Г Graciela Iturbide: Мексикалық фотографтың өмірі мен шығармашылығы
Graciela Iturbide
Грасиела Итурбиде – мексикалық фотограф (1942 ж.т.). Халықаралық көрмелерге қатысып, фотосуреттері атақты музейлерде сақталады. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық фотограф (1942 жылы туған)
Mexican photographer (born 1942)
Грейсила Итурбиде (1942 жылғы 16 мамырда туған) – мексикалық фотограф. Оның туындылары халықаралық көрмелерде көрсетілген және Сан-Францискодағы қазіргі заманғы өнер мұражайы мен Дж. Пол Гетти мұражайы сияқты көптеген маңызды музейлердің қорында сақталған. Ол дәстүрлі католик отбасында дүниеге келген. Он үш баланың үлкені болған ол католик мектебінде оқыды және өмірінің басында-ақ фотосуретке қызығушылық танытты. Әкесі оны және оның бауырларын суретке түсіріп, 11 жасында ол алғашқы фотоаппаратын алды. Бала кезінде әкесі барлық фотосуреттерді бір қорапқа жинап қойған. Кейіннен Итурбиде: «Сол қорапқа барып, осы суреттерге, естеліктерге қарау үлкен қуаныш болды» деді. 1962 жылы ол архитектор Мануэль Роша Диасқа үйленді және келесі сегіз жылда үш балаға мейірім шашты: ұлдары Мануэль мен Маурисио және 1970 жылы алты жасында қайтыс болған қызы Клаудия. Мануэль қазір композитор және дыбыс режиссері, Калифорния өнер колледжінде лекция оқиды. Маурисио әкесінің жолын қуды және сәулетші болды.
Graciela Iturbide (born May 16, 1942) is a Mexican photographer. Her work has been exhibited internationally, and is included in many major museum collections such as the San Francisco Museum of Modern Art and The J. Paul Getty Museum. to traditional Catholic parents. The eldest of thirteen children, she attended Catholic school and was exposed to photography early on in life. Her father took pictures of her and her siblings, and she got her first camera when she was 11 years old. When she was a child, her father put all the photographs in a box; Iturbide later said: "it was a great treat to go to the box and look at these photos, these memories." She married the architect Manuel Rocha Díaz in 1962 and had three children over the next eight years: sons Manuel and Mauricio, and a daughter, Claudia, who died at the age of six in 1970. Manuel is now a composer and sound artist and has lectured at California College of the Arts. Mauricio took after his father and became an architect.
Фотографиялық мансап
1970 жылы алты жасар қызы Клаудияның қазасынан кейін Итурбиде фотосуретке бет бұрды. Ол Мексика Ұлттық автономды университетінің Киностудиялық оқу орталығында кинорежиссер болу мақсатымен оқыды. Ол фотосуретке қатты қызығушы екенін, ал бұл Мануэль Альварес Бравоның шеберлігі екенін түсінді. Ол университетте оқытушы болып жұмыс істеген, сондай-ақ кинематографист, фотограф және кейіннен оның ұстазы болды. 1971 жылы ол W. Юджин Смит грантын және Гуггенхайм колледжінде стипендия алды.
In 1970 Iturbide turned to photography after the death of her six year old daughter Claudia. She studied at the Centro Universitario de Estudios Cinematográficos at the Universidad Nacional Autónoma de México with the intention of becoming a film director. She realized how drawn she was to photography, which was Manuel Álvarez Bravo's area of expertise. He was a teacher at the university as well as a cinematographer, photographer, and subsequently became her mentor. In 1971 she was awarded the W. Eugene Smith Grant, and a scholarship at the Guggenheim College.
Стиль және әсері
Итурбиде күнделікті өмірді суретке түсіреді, көбінесе қара-ақ түсте, өзінің қызығушылығымен жетекшілік етеді және көңіліне түскен нәрсені фотоға түсіреді. Ол Йозеф Куделька, Анри Картье-Брессон, Себастьяо Сальгадо және Мануэль Альварес Бравоның фотосуреттерінен шабыттанды. Оның әсіресе автопортреттері Бравоның ықпалын көрсетеді, жаңашылдықпен ойнайды және егжей-тегжейлілікке назар аударады. Итурбиде Мексиканың жергілікті мәдениеттері мен халықтарының (запотектер, микстектер және серилер) күнделікті өміріне қызығушылық танытты және Мексика қаласында, Джучитан, Оахакада және Мексика-Америка шекарасында (Ла Фронтера) өмірді суретке түсірді. Итурбидтің фотосуреттері жеке тұлға, сексуалдық, мерекелер, рәсімдер, күнделікті өмір, өлім және әйелдердің рөлі туралы көріністерді бөліседі. Оның суреттерінде қалалық және ауылдық өмірдің, сондай-ақ жергілікті және заманауи өмірдің қарама-қарсылығы да бар. Итурбидтің басты мақсаты – өзінің мәдени ортасын зерттеу және талдау. Өнер сыншысы Оскар К. Нейтс Итурбидтің туындыларын «антропоэтикалық» деп сипаттады. Суретте сери әйелінің ежелгі суреттері бар үңгірге жасаған экспедициясы бейнеленген. Әйел «шөлге ұшып кеткендей» көрінді және американдықтардан қолөнерге айырбастаған таспа жазу құралын алып жүрді. 1979 жылы суретші Франсиско Толедо Итурбиден Оахака штатындағы запотек мәдениетінің бір бөлігі болып табылатын Джучитан халқын суретке түсіруді сұрады. Бұл дәстүрлі түрде әйелдердің экономикалық, саяси және сексуалдық тәуелсіздікке ие болған матриархалды қоғам. Базарды әйелдер басқарады, ал еркектерге кіруге рұқсат жоқ, тек гейлерге ғана рұқсат, оларды запотек тілінде «мукс» деп атайды. Фотограф ретіндегі осы тәжірибе Итурбидтің өмірге деген көзқарасын қалыптастырды. Итурбиде Мексика бойынша әйелдердің рөліне назар аударса да, ол феминист емес еді, оның сөзінен де көрінеді: «Менің фотосуреттерім саяси немесе феминистік емес, бірақ қажет болғанда мен сондай боламын». Ол бұл серия бойынша 10 жылға жуық жұмыс істеді, ол 1988 жылы аяқталды. Нәтижесінде «Juchitán de las Mujeres» (Әйелдердің Джучитаны) атты кітап жарық көрді.
Iturbide photographs everyday life, almost entirely in black and white, following her curiosity and photographing when she sees what she likes. She was inspired by the photography of Josef Koudelka, Henri Cartier Bresson, Sebastiao Salgado and Manuel Álvarez Bravo. Her self portraits especially reflect and showcase Bravo's influence and play with innovation and attention to detail. She became interested in the daily life of Mexico's indigenous cultures and people (the Zapotec, Mixtec, and Seri) and has photographed life in Mexico City, Juchitán, Oaxaca and on the Mexican/American border (La Frontera). With focus on identity, sexuality, festivals, rituals, daily life, death, and roles of women, Iturbide's photographs share visual stories of cultures in constant transitional periods. There's also juxtaposition within her images between urban vs rural life, and indigenous vs modern life. Iturbide's main concern has been the exploration and investigation of her own cultural environment. Art critic, Oscar C. Nates, has described Iturbide's work as "anthropoetic." The image depicts a Seri woman while on an expedition to a cave with indigenous paintings. The woman “looked as if she could fly off into the desert” and was carrying a tape recorder which she had exchanged for handicrafts with Americans. In 1979, Iturbide was asked by painter Francisco Toledo to photograph the Juchitán people who form part of the Zapotec culture native to Oaxaca, Mexico. It is traditionally a matriarchal society in which the women are economically, politically, and sexually independent. The women run the market, and men are not allowed to enter with the exception of gay men, whom they call "muxes" in the Zapotec language. This experience as a photographer shaped Iturbide's views on life, and even though Iturbide did take a focus on the role of woman throughout Mexico when taking photos, she was still not a feminist, as evidenced by her quote: “My photographs are not political or feminist but I am when I need to be.” Iturbide worked on this series for almost 10 years, ending in 1988. This collection resulted in the book Juchitán de las Mujeres.
Жарияланымдар
Рухтың бейнелері. Нью-Йорк: Aperture Foundation, 1996. La Forma y la Memoria = "Форма және естелік". Монтеррей, Мексика: Монтеррей қазіргі заманғы өнер мұражайы, 1996. Ұшуға қанаттанған көздер: портреттер, автопортреттер және басқа фотосуреттер. Остин, Техас университеті, 2006. Итурбиде. Мадрид: tf. editores, 2003. Грейсила Итурбиде. Лондон: Phaidon, 2006. Марта Гили өңдеген және эссесі қосылған. Phaidon, 2011. Торрихос: Адам және миф. Мадрид: Umbrage, 2008. Грейсила Итурбиде: Джучитан. Лос-Анджелес: Дж. Пол Гетти мұражайы, 2007. Барселона: RM, 2011. Des Oiseaux. Париж: Xavier Barral, 2019.
Images of the spirit. New York: Aperture Foundation, 1996. La Forma y la Memoria = "Form and Memory". Monterrey, Mexico: Museo de Arte Contemporáneo de Monterrey, 1996. Eyes to fly with: portraits, self portraits, and other photographs. Austin, University of Texas, 2006. Iturbide. Madrid: tf. editores, 2003. Graciela Iturbide. London: Phaidon, 2006. Edited and with an essay by Marta Gili. Phaidon, 2011. Torrijos: The Man and the Myth. Madrid: Umbrage, 2008. Graciela Iturbide: Juchitán. Los Angeles: J. Paul Getty Museum, 2007. Barcelona: RM, 2011. Des Oiseaux. Paris: Xavier Barral, 2019. .