Метолазон: Жүрек жеткіліксіздігі мен гипертонияны емдеуге арналған диуретик
Metolazone
Метолазон – диуретик, қолданылатын жүрек жеткіліксіздігі мен қан қысымын төмендету үшін. Бүйрек арқылы судың қайта сіңуін азайтады, дегидратация қаупі бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Метолазон – тиазид тәрізді диуретик, Zytanix, Metoz, Zaroxolyn және Mykrox сауда маркаларымен сатылады. Ол негізінен жүрек жеткіліксіздігі және жоғары қан қысымын емдеу үшін қолданылады. Метолазон бүйрек арқылы қанға қайта сіңірілетін су мөлшерін тікелей емес түрде азайтады, нәтижесінде қан көлемі төмендеп, зәр көлемі артады. Бұл қан қысымын төмендетіп, жүрек жеткіліксіздігі кезінде артық сұйықтық жиналуын болдырмайды. Метолазон кейде фуросемид немесе буметанид сияқты тілмелі диуретиктермен бірге қолданылады, бірақ мұндай өте тиімді комбинациялар сусыздану мен электролиттердің бұзылуына әкелуі мүмкін. 1966 жылы патенттелген және 1974 жылы медициналық қолдануға бекітілген.
Chemical compound
Metolazone is a thiazide like diuretic marketed under the brand names Zytanix, Metoz, Zaroxolyn, and Mykrox. It is primarily used to treat congestive heart failure and high blood pressure. Metolazone indirectly decreases the amount of water reabsorbed into the bloodstream by the kidney, so that blood volume decreases and urine volume increases. This lowers blood pressure and prevents excess fluid accumulation in heart failure. Metolazone is sometimes used together with loop diuretics such as furosemide or bumetanide, but these highly effective combinations can lead to dehydration and electrolyte abnormalities. It was patented in 1966 and approved for medical use in 1974.
Медициналық қолданыстар
Метолазонды қолданудың бастыларының бірі – жүрек жеткіліксіздігімен (ЖЖ) байланысты ісінуді емдеу. Жүрек жеткіліксіздігінің жеңіл түрінде метолазонды немесе басқа диуретиктерді жеке немесе орташа немесе ауыр жүрек жеткіліксіздігі кезінде басқа диуретиктермен бірге қолдануға болады. Сұйықтық жиналуын болдырмаумен қатар, метолазонды қолдану пациентке қажетті натрий мөлшерін шектеуді жеңілдетуге мүмкіндік береді. Көптеген тиазидті диуретиктер бүйрек жеткіліксіздігінде тиімділігін жоғалтса да, метолазон гломерулярлық сүзілу жылдамдығы (GFR) 30–40 мл/мин-нан төмен болған кезде де әсерлі болып қалады (орташа созылмалы бүйрек ауруы). Бұл оған басқа тиазидті диуретиктерге қарағанда айқын артықшылық береді, себебі бүйрек және жүрек жеткіліксіздігі көбінесе бірге кездеседі және сұйықтық жиналуына себеп болады. Метолазонды созылмалы бүйрек ауруы немесе нефротикалық синдром сияқты бүйрек ауруларын емдеу үшін де қолдануға болады. Созылмалы бүйрек ауруы артық сұйықтық жиналуына әкеледі, оны көбінесе диеталық түзетулермен және диуретиктермен емдейді. Метолазон және тікпе тікпе диуретик диурезді күшейтеді, егер әрқайсысын жеке қолданғандағыдан артық нәтиже береді. Бұл комбинацияны қолданғанда диуретикалық әсер нефронның екі бөлігінде байқалады: тікпе тікпе диуретик Хенле ілмегінде, ал метолазон дистальды жинақы түтікшеде әрекет етеді. Метолазонды көбінесе тікпе тікпе диуретикпен бірге тағайындайды. Метолазонды бауыр циррозынан туындаған ісінуді емдеу үшін де қолдануға болады. Метолазонның тағы бір маңызды қолданылуы – гипертонияны (жоғары қан қысымын) емдеу. Тиазидті диуретиктер, әдетте метолазон емес, жеңіл гипертонияны емдеу үшін бірінші қадам ретінде жиі жеке қолданылады. Олар сондай-ақ емдеуге қиын жағдайларда немесе ауыр гипертонияда басқа препараттармен бірге қолданылады. "Жоғары қан қысымын алдын алу, анықтау, бағалау және емдеу жөніндегі Бірлескен Ұлттық Комитеттің жетінші есебі" (ЖҰК 7) гипертонияны емдеу үшін бастапқы препарат ретінде тиазидті диуретиктерді ұсынады. Гидрохлортиазид ең көп қолданылады, өйткені ол метолазонға қарағанда жақсы зерттелген және арзан (шамамен төрт есе), бірақ жоғарыда айтылғандай, метолазон орташа созылмалы бүйрек ауруы бар пациенттерде қолданылады. Осылайша, (1) фосгенмен реакцияласса, реакциялық изотоиды ангидриді (2) түзеді. Орттолуидинмен конденсациялағанда, көмірқышқыл газының бір мезгілде шығуымен ацилдену өнімі (3) пайда болады. Содан кейін оны қышқыл ангидридімен қыздыру арқылы квиназолонға (4) айналдырады. Алюминий хлоридінің қатысуымен натрий борогидридімен реакциялағанда, қос байланыс селективті түрде тотығып, диуретик метолазон (5) түзеді.
One of the primary uses of metolazone is for treating edema (fluid retention) associated with congestive heart failure (CHF). In mild heart failure, metolazone or another diuretic may be used alone, or combined with other diuretics for moderate or severe heart failure. In addition to preventing fluid buildup, the use of metolazone may allow the patient to relax the amount of sodium restriction that is required. Although most thiazide diuretics lose their effectiveness in kidney failure, metolazone remains active even when the glomerular filtration rate (GFR) is below 30–40 mL/min (moderate chronic kidney disease). This gives it a considerable advantage over other thiazide diuretics, since renal and heart failure often coexist and contribute to fluid retention. Metolazone may also be used in kidney disease, such as chronic kidney disease or the nephrotic syndrome. Chronic kidney disease causes excess fluid retention that is often treated with diet adjustments and diuretics. Metolazone and a loop diuretic will synergistically enhance diuresis over the use of either agent alone. Using this combination, diuretic effects will occur at two different segments of the nephron; namely, the loop diuretic will act at the loop of Henle, and metolazone will act at the distal convoluted tubule. Metolazone is frequently prescribed in addition to the loop diuretic. Metolazone may be used for edema caused by liver cirrhosis as well. The other major use of metolazone is in treating hypertension (high blood pressure). Thiazide diuretics, though usually not metolazone, are very often used alone as first line treatment for mild hypertension. They are also used in combination with other drugs for difficult to treat or more severe hypertension. "The Seventh Report of the Joint National Committee on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure" (JNC 7) recommends thiazide diuretics as the initial medication for treatment of hypertension. Hydrochlorothiazide is by far the most commonly used, as it is both better studied and cheaper (about four times) than metolazone, although as mentioned above metolazone is used in patients with moderate chronic kidney disease.]] Thus, reaction of (1) with phosgene gives the reactive the isatoic anhydride (2). Condensation of that with ortho toluidine leads to the acylation product (3) formed with a simultaneous loss of carbon dioxide. This is then converted to the quinazolone (4) by heating with acetic anhydride. Reaction with sodium borohydride in the presence of aluminum chloride selectively reduces the double bond to yield the diuretic agent metolazone (5).
Құрылымы мен жіктелуі
Метолазон – квиназолин, ұқсас диуретик квинетазонның туындысы, сонымен қатар сульфанамид. Ол 1,2,4 бензотиадизин 1,1 диоксидінің (бензотиадиазин) аналогтарымен байланысты. Мұндай препараттар бензотиадиазидтер немесе қысқасымен тиазидтер деп аталады; алайда, химиялық тұрғыдан металазон бензотиадиазиннің құрамына енбейді, сондықтан техникалық тұрғыдан тиазид емес. Бірақ, металазон (индапамид сияқты басқа да препараттар) тиазидтермен бірдей мақсатқа әсер етеді және оларға ұқсас фармакологиялық қасиеттерге ие болғандықтан, ол «тиазид тәрізді диуретик» саналады. Сондықтан, металазон және оған ұқсас препараттар тиазидтер болмаса да, тиазидтік диуретиктермен бірге жіктеледі.
Metolazone is a quinazoline, a derivative of the similar diuretic quinethazone, as well as a sulfonamide. It is related to analogs of 1,2,4 benzothiadizine 1,1 dioxide (benzothiadiazine). Such drugs are called benzothiadiazides, or thiazides for short; however, in terms of chemistry, metolazone is not a substituted benzothiadiazine, and therefore is not technically a thiazide. Since metolazone (as well as other drugs like indapamide) acts on the same target as thiazides and behave in a similar pharmacologic fashion, it is, however, considered a "thiazide like diuretic." Therefore, metolazone and similar drugs are often categorized with thiazide diuretics despite not being thiazides themselves.
Тарих
Метолазон 1970 жылдары жасалған. Оның авторы, Үндістанда туған химик доктор Бола Витал Шетти АҚШ-тың Тамақ және Дәрі-дәрмек басқармасының дәрілік заттарға қатысты өтінімдерін қарауға және жаңа дәрілерді әзірлеуге белсенді көмектесіп келеді. Метолазон, басқа диуретиктерге (әсіресе тиазидтерге) қарағанда бүйрекке азырақ зиян келтіретіндігінен, созылмалы бүйрек ауруымен ауыратын науқастар арасында жылдам танымал болды.
Metolazone was developed in the 1970s. Its creator, Indian born chemist Dr. Bola Vithal Shetty has been active in helping the U. S. Food and Drug Administration review drug applications, and in the development of new medicines. Metolazone quickly gained popularity due to its lower kidney toxicity compared to other diuretics (especially thiazides) in patients with chronic kidney disease.