чирче, сиқыршы) атты фарсеттасын қойды. Ол либреттоны Кристиан Август Вулпиуспен бірге өңдеді және оны жалғастыру жоспарларын жасады, бірақ ол жоспарлар іске аспады. Тек соңғы 20 жылда ғана Анфоссидің шығармашылығы, мысалы, "Джузеппе танылды" сияқты түрлі қойылымдар арқылы қайта бағаланды. Оның туындылары 2005 жылғы Зальцбург жазғы фестивалінде көрсетілді.
The sum of Anfossi's work is not completely known, but he composed at least 60, possibly 70 or more, operas, and at least 20 oratorios in Latin and Italian. His early work is, understandably, closely related in style to that of his teachers, Piccinni and Sacchini, with diatonic harmony and intermittently inspired melody. His orchestration style changed significantly during the course of his career; he realised more colourful effects through the use of wind instruments. Until the middle of the 1770s his opera buffa showed him to prefer the old fashioned, pure da capo type of aria, in order to, as in his comic works, proceed to more freely shaped passages. He appeared to prefer longer passages such as finali, and he clearly had a preference for sentimental moments and phrases. Anfossi's music was fundamentally criticised as inadequately dramatic, and weak in characterisation. His buffo characters are generally not as original as those of some of his contemporaries, such as Cimarosa and Paisiello, while his seria music has a certain stereotypical nature. As an operatic composer, Anfossi remained forgotten for a long time, despite his great popularity with his contemporaries, because his works were overshadowed by those of Salieri, Rossini and Mozart. Nevertheless, Johann Wolfgang von Goethe staged Anfossi's farsetta La maga Circe (Circe, the Sorceress) in his role as the theatre director of Weimar. He adapted the libretto with Christian August Vulpius and also made plans for a continuation, which never came to bear. Only in the last 20 years has Anfossi's work been appreciated anew, through diverse productions such as Giuseppe riconosciuto. His work was featured at the 2005 Salzburg Summer Festival.