Кіріспе

Италиялық опера әншісі

Джованни Баттиста Рубини (7 сәуір 1794 – 3 наурыз 1854) – итальяндық тенор, өз заманында кейіннен Энрико Карузо сияқты танымал болды. Оның дауысының ең жоғары регистріндегі теноринодағы керемет әрі экспрессивті колоратура шеберлігі, бүгінгі таңда орындалуы өте қиын опералық рөлдердің жазылуына себеп болды. Әнші ретінде Рубини Винченцо Беллини мен Гаэтано Доницеттидің белканто дәуірінің романтикалық стилінің алғашқы және көрнекті өкілі болды. Рубини 1820-1840 жылдар аралығында Еуропадағы ең танымал белканто әншілерінің бірі ретінде есте қалады. Ол сондай-ақ опералық қойылымдарының эмоционалдық әсерін күшейту үшін кең таралған вибратоны қолдануды танымал етті. Дегенмен, оның жоғарғы регистрі ерекше болса да – ол еш қиындықсыз "қоңыраулы" F (F5) нотасына жете алатын (бүгінгі көптеген тенорлардың "көк" техникасының салдарынан осы нотадан қашады), дауысының басқа бөліктерінде оны естіп алу қиын болды және оның тембрі "бірқалыпты" емес еді. Сондай-ақ, оның дыбыс деңгейін басқару қабілеті шектеулі болды, меццо-форте немесе меццо-пиано динамикасын шығаруға күш жұмсады. Екінші жағынан, ол ән айтудан алған "жұқпалы" қуанышы, үлкен ептілігі және жоғары деңгейдегі музыкалық шеберлігі үшін жоғары бағаланды.

Мансап

Романо-ди-Ломбардияда туған Рубини он екі жасында Бергамодағы Рикарди театрында скрипкашы ретінде өнер бастады. Әнші ретінде алғашқы өнерін 1814 жылы Павияда Пьетро Дженералидің "Le lagrime d'una vedova" операсында көрсетті. 1815-1825 жылдар аралығында Неапольде он жыл өткізгеннен кейін, ол 1825/26 маусымда Францияда Россинидің операларында үлкен жетістіктерге қол жеткізді, сосын Парижге көшіп, Россинидің "Күл қызы", "Отелло" және "Көлдің әйелі" операларында өнер көрсетті. Ол уақытын Париж (күз және қыс) және Лондон (көктем) арасында бөліп өткізді. Винченцо Беллинимен ерекше қарым-қатынасы 1826 жылы "Бьянка е Фернандо" операсымен басталды және 1835 жылғы "Пуритандықтар" операсына дейін жалғасты, онда ол опера үшін жазылған, ұзақ есте қалатын "Пуритандық квартеттің" бірі болды. Осы көрнекті квартеттің қалған үш мүшесі – Джулия Гризи, Антонио Тамбурини және Луиджи Лаблаше. Төрт артист сол маусымда Доницеттидің "Марино Фальеро" операсында бірге ойнады, содан кейін ирланд композиторы Майкл Уильям Балфпен бірге Лондонға опералық келісімдерге барды. Рубини Болоньядағы Филармония академиясының құрметті мүшесі болып қабылданды және 1845 жылы зор байлықпен зейнеткерлікке шықты. 1854 жылы туған жері Романода қайтыс болды және ондағы зиратта үлкен мәрмәр ескерткіш ішінде жерленген.

Рубинидің мансабымен байланысты мекемелер

Circolo Amici della Lirica G. B. Rubini (Коммунаның қолдауымен, Романо ди Ломбардия, Бергамо)
Fondazione G. B. Rubini (Романо ди Ломбардия, Бергамо)
Бразилиядағы Джован Баттиста Рубини атындағы Лирикалық ән салудың еркін мектебі.