Чод – тибет буддизмінің рухани тәжірибесі. «Эгоны кесу», «бослық» философиясы, медитация және тантрикалық ритуалдарды біріктіреді. Әр нәрсенің мәні жоқ екенін түсіну.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Буддистік діни практика
Buddhist religious practice
Чод (санскритте "кесу") – негізінен Юндрунг Бон дәстүрінде, сондай-ақ Тибет буддизмінің Ньингма және Кагью мектептерінде (Кагьюда Ануттарайога Тантра, ал Ньингмада Ануйога деп саналады) кездесетін рухани практика. "Эгоны кесу" деп те аталады, бұл практика буддалық философияның "бос" тұжырымдамасын түсіндіретін Праджняпарамита немесе "Даналықтың толықтығы" сутраларына негізделген. Махаяна буддистерінің пікірінше, бос – барлық нәрсенің өздігінен жаратылғандығын түсінудің ең жоғары даналығы. Чод Праджняпарамита философиясын нақты медитация әдістерімен және тантрикалық ритуалдармен үйлестіреді. Чодты тәжірибелеуші адам зираттардағы ритуалдар мен тантрикалық тойда өз денесін құрбан етуді көру сияқты амалдар арқылы қорқыныш күшін пайдалануға тырысады, осылайша бос екенін түсінудің соңғы шегіне жетеді.
Chöd ( lit. 'to sever') is a spiritual practice found primarily in the Yundrung Bön tradition as well as in the Nyingma and Kagyu schools of Tibetan Buddhism (where it is classed as Anuttarayoga Tantra in Kagyu and Anuyoga in Nyingma). Also known as "cutting through the ego," the practices are based on the Prajñāpāramitā or "Perfection of Wisdom" sutras, which expound the "emptiness" concept of Buddhist philosophy. According to Mahayana Buddhists, emptiness is the ultimate wisdom of understanding that all things lack inherent existence. Chöd combines prajñāpāramitā philosophy with specific meditation methods and tantric ritual. The chod practitioner seeks to tap the power of fear through activities such as rituals set in graveyards, and visualisation of offering their bodies in a tantric feast in order to put their understanding of emptiness to the ultimate test.
Анықтама
және санскрит тіліндегі chedasādhanā сөзбе-сөз "кесу тәжірибесі" дегенді білдіреді. Стандартты тибет тілінде (Буддизммен байланысты, Лхасада сөйленетін беделді диалект) gcod дыбысының айтылуы IPA // болып табылады.
and Sanskrit chedasādhanā both literally mean "cutting practice". In Standard Tibetan (the prestige dialect associated with Buddhism that is based on the speech of Lhasa), the pronunciation of gcod is IPA //.
Үндістанның ата-бабалары
Х ғасырдан бұрын Үндістанда будда махасиддхалары чодтың бір түрін қанағаттандырған. Буддизмдегі және Бондағы чодтың екі тәсілі – ерекше әулеттер. Авадуталар, тибет буддизмінде ньонпа деп аталады, олар өздерінің рухани түсініктерін қарапайым адамдарға түсіндіруге келмейтін "ессіз даналық" арқылы білдіруімен белгілі. Чод тәлімгерлері – ерекше құрметті, қорқыныш тудыратын және/немесе олардың қабірстандықтардың тұрғындары ретіндегі рөліне байланысты зор құрметке ие ақылсыз қасиеттілер. Тибеттанушы Жером Эдудың сөзіне сәйкес, чодпен айналысушылар көбінесе шаман және жын-шайтанды қуушы рөлімен байланысты болған.
A form of chöd was practiced in India by Buddhist mahāsiddhas prior to the 10th century. The two practices of chöd in Buddhism and in Bön are distinct lineages. Avadhūtas, called nyönpa in Tibetan Buddhism, are renowned for expressing their spiritual understanding through "crazy wisdom" inexplicable to ordinary people. Chöd practitioners are a particularly respected type of mad saint, feared and/or held in awe due to their roles as denizens of the charnel ground. According to tibetologist Jérôme Édou, chod practitioners were often associated with the role of shaman and exorcist.
Иконография
Чодта адепт өз денесінің етін ганачакра немесе тантрикалық той түрінде символдық түрде ұсынады. Иконографиялық тұрғыдан алғанда, тәжірибешінің денесінің терісі сыртқы шындықты немесе майяны көрсете алады. Ол – сана ағынының нағыз шындығын бейнелейтін сүйектерден кесіледі. Түсіндірушілер чод ритуалы мен шаманның бастамасы арасындағы ұқсастықтарды атап көрсетті, бірақ бір автор екеуінің арасындағы маңызды айырмашылықты анықтайды: шаманның бастамасы ерікті емес, ал чодпа чод рәсімінің ритуалдық өлімін өз еркімен қабылдайды. Дәстүрлі түрде, чод қиын, потенциалды түрде қауіпті және кейбір тәжірибешілер үшін қолайсыз деп есептеледі.
In chöd, the adept symbolically offers the flesh of their body in a form of gaṇacakra or tantric feast. Iconographically, the skin of the practitioner's body may represent surface reality or maya. It is cut from bones that represent the true reality of the mindstream. Commentators have pointed out the similarities between the chöd ritual and the prototypical initiation of a shaman, although one writer identifies an essential difference between the two in that the shaman's initiation is involuntary while a chodpa chooses to undertake the ritual death of a chod ceremony. Traditionally, chöd is regarded as challenging, potentially dangerous and inappropriate for some practitioners.
Шығу тегі
Кейбір дереккөздерде Мачиг Лабдрон чод практикасының негізін қалаушы ретінде сипаттайды. Бұл рас, себебі ол Тибет буддистік Махамудра чод салаларының негізін қалаушы. Мачиг Лабдрон "чод" атауын берген және осы практикаға ерекше көзқарастарды дамытқан. Биографияларында бұл оған махасиддха және тантрикалық дәстүрлер арқылы жеткені айтылады. Ол Дзогчен салаларын құрмаған, бірақ олар оны мойындайды, ал ол Бон чод салаларында мүлдем кездеспейді. Махамудра чодқа ықпал еткен маңызды туындылардың бірі – Дампа Сангьедің "Қайғыны басу" еңбегі.
Some sources have described Machig Labdrön as the founder of the practice of chöd. This is accurate in that she is the founder of the Tibetan Buddhist Mahamudrā chöd lineages. Machig Labdrön is credited with providing the name "chöd" and developing unique approaches to the practice. Biographies suggest it was transmitted to her via sources of the mahāsiddha and tantric traditions. She did not found the Dzogchen lineages, although they do recognize her, and she does not appear at all in the Bön chöd lineages. Among the formative influences on Mahamudrā chöd was Dampa Sangye's Pacification of Suffering .
Тибетке жіберілу
Хёдтың Тибетке қалай келгені туралы бірнеше агиографиялық әңгімелер бар. Бір наматр (рухани өмірбаян) Камаласиланың Тибетті "бірден" ағарту жолын немесе "кезең-кезеңмен" ағарту жолын қабылдауы керек пе деген Мохейанмен болған атақты дебатта жеңіске жеткеннен кейін көп ұзамай, Камаласила пхова техникасын қолданып, өзінің сана ағынын жұқпалы аурумен ластанған мәйітке көшіріп, оның қаупін қауіпсіз түрде жылжытты деп айтады. Камаласиланың сана ағыны басқаша болғандықтан, Дампа Сангье есімді махасиддха Камаласиланың бос ктенін ("физикалық негізін") кездестірді. Падампа Сангье эстетикалық дене пішінімен кармалық түрде жарылқамағандықтан, Камаласиланың өте әдемі және дені сау бос денесін тапты, ол жаңадан өлген мәйіт деп ойлады және өзінің сана ағынын Камаласиланың денесіне ауыстыру үшін пхованы қолданды. Падампа Сангье санасы Камаласиланың денесінде Гималайға қарай жол тартты, соның арқасында Азапты басу туралы ілімдер мен Мачиг Лабдронның Махамудра хёдына үлес қостан, Үнді хёдының түрін жеткізді. Камаласиланың санасы өз денесіне қайта орала алмады, сондықтан ол Падампа Сангьедің бос денесіне кіруге мәжбүр болды.
There are several hagiographic accounts of how chöd came to Tibet. One namtar (spiritual biography) asserts that shortly after Kamalaśīla won his famous debate with Moheyan as to whether Tibet should adopt the "sudden" route to enlightenment or his "gradual" route, Kamalaśīla used the technique of phowa to transfer his mindstream to animate a corpse polluted with contagion in order to safely move the hazard it presented. As the mindstream of Kamalaśīla was otherwise engaged, a mahasiddha by the name of Dampa Sangye came across the vacant kuten ('physical basis') of Kamalaśīla. Padampa Sangye, was not karmically blessed with an aesthetic corporeal form, and upon finding the very handsome and healthy empty body of Kamalaśīla, which he assumed to be a newly dead fresh corpse, used phowa to transfer his own mindstream into Kamalaśīla's body. Padampa Sangye's mindstream in Kamalaśīla's body continued the ascent to the Himalaya and thereby transmitted the Pacification of Suffering teachings and the Indian form of chöd which contributed to the Mahamudra chöd of Machig Labdrön. The mindstream of Kamalaśīla was unable to return to his own body and so was forced to enter the vacant body of Padampa Sangye.
Үшінші Кармапа: шодты жүйелеуші
Чод - маргиналды және шеткі практика, оған қатысқан чодпалар дәстүрлі тибет буддистік және үнділік монастырь мекемелерінен тыс болды, ең озық тәжірибелілерден басқалардың бәрі мәйітті жерлеу алаңына барып, тәжірибеге түсуге қарсы. Шодқа қатысты мәтіндер ерте дәстүрлі мектепте ерекше және сирек кездесті. Шын мәнінде, практиктардың көшпелі және көшпелі өмір салтына байланысты олар тек бірнеше мәтінді алып жүруге қабілетті. Сондықтан олар кусулу немесе кусулупа деп те аталды, яғни мәтіндерді ой жүгіртуге және практикага назар аударған кезде сирек зерттейді: "Қоғамның шетінде өмір сүрудің дәстүрлі емес ұстанымы чодпаларды бай монастырлық мекемелер мен баспаханалардан аулақ ұстады. Нәтижесінде, көбінесе қолмен көшірілген түпнұсқа мәтіндер мен түсініктемелер кеңінен таратылып, көпшілігі мәңгілікке жоғалып кетті". Ранджунг Дордже, 3-ші Кармапа Лама (12841339) чод ілімдерін жүйелеудің маңызды адамы болды және Кагью, Ньингма және әсіресе Дзогченнің әдеби және практикалық ұрпақтарында оларды жариялауға айтарлықтай көмектесті. Бұл жерлердегі мәйіттерден тибет буддизмі монастырь мекемелеріне ауысу кезінде чод ырысы ішкі практикаға айналды; мәйіттер жері ішкі қиялға айналды. Шеффер Үшінші Кармапа Мачиг Лабдрон әзірлеген чодтың жүйелеушісі болғанын айтады және оның тибет тіліндегі бірнеше еңбектерін тізімдейді. Басқалары арасында, еңбектерге редакциялар, контурлар мен түсініктемелер кіреді.
Chöd was a marginal and peripheral practice, and the chödpas who engaged in it were from outside traditional Tibetan Buddhist and Indian monastic institutions, with a contraindication against all but the most advanced practitioners to go to the charnel grounds to practice. Texts concerning chöd were both exclusive and rare in the early tradition school. Indeed, due to the itinerant and nomadic lifestyles of practitioners, they could carry few texts. Hence they were also known as kusulu or kusulupa, that is, studying texts rarely whilst focusing on meditation and praxis: "The nonconventional attitude of living on the fringe of society kept the chödpas aloof from the wealthy monastic institutions and printing houses. As a result, the original chöd texts and commentaries, often copied by hand, never enjoyed any wide circulation, and many have been lost forever." Rangjung Dorje, 3rd Karmapa Lama, (1284–1339) was an important systematizer of chöd teachings and significantly assisted in their promulgation within the literary and practice lineages of the Kagyu, Nyingma, and particularly Dzogchen. It is in this transition from the charnel grounds to the monastic institutions of Tibetan Buddhism that the rite of chöd became an inner practice; the charnel ground became an internal imaginal environment. Schaeffer conveys that the Third Karmapa was a systematizer of the chöd developed by Machig Labdrön and lists a number of his works in Tibetan on chöd. Among others, the works include redactions, outlines and commentaries.
Батыс елдерінде
Тарихи тұрғыдан алғанда, чöd көбінесе тибеттік монастырь жүйесінен тыс, чöдпалардың – йогтар, йогинилер және нгагпалардың арасында таралған, бірақ бхикшулар мен бхикшунилердің арасында емес. Осы себепті, чöd туралы материалдар батыс оқырмандарына басқа тантрлық буддалық практикаларға қарағанда аз қолжетімді болды. Чöd туралы алғашқы батыстық хабарламалар Тибетте тұрған француз саяхатшысы Александра Дэвид-Нельден келді. Оның 1932 жылы жарық көрген «Тибеттегі сиқыр мен құпия» атты саяхат кітабында осы туралы айтылған. Уолтер Эванс Вентц 1935 жылы шығарған «Тибет йогасы және құпия ілімдер» кітабында чöd литургиясының алғашқы аудармасын жариялады. Анила Ринчен Палмо 1987 жылы «Cutting Through Ego Clinging: Commentary on the Practice of Tchod» жинағында чöd туралы бірнеше эсселерді аударды. Содан бері Чöd батыстық ғылыми және академиялық жазбалардың бағытына көбірек енді.
Historicically, chöd was mostly practised outside the Tibetan monastery system by chödpas, who were yogis, yogiṇīs and ngagpas rather than bhikṣus and bhikṣuṇīs. Because of this, material on chöd has been less widely available to Western readers than some other tantric Buddhist practices. The first Western reports of chöd came from Alexandra David Néel, a French adventurer who lived in Tibet. Her travelogue Magic and Mystery in Tibet, published in 1932, contains an account. Walter Evans Wentz published the first translation of a chöd liturgy in his 1935 book Tibetan Yoga and Secret Doctrines. Anila Rinchen Palmo translated several essays about chöd in the 1987 collection Cutting Through Ego Clinging: Commentary on the Practice of Tchod. Since then, Chöd has emerged more into the mainstream of both western scholarly and academic writings.