Қамбоджадағы құпия әскери операция: "Мәзір" жобасы
Operation Menu
Кампания "Menu": Секретная бомбардировка Камбоджи США (1969-1970) во время Вьетнамской войны. Цели – базы Вьетконга и северовьетнамской армии. История, факты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969–1970 жылдарғы АҚШ-тың Камбоджадағы жасырын әскери операциясы
1969–1970 US covert military operation in Cambodia
"Меню" операциясы – АҚШ-тың Стратегиялық әуе қолбасшылығының (SAC) 1969 жылдың 18 наурызынан 1970 жылдың 26 мамырына дейін Камбоджаның шығысында Вьетнам соғысы мен Камбоджа азамат соғысының аясында жүргізген жасырын тактикалық бомбалау науқаны. Осы шабуылдардың нысанасы Вьетнам Халық Армиясы (Вьетнам соғысы кезінде Солтүстік Вьетнам Армиясы [NVA] деп белгілі) және Вьет Конг (VC) күштері болды. Олар оларды Вьетнам Республикасында (Оңтүстік Вьетнам) шекарадан өткен науқандар арасында жабдықтау, оқыту және демалу үшін пайдаланды. Бомбалау науқанының Қызыл кхмерлер партизандарына, Вьетнам Халық Армиясына және бомбаланған аймақтардағы камбоджалық азаматтарға тигізген әсері тарихшылар арасында даулы мәселе болып табылады. АҚШ Әуе күштерінің 1964 жылдан 1973 жылға дейінгі Индокитайдағы бомбалау қызметі туралы ресми құжаты 2000 жылы АҚШ президенті Билл Клинтон тарапынан жарияланды. Бұл есеп Камбоджа, Лаос және Вьетнамды бомбалаудың ауқымы туралы толық мәліметтер береді. Деректерге сәйкес, әуе күштері Джонсон әкімшілігі кезінде 1965 жылы Камбоджаның ауылдық аймақтарын Оңтүстік Вьетнаммен шекара бойында бомбалауды бастады; бұл бұрынғы есептерден үш жарым жыл ертерек болды. 1965 жылдан 1968 жылға дейін Камбоджаға 214 тонна бомба тасталды. "Меню" бомбалаулары – бұрынғы тактикалық әуе шабуылдарының күшеюі болды. Жаңадан сайланған президент Ричард Никсон алғаш рет ұзақ қашықтықтағы Boeing B-52 Stratofortress ауыр бомбалаушыларын Камбоджаны жаппай бомбалау үшін пайдалануға рұқсат берді. "Азаттық келісімі" операциясы "Меню" операциясын тікелей жалғастырды. "Азаттық келісімі" аясында B-52 бомбалауы Камбоджаның әлдеқайда кең аумағына тарады және 1973 жылдың тамызына дейін жалғасты.
Operation Menu was a covert United States Strategic Air Command (SAC) tactical bombing campaign conducted in eastern Cambodia from 18 March 1969 to 26 May 1970 as part of both the Vietnam War and the Cambodian Civil War. The targets of these attacks were sanctuaries and base areas of the People's Army of Vietnam (PAVN – commonly referred to during the Vietnam War as the North Vietnamese Army [NVA]) and forces of the Viet Cong (VC), which used them for resupply, training, and resting between campaigns across the border in the Republic of Vietnam (South Vietnam). The impact of the bombing campaign on the Khmer Rouge guerrillas, the PAVN, and Cambodian civilians in the bombed areas is disputed by historians. An official United States Air Force record of US bombing activity over Indochina from 1964 to 1973 was declassified by US President Bill Clinton in 2000. The report provides details of the extent of the bombing of Cambodia, as well as of Laos and Vietnam. According to the data, the air force began bombing the rural regions of Cambodia along its South Vietnam border in 1965 under the Johnson administration; this was three and a half years earlier than previously believed. From 1965 to 1968, 214 tons of bombs were dropped over Cambodia. The Menu bombings were an escalation of what had previously been tactical air attacks. Newly inaugurated President Richard Nixon authorized for the first time use of long range Boeing B 52 Stratofortress heavy bombers to carpet bomb Cambodia. Operation Freedom Deal immediately followed Operation Menu. Under Freedom Deal, B 52 bombing was expanded to a much larger area of Cambodia and continued until August 1973.
Өмірбаян
1960 жылдардың басында Оңтүстік Вьетнам мен Лаос Корольдігіндегі қарулы қақтығыстар басталғаннан бастап Камбоджаның ханзадасы Нородом Сианук ішкі және сыртқы саясатты сақтауда деликатты тепе-тәуелділік саясатын ұстанды. Оңтүстік-Шығыс Азияда коммунистердің жеңіске жеткеніне көз жеткізген және өзінің үкіметінің болашағына алаңдаған Сианук 1960 жылдардың ортасында солшыл бағытқа бет бұрды. 1966 жылы Сианук Қытай Халық Республикасының Чжоу Эньлайымен келісімге келді, бұл келісім ПАВН және ВК күштеріне Камбоджада базалық аймақтар құруға және Сиануквилл портын әскери материалдарды жеткізу үшін пайдалануға мүмкіндік берді. Оңтүстік Вьетнамға тығырықтанған АҚШ 1954 жылғы Женева келісімімен кепілденген Камбоджаның бейтараптығын ашық бұзуға құлшынбады. 1967 жылдан бастап президент Линдон Б. Джонсон Әскери көмек басқармасының (MACV SOG) жасырын барлау операцияларын бекітті. Бұл жоғары құпия бөлімнің міндеті – ПАВН/ВК базалық аймақтары туралы ақпарат алу (Vesuvius жобасы) және осы ақпаратты Сианукке оның позициясын өзгерту үмітімен ұсыну болды. 1968 жылдың соңына қарай, ішкі саяси оңшылдар мен АҚШ тарапынан қысымға ұшыраған Сианук американдықтармен қалыпты қарым-қатынас орнатуға келісті. 1968 жылдың шілдесінде ол дипломатиялық қатынастарды қайта жаңартуға келісті және тамызда АҚШ-қа жақын генерал Лон Ноль басқаратын Ұлттық құтқару үкіметін құрды. Жаңадан сайланған президент Ричард М. Никсон Оңтүстік-Шығыс Азиядан шығудың және "ар-намыспен бейбітшілікке" қол жеткізудің жолдарын іздеді, бұл АҚШ-тың шығуын жеделдетуге және Вьетнамды жаңадан құру саясатын іске асыруға мүмкіндік берді. Никсон 1968 жылғы сайлау кезінде сайланса, 1968 жылдың мамырында Парижде басталған бейбіт келіссөздерді жалғастыратынын уәде берді, соғысқа әскери шешім іздеуден бас тартып, Джонсонның дипломатиялық шешім табуға бағытталған тәсілін жалғастырды. Американдық тәуелсіз партиясының өкілі Джордж Уоллес ғана сайлау кезінде Вьетнамда әскери жеңіске дейін күресуге міндеттенді, ол дауыс берушілердің 13% -ын жеңіп алды. Никсонның дипломатиялық шешімі Оңтүстік Вьетнамды сақтап қалу арқылы американдық шарттарда болуы керек еді. Никсон қытайлықтардың 1953 жылдың шілдесінде Панмунджом қарулы тоқтасу келісіміне қол қойғанының себебі 1953 жылдың көктемінде Эйзенхауэрдің Кореяда ядролық қару қолдану туралы айтқан қауіптілігі екеніне сенді, және стратегиялық бомбалау немесе стратегиялық бомбалау туралы айту Солтүстік Вьетнамды Панмунджом келісіміне ұқсас қарулы тоқтасуға қол қоюға мәжбүрлейді деп ойлады. Никсон өзінің сайлау уәделері "әскери жеңіске" жол бермейтінін мойындады, бірақ ол жеке өмірінде жиі айтқандай, "соғысты ұтылған АҚШ-тың бірінші президенті" болғысы келмеді. 1969 жылдың 30 қаңтарында Біріккен штабтар төрағасы Эрл Уилер президентке Камбоджадағы қасиетті орындарды бомбалауға рұқсат беруді ұсынды. 9 ақпанда бұл ұсынысты Вьетнамдағы АҚШ қолбасшысы генерал Крейтон У. Абрамс та қолдады, ол Оңтүстік Вьетнамның Орталық кеңсесін (COSVN) бомбалау туралы ұсынысын да ұсынды, ол Камбоджаның шығыс аймағындағы Fishhook аймағында орналасқан ПАВН/ВК оңтүстік операцияларының құпия штаб-пәтері еді. Абрамс Никсонға Камбоджаның шығысында бомбалауға ұшыралатын аймақтарда халық тығыз қоныстанбаған және азаматтық адамдардың қаза болуына себеп болмайтынын мәлімдеді, бірақ құжаттар оның және басқа генералдардың Камбоджаның шығысында халық тығыз қоныстанғанын және "операция кезінде кейбір камбоджалықтар зардап шегуі мүмкін екенін" білетінін көрсетті. Содан кейін Никсон Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің қызметкері полковник Александр Хейгке жеделхат жіберіп, онымен және Біріккен штабтар штабындағы бұрынғы Стратегиялық әуе күштерінің (SAC) офицері полковник Реймонд Ситтонмен Брюссельде кездесуге шақырды, олар әрекет жоспарын жасау керек еді. Никсон Солтүстік Вьетнамды бомбалауды қайта бастағысы келді, бірақ Мемлекеттік департамент бұл Париждегі бейбіт келіссөздердің күйреуіне әкелетінін хабарлады. АҚШ Конституциясына сәйкес, соғыс жариялау құқығы Конгреске тиесілі, және бірнеше конституциялық сарапшылар 1973 жылы Конгресс алдында Никсонның 1969 жылы Конгрестің мақұлдауынсыз немесе тіпті хабарламастан бомбалау шабуылын бастауы заңсыз әрекет екенін куәлік етті. 1969 жылы Конгрестің көңіл-күйі соншалық болды, егер Никсон сұраса, Конгресс мақұлдауды беруі өте күмәнді еді, сондықтан ол оны құпия ұстай отырып, бомбалау шабуылын бастау арқылы Конгресті айналып өту туралы шешім қабылдады. Әуе экипаждарына олардың миссиясы Оңтүстік Вьетнамда болатыны туралы мәлімет берілсе де, 48 бомбалаушы Камбоджа шекарасын кесіп өтіп, 2400 тонна бомба тастады. Миссия таңертеңгі Пентагонның жоспарлау сессиясынан кейін "Таңғы ас" деп аталды. 18 наурызда MACV SOG-дан 13 адамнан тұратын "Дэниел Бун" тобы 353-ші базалық аймақтың орнына тікұшақпен қондырылды, ол жерде аман қалғандарды ұстауға тырысты, бірақ олар қарсыластардың қарқынды атысына тап болды және команданың тек екі мүшесі құтқарылды. "Таңғы ас" (американдықтардың пікірінше) өте сәтті болды, сондықтан генерал Абрамс нысанаға алу үшін тағы 15 белгілі базалық аймақтың тізімін ұсынды. SAC осы нысаналарға қарсы 3800 B-52 рейс жасады және миссия кезінде 108823 тонна оқ-дәрі тастады. Никсон мен Киссинджер миссияларды құпия ұстау үшін көп күш жұмсады. Бомбалауға қатысты сынды болдырмау үшін Никсон, Хейг және полковник Ситтон арасындағы Брюссельде өткен кездесу кезінде миссиялар туралы екі жақты есеп беру жүйесі жасалды.
From the onset of hostilities in South Vietnam and the Kingdom of Laos in the early 1960s, Cambodia's Prince Norodom Sihanouk had maintained a delicate domestic and foreign policy balancing act. Convinced of the inevitable victory of the communists in Southeast Asia and concerned for the future existence of his government, Sihanouk swung toward the left in the mid 1960s. In 1966, Sihanouk made an agreement with Zhou Enlai of the People's Republic of China that would allow PAVN and VC forces to establish base areas in Cambodia and to use the port of Sihanoukville for the delivery of military material. The US, heavily involved in South Vietnam, was not eager to openly violate the asserted neutrality of Cambodia, which had been guaranteed by the Geneva Accord of 1954. Beginning in 1967, President Lyndon B. Johnson authorized covert reconnaissance operations by the Military Assistance Command, Vietnam Studies and Observations Group (MACV SOG). The mission of the highly classified unit was to obtain intelligence on the PAVN/VC base areas (Project Vesuvius) that would be presented to Sihanouk in hopes of changing his position. By late 1968, Sihanouk, under pressure from the political right at home and from the US, agreed to more normalized relations with the Americans. In July 1968, he had agreed to reopen diplomatic relations and, in August, formed a Government of National Salvation under the pro US General Lon Nol. Newly inaugurated President Richard M. Nixon, seeking any means by which to withdraw from Southeast Asia and obtain "peace with honor", saw an opening with which to give time for the US withdrawal, and time to implement the new policy of Vietnamization. Nixon had promised during the election of 1968 if elected, to continue the peace talks which started in Paris in May 1968, thereby ruling out seeking a military solution to the war and to continue Johnson's approach of seeking a diplomatic solution. Only George Wallace of the American Independent Party had committed himself during the election to fight on in Vietnam until a military victory, winning 13% of the vote. The diplomatic settlement Nixon wanted was to be on American terms by preserving South Vietnam. Nixon believed that the Chinese had signed the armistice of Panmunjom in July 1953 because of the threats made by Eisenhower in the spring of 1953 to use nuclear weapons in Korea, and that strategic bombing or the mere threat of strategic bombing would force the North Vietnamese to sign an armistice similar to the agreement at Panmunjom. Nixon conceded that his election promises ruled out a "military victory", but as he often said in private he did not want to be "the first president of the United States to lose a war". On 30 January 1969, Chairman of the Joint Chiefs Earle Wheeler suggested to the president that he authorize the bombing of the Cambodian sanctuaries. He was seconded on 9 February by the U. S. commander in Vietnam, General Creighton W. Abrams, who also submitted his proposal to bomb the Central Office of South Vietnam (COSVN), the elusive headquarters of PAVN/VC southern operations, located somewhere in the Fishhook region of eastern Cambodia. Abrams claimed to Nixon that the regions of eastern Cambodia to be bombed were underpopulated and no civilian deaths would be caused, but documents showed that he and other generals were aware that eastern Cambodia was indeed populated and "some Cambodian casualties would be sustained in the operation". Nixon then cabled Colonel Alexander Haig, a National Security Council staff aide, to meet him in Brussels along with Colonel Raymond Sitton, a former Strategic Air Command (SAC) officer on the JCS staff, to formulate a plan of action. Nixon would have liked to resume bombing North Vietnam, but he was informed by the State Department that would cause the collapse of the peace talks in Paris. Under the US constitution, the power to declare war rests with Congress, and several constitutional experts testified before Congress in 1973 that by launching a bombing offensive in 1969 without obtaining the approval of Congress or indeed even informing Congress, Nixon had committed an illegal act. In 1969, the mood of Congress was such that it was extremely unlikely that Congress would have granted approval had Nixon asked for it, hence his decision to circumvent Congress by launching the bombing offensive while keeping it secret. Although the aircrews were briefed that their mission was to take place in South Vietnam, 48 of the bombers were diverted across the Cambodian border and dropped 2,400 tons of bombs. The mission was designated "Breakfast", after the morning Pentagon planning session at which it was devised. On 18 March a 13 man "Daniel Boone" team from MACV SOG was landed by helicopter at the Base Area 353 impact site to capture survivors, but they were met by intense enemy fire and only two of the team were rescued. "Breakfast" was so successful (in US terms) that General Abrams provided a list of 15 more known base areas for targeting. SAC flew 3,800 B 52 sorties against these targets, and dropped 108,823 tons of ordnance during the missions. Nixon and Kissinger went to great lengths to keep the missions secret. In order to prevent criticism of the bombing, an elaborate dual reporting system of the missions had been formulated during the Brussels meeting between Nixon, Haig, and Colonel Sitton.
Жүйе
Операция туралы толыққанды білетін адамдардың саны ең төмен деңгейде ұсталды. Әуе күштері министрі де, Әуе күштері штаб бастығы да Камбоджаның бомбалауы туралы хабардар болған жоқ. Маккейн ақпаратты Вашингтондағы Бірлескен штабтар комитетіне (JCS) жіберді, олар оны қарастырып болған соң, қорғаныс министрі Лэрдке (президентпен кеңесу мүмкіндігімен) жеткізді. Содан кейін JCS шабуылға қатысты басқаруды Стратегиялық бомбалау күштерінің (SAC) қолбасшысы генерал Брюс К. Холлоуэйге тапсырды, ол Гуамдағы 3-ші әуе дивизиясының қолбасшысы генерал-лейтенант Элвин К. Гиллемге хабарлады. Осы кезеңде Әуе күштерінің майоры Хал Найт Оңтүстік Вьетнамдағы Бьен Хоа әуе базасында MSQ 77 ұрыс радиолокациялық стансасын (Skyspot) бақылап отырды. "Skyspot" – Вьетнамдағы нысаналарға B-52 бомбаларын бағыттайтын, жерден басқарылатын бомбалау жүйесі, ал ақпарат ұшақтар станцияға келген кезде оларға жіберілетін. Мақсаттардың нақты орналасқан жерін ұшақтың ұшқыштары мен навигаторлары ғана білді (олар генерал Гиллемнен брифтинг алған және құпия сақтауға ант берген). Ұшақ экипаждары ұшқан сағаттар, жұмсалған жанар май және қолданылған оқ-дәрі туралы стандартты есептерді толтырды. Бұл екі жүйе құпиялылықты сақтап тұрды және Әуе күштерінің логистика және кадрлық басқармасына экипаждарды немесе ұшақтарды ауыстыру және жанар май мен оқ-дәрі қорын толықтыру үшін қажетті ақпаратты ұсынды.
The number of individuals who had complete knowledge of the operation was kept to a minimum. Neither the Secretary of the Air Force nor Air Force's chief of staff were aware of the bombing of Cambodia. McCain forwarded it to the JCS in Washington DC, who, after reviewing it, passed it on to Defense Secretary Laird (who might consult with the president). The JCS then passed the command for the strike to General Bruce K. Holloway, Commander of SAC, who then notified Lieutenant General Alvin C. Gillem, Commander of the 3rd Air Division on Guam. During this time Air Force Major Hal Knight was supervising an MSQ 77 Combat Skyspot radar site at Bien Hoa Air Base, South Vietnam. "Skyspot" was a ground directed bombing system which directed B 52 strikes to targets in Vietnam. and then relayed to the aircraft as they came on station. Only the pilots and navigators of the aircraft (who had been briefed by General Gillem and sworn to secrecy) knew of the true location of the targets. The aircrews filled out routine reports of hours flown, fuel burned, and ordnance dropped. This dual system maintained secrecy and provided Air Force logistics and personnel administrators with information that they needed to replace air crews or aircraft and replenish stocks of fuel and munitions.
Экспозиция
АҚШ Сианукқа операция туралы хабарласпағанымен, ол ПАВН/ВК күштерін Камбоджадан шығаруды қалауы мүмкін, өйткені ол өзі оларды тым қатты қысымға салуға мүмкіндік алмады. Оқиғадан кейін Никсон мен Киссинджер Сианук шабуылдарға тікелей келісім бергенін мәлімдеді, бірақ бұл күмәнді. 1968 жылғы 10 қаңтарда Сианук АҚШ-тың дипломаты Честер Боулзға, егер камбоджалықтар зардап шекпесе, Солтүстік Вьетнам әскерлерін "Камбоджаның шалғай аймақтарында" қуып жете беруге қарсы болмайтынын айтты. Кентн Клаймер бұл мәлімдемені "Сианук қарқынды, үздіксіз B-52 бомбалау шабуылдарын мақұлдағанын білдіретіндей түсіндіруге болмайды. Сиануктан ешқашан B-52 бомбалауларын мақұлдауды сұрамаған, ол да ешқашан мақұлдамаған". 1969 жылғы 9 мамырда әскери тілші Уильям М. Бичердің бомбалауды ашатын мақаласы «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланды. Бичер бұл ақпаратты әкімшіліктегі аты-жөні белгісіз дереккөзден алғанын мәлімдеді. Никсон бұл жаңалықты естігенде қатты ашуланып, Киссинджерге ФБР директоры Дж. Эдгар Гувердің көмегін сұрап, ақпараттың таралуын анықтауға бұйырды. Бұл Никсонның ұлттық қауіпсіздік атынан санкциялаған заңсыз бақылау әрекеттерінің біріншісі болды. ФБР 13 шенеунік пен 4 журналистің телефондарын заңсыз тыңдап, ақпараттың шығуын іздеді. Кониерс жазғандай, Никсонның президенттің кез келген әрекеті ұлттық қауіпсіздік атынан ақталады деген сенімі, алғаш рет «Меню» операциясымен байланыстырылды, бұл ой-пікір оны тікелей Уотергейт жанжалына жеткізді. Солтүстік Вьетнам өз күштерінің Камбоджада екенін жариялауға ниеті болмады, оған Камбоджада бүлік тудырмауға Вьетнам келіскенінің орнына Сианук рұқсат бергені себеп болды.
Although Sihanouk was not informed by the US about the operation, he may have had a desire to see PAVN/VC forces out of Cambodia, since he himself was precluded from pressing them too hard. After the event, it was claimed by Nixon and Kissinger that Sihanouk had given his tacit approval for the raids, but this is dubious. Sihanouk told US diplomat Chester Bowles on 10 January 1968, that he would not oppose American "hot pursuit" of retreating North Vietnamese troops "in remote areas [of Cambodia]", provided that Cambodians were unharmed. Kenton Clymer notes that this statement "cannot reasonably be construed to mean that Sihanouk approved of the intensive, ongoing B 52 bombing raids In any event, no one asked him. Sihanouk was never asked to approve the B 52 bombings, and he never gave his approval." On 9 May 1969, an article by military reporter William M. Beecher exposing the bombing was run in the New York Times. Beecher claimed that an unnamed source in the administration had provided the information. Nixon was furious when he heard the news and ordered Kissinger to obtain the assistance of FBI Director J. Edgar Hoover to discover the source of the leak. This was the first in a series of illegal surveillance activities authorized by Nixon in the name of national security. The phones of 13 officials together with four journalists were illegally tapped by the FBI in search of finding the leak. Conyers wrote that Nixon's belief that any action done by the president was justified in name of national security, first asserted with Operation Menu, created the mindset that led him directly to the Watergate scandal. North Vietnam had no wish to advertise the presence of their forces in Cambodia, allowed by Sihanouk in return for the Vietnamese agreeing not to foment rebellion in Cambodia.
Аяндар
Төрт жыл бойы «Меню» операциясы АҚШ Конгресінің назарынан тыс қалды. Бұл 1972 жылдың желтоқсанында өзгерді, ол кезде майор Найт сенатор Уильям Проксмайрге (Д, Висконсин штаты) хат жазып, Камбоджаны бомбалау жөніндегі АҚШ саясатын «нақтылауды» сұрады. Өзінің әрекеттерінің заңдылығына алаңдаған Найт жоғары тұрған офицері, полковник Дэвид Паттерсонға шағымданды. Кейіннен ол бірнеше рет нашар жұмыс істегендігі туралы есептер алды, бұл оның мансабын қиратты және ол әуе күшінен босатылды. Проксмайрдің сұрақтары Сенаттың Қарулы Күштер комитетінің тыңдауына әкелді, ол соңында Қорғаныс министрлігінен АҚШ-тың Камбоджадағы әуе операцияларының барлық құжаттарын талап етті. Құжаттар келген кезде, «Меню» операциясы туралы ешқандай ақпарат болмады. Комитет бұған көнбеді және тергеу жалғасты. Екі аптадан кейін комитет әуе күштері штабының бастығы лауазымына генерал Джордж С. Браунды бекіту туралы тыңдаулар өткізді. Оңтүстік Вьетнамдағы жетінші әуе күштерінің қолбасшысы ретінде Браун «Меню» операциясы туралы білгенін және комитетке толыққанды мәлімдеді. Келесі сегіз күн бойы комитет әкімшілік лауазымдағы тұлғалар мен Бірлескен штабтар комитетінің (JCS) куәліктерін тыңдады, олар өз әрекеттерін ақтауға тырысты. Комитет, мүмкін, Уотергейт ісі бойынша сот отырыстарында бір мезгілде орын алған жағдайлардан да алаңдататын ақталулар мен алдамшылықтарды анықтады. «Меню» операциясы туралы ақпараттар «әскери тәртіп пен адалдық, әскерилерге азаматтық бақылау және Конгрестің тиімділігі туралы негізгі сұрақтарды» көтерді. Әуе күштері тарихшысы капитан Эрл Х. Тилфордтың айтуынша: «Дұшпанды алдау үшін алдау бір нәрсе, бірақ Конгреске және үкіметтің негізгі мүшелеріне, соның ішінде әуе күштері штабының бастығы мен әуе күштері хатшысына жалған мәлімдеме жасау басқа нәрсе». Кониерс 30 шілде 1974 жылы Палатаның отырысында Никсонға қарсы импичмент ұсынысын енгізді, бірақ ол қабылданбады, себебі Палата сол кезде Уотергейт дауына толығымен қатысып болды. Әрбір нысананың аумағы шағын болды. 353-аймақ («Таңғы ас») тек шамамен және 1640 адамға сиятын болды. B-52 ұшақтары осы аймаққа 228 рет ұшып келді. Әр B-52 108 бомбаға дейін алып, оларды 1,5 километр ұзындығы және 0,5 километр ені бар «төртбұрышқа» теңдей таратып тастады (1 миль х 0,3 миль); осылайша, 353-аймаққа ғана 25 000-ға жуық бомба тасталған болуы мүмкін. Басқа нысаналық аймақтарда да бомбалардың қанығу деңгейі ұқсас болды. «Меню» операциясынан кейін «Азаттық келісімі» операциясы Камбоджаны бомбалауды тағы үш жылға созды және бомбалауды елдің кем дегенде жартысына дейін кеңейтті.
For four years Menu remained unknown to the US Congress as a whole. That changed in December 1972, when Major Knight wrote a letter to Senator William Proxmire (D, WI), asking for "clarification" of U. S. policy on the bombing of Cambodia. Knight, who had become concerned over the legality of his actions, had complained to his superior officer, Colonel David Patterson. He later received several bad efficiency reports, which ruined his career, and he was discharged from the air force. Proxmire's questioning led to hearings of the Senate Armed Services Committee, which eventually demanded that the Department of Defense turn over all records of US air operations in Cambodia. When they arrived, the records did not even mention the Menu strikes. The committee was not convinced and the investigation continued. Less than two weeks later, it opened hearings on the nomination of General George S. Brown for the position of chief of staff of the Air Force. As commander of the Seventh Air Force in South Vietnam, Brown had been privy to Menu and disclosed as much to the committee. For the next eight days the committee listened to the testimony of administration officials and the JCS, who tried to justify their actions. The committee uncovered excuses and deceptions that were perhaps more alarming than those occurring simultaneously in the Watergate hearings. The Menu revelations raised "fundamental questions as to military discipline and honesty, of civilian control over the military and of Congressional effectiveness." According to Air Force historian Captain Earl H. Tilford: "Deception to fool the enemy was one thing, but lying to Congress and key members of the government, including the chief of staff of the Air Force and the secretary of the Air Force, was something else." Conyers introduced a motion of impeachment against Nixon regarding the bombing of Cambodia on the floor of the House on 30 July 1974, which was not taken up as the House was fully engaged in the Watergate scandal at the time. Each of the target areas was small. Area 353 (Breakfast), was only in size and had an estimated population of 1,640 people. B 52s flew 228 sorties into this single area to bomb. Each B 52 carried up to 108 bombs weighing and spread them equally over a "box" about 1.5 kilometers long by one half kilometer wide (1 mile by 0.3 miles); thus, nearly 25,000 bombs may have been dropped in Area 353 alone. The other target areas had similar saturation rates of bombs. Following Operation Menu, Operation Freedom Deal continued the bombing of Cambodia for an additional three years and extended the bombing to at least one half of the country.
Жарияланбаған мемлекеттік құжаттар
Әскери көмек көрсету басқаруы, Вьетнам, 1967 жылғы басқару тарихы, F қосымшасы, Сайгон, 1968. Әскери көмек көрсету басқаруы, Вьетнам, 1968 жылғы басқару тарихы, F қосымшасы, Сайгон, 1969.
Military Assistance Command, Vietnam, Command History 1967, Annex F, Saigon, 1968. Military Assistance Command, Vietnam, Command History 1968, Annex F, Saigon, 1969.
Жарияланған мемлекеттік құжаттар
Басшы, Уильям Х. Бұлттардан соғыс: Екінші Индокитай соғысы кезіндегі B-52 операциялары және әуе соғысының теория мен доктринаға әсері. Максвелл әуе күштерінің базасы, АЛ: Әуе университетінің баспасы, 2002. Нальти, Бернард С., Оңтүстік Вьетнамдағы әуе соғысы, 1968–1975 жылдары. Вашингтон, округ Колумбия: Әуе күштері музейлері мен тарих бағдарламасы, 2000. Тилфорд, Эрл Х. Дайындық: Вьетнамда әуе күштері не істеді және неге. Максвелл әуе күштерінің базасы, АЛ: Әуе университетінің баспасы, 1991.
Head, William H. War from Above the Clouds: B 52 Operations during the Second Indochina War and the Effects of the Air War on Theory and Doctrine. Maxwell Air Force Base AL: Air University Press, 2002. Nalty, Bernard C., Air War over South Vietnam, 1968–1975. Washington DC: Air Force Museums and History Program, 2000. Tilford, Earl H. Setup: What the Air force did in Vietnam and Why. Maxwell Air Force Base AL: Air University Press, 1991.
Мемуарлары
Вестморленд, Уильям С. Әскердің баяндамасы. Нью-Йорк: Даблдей, 1976 жыл.
Westmoreland, William C. A Soldier Reports. New York: Doubleday, 1976.
Екіншілік шоттар
Кониерс, Джон "Неге Никсонға импичмент жасалуы керек еді" 2–8 беттер, The Black Scholar, 2 том, 2-шы мәселе, 1974 жылғы қазан. Айзекс, Арнольд, Гордон Харди, МакАлистер Браун және т.б., Соғыс құрбандары: Камбоджа және Лаос. Бостон: Бостон баспасы, 1987. Карноу, Стэнли Вьетнам: Тарих, Нью-Йорк: Викинг, 1983. Марокко, Джон, "Көлденең соғыс" операциясы, Соғыс көлеңкелерінде. Бостон: Бостон баспасы, 1988. Марокко, Джон, От жаңбыры: Әуе соғысы, 1969–1975 жж. Бостон: Бостон баспасы, 1985. Роттер, Эндрю Дж. (ред.), Туннельдің соңындағы жарық: Вьетнам соғысы антологиясы; Нью-Йорк: Сент-Мартинс Пресс, 1991; 276-беттен бастап, Шоукросс: Камбоджаны бомбалау – сын. Шоу, Джон М. Камбоджалық науқан: 1970 жылғы шабуыл және Американың Вьетнам соғысы. Лоренс, Канзас: Канзас университетінің баспасы, 2005. Шоукросс, Уильям, Екінші жол: Киссинджер, Никсон және Камбоджаның қирауы. Нью-Йорк: Вашингтон Сквер Букс, 1979. Сорли, Льюис, Жақсы соғыс: Американың Вьетнамдағы соңғы жылдарындағы зерттелмеген жеңістер мен соңғы трагедиясы. Нью-Йорк: Харвест Букс, 1999.
Conyers, John "Why Nixon Should Have Been Impeached" pp. 2–8 from The Black Scholar, Volume, Issue 2, October 1974. Isaacs, Arnold, Gordon Hardy, MacAlister Brown, et al., Pawns of War: Cambodia and Laos. Boston: Boston Publishing Company, 1987. Karnow, Stanley Vietnam: A History, New York: Viking, 1983. Morocco, John, Operation Menu in War in the Shadows. Boston: Boston Publishing Company, 1988. Morocco, John, Rain of Fire: Air War, 1969–1975. Boston: Boston Publishing Company, 1985. Rotter, Andrew J. ed., Light at the end of the tunnel : a Vietnam War anthology; New York: St. Martin's Press, 1991 ; pp. 276ff., Shawcross: Bombing Cambodia – A critique. Shaw, John M. The Cambodian Campaign: The 1970 Offensive and America's Vietnam War. Lawrence KS: University of Kansas Press, 2005. Shawcross, William, Sideshow: Kissinger, Nixon, and the Destruction of Cambodia. New York: Washington Square Books, 1979. Sorley, Lewis, A Better War: The Unexamined Victories and Final Tragedy of America's Last Years in Vietnam. New York: Harvest Books, 1999.