Фридрих Брауншвейг-Люнебург: Пруссияның әскери қолбасшысы
Duke Ferdinand of Brunswick-Wolfenbüttel
Фердинанд, брауншвейгтік генерал (1721-1792), жеті жылдық соғыстағы өнерімен танымал. Фридрих Ұлының маршалы, Гановерді қорғады, Соор шайқасында көзге түсті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс генералы (1721–1792)
Фридрих Ұлының фельдмаршалы
German general (1721–1792)
Frederick the Great's field marshal
Фердинанд, Брансвик-Лүнбург герцогі (12 қаңтар 1721, Вольфенбюттель – 3 шілде 1792, Вехельде) – неміс-пруссиялық фельдмаршал (1758–1766), Жеті жылдық соғысқа қатысқандығымен белгілі. 1757 жылдан 1762 жылға дейін ол Батыс Германиядағы ағылшын-неміс әскерін басқарды және француздардың Ганноверді басып алу әрекеттерін сәттің кері қайтарды.
Ferdinand, Prince of Brunswick Lüneburg (12 January 1721, Wolfenbüttel – 3 July 1792, Vechelde), was a German Prussian field marshal (1758–1766) known for his participation in the Seven Years' War. From 1757 to 1762 he led an Anglo German army in western Germany which successfully repelled French attempts to occupy Hanover.
Ерте өмір
Брансвик-Люнебург герцогы Фердинанд Альберт II-нің төртінші ұлы Фердинанд 1740 жылы полковник шенімен пруссиялық армияға қосылды. Ол Моллвиц және Чотуциц шайқастарында қатысты. 1744 жылы Прагада Бранденбург маркграфы Вильгельм Шведт қаза болғаннан кейін Фердинанд Ұлы Фридрихтің Лейбгвардия батальонына қолбасшы болып тағайындалды. Соор шайқасында (1745) ол өзін ерекше көзге түсірді, әсіресе тік беткейге шабуыл жасағанда, ол жерді оның ағасы, герцог Людвиг Эрнест Брансвик-Люнебург қорғап тұрған еді. Ол 1756 жылы Жеті жылдық соғыс кезінде Саксония мен Богемияға жасалған шабуылдың бір бөлігін басқарғанға дейін Екінші Силезия соғысына қатысты. Ол Россбах шайқасына қатысып, кейін одақтас Ганновер армиясының бас қолбасшысы болды. Ол сонымен қатар 1740 жылы Берлиндегі «Үш глобус» ложасына қабылданған еркін мүсіншілердің мүшесі болды және 1743 жылы Бреслауда Мастер мүсінші дәрежесін алды. Он жылдық бейбітшілік кезеңінде ол Ұлы Фридрихтің әскери ісімен тығыз байланыста болды, ол гвардиялық батальонның жаттығуларын бақылап, оны пруссиялық армияның үлгісіне айналдыруға тырысты. Фердинанд патшаның ең жақын достарының бірі болғандықтан, ол кейіннен оған жүктелген міндеттерді атқаруға ерекше дайын болды. Осы кезеңде ол генерал-майор, содан кейін генерал-лейтенант шеніне көтерілді.
The fourth son of Ferdinand Albert II, Duke of Brunswick Lüneburg, Ferdinand joined the Prussian army as a colonel in 1740. He was present in the battles of Mollwitz and Chotusitz. After Margrave Wilhelm of Brandenburg Schwedt was killed at Prague in 1744, Ferdinand received command of Frederick the Great's Leibgarde battalion, and at the Battle of Soor (1745) he distinguished himself greatly, especially in the assault of a steep hill, that incidentally was defended by his older brother duke Louis Ernest of Brunswick Lüneburg. He took part in the Second Silesian War before leading part of the invasion of Saxony and Bohemia in 1756 during the Seven Years' War. He participated in the Battle of Rossbach, and then became commander of the allied Hanoverian Army. He also was a freemason, initiated in 1740 into the Lodge of The Three Globes in Berlin, and received the degree of Master Mason in 1743 at Breslau. During ten years of peace, he was in the closest touch with the military work of Frederick the Great, who supervised the instruction of the guard battalion, and sought to make it a model of the whole Prussian army. Ferdinand was, moreover, one of the most intimate friends of the king, and thus he was peculiarly fitted for the tasks which afterwards fell to his lot. In this time, he was promoted to major general and then lieutenant general.
Жеті жылдық соғыс
Жеті жылдық соғыстың бірінші жорығында Фердинанд Дрезденге бет алған прус колонналарының бірін басқарды және Пирнада (1756) саксон армиясының тапсырылуына әкелген операцияларға қатысты. Лобосиц шайқасында ол прус жаяу әскерінің оң қанатын жетекшілік етті. 1757 жылы Прагада өзгеше көзге түсті, сондай-ақ Россбах жорығында да қызмет атқарды.
In the first campaign of the Seven Years' War, Ferdinand commanded one of the Prussian columns which converged upon Dresden, and in the operations which led up to the surrender of the Saxon army at Pirna (1756). At the Battle of Lobositz, he led the right wing of the Prussian infantry. In 1757, he distinguished himself at Prague, and served also in the Rossbach campaign.
Ганновер
Осыдан кейін көп ұзамай ол Батыс Германияны қорғау үшін Ұлыбритания құрған және қаржылаған, бірақ бұрынғы қолбасшы Герцог Камберленд басқарғанда француз әскерлерінің Ганноверге басып кіруіне тосқауыл қоя алмаған Ганновер армиясының бастығы болып тағайындалды. Фердинанд бұл қызметке Ганновер мен Ұлыбританияның билеушісі Георг II-ге тікелей қатынас жасау шартымен келісті. Оның жаңа міндеті оны пруссиялық немесе британдық емес, ганноверлік қызметке қойды. Осыған қарамастан Фридрих онымен тікелей бағыныштысы секілді байланысқаннан жалықпады. Ол бұл әскердің жеңіліс пен капитуляциядан мұңайған күйде екенін көрді, бірақ қолбасшылыққа келгеннен бір апта өткен соң ол шабуылға көшті, осылайша оның әскери сардар ретіндегі даңқына апарып соққан жеңістер жолын бастады. Ол француз әскерлерінің оккупация кезінде жасаған түрлі қиянаттарын жариялап, ганноверліктердің соғысқа қолдауын ұйымдастыруға тырысты. 1758 жылдың көктеміне қарай ол француздарды Ганноверден қуып шығып, Рейн өзенінен арғы бетке ығыстырды, бұл оған Ұлыбританияда талантты генерал ретінде танымал болды және британдықтардың неміс соғысына қатысуына қолдау көрсетуге көмектесті. 1758 жылдың маусымынан бастап, Эмденді басып алғаннан кейін британдық әскерлер континентке жетіп, Фердинандтың әскерлеріне тікелей қосылды. Соғыс барысында британдық әскерлердің саны артты.
Shortly after this, he was appointed to command the Hanoverian Army of Observation which had been raised and funded by Britain to protect western Germany, but had recently failed to prevent the French Invasion of Hanover under the previous commander the Duke of Cumberland. Ferdinand accepted this appointment on the condition that he would have direct access to George II ruler of Hanover and Britain. His new commission placed him in Hanoverian service, rather than Prussian or British. Despite this Frederick continued to communicate with him as though he were under his direct command. He found this army dejected by a reverse and a capitulation, yet within a week of his taking up the command, he assumed the offensive, and thus began the career of victory which made his reputation as a soldier. He tried to raise Hanoverian support for the war effort by highlighting various atrocities committed by French troops during their occupation. By Spring 1758 he had driven the French out of Hanover and back across the River Rhine which gave him a reputation in Britain as a talented General, and helped boost support for British involvement in the German war. From June 1758, following the Capture of Emden, British troops arrived on the continent and directly added to Ferdinand's forces. The number of British troops was increased throughout the war.
Рейннің арғы жағында шабуыл
Фердинанд француздарды кері қайтарудағы табысын жаңа шабуылдың бір бөлігі ретінде Рейн өзенінен өту арқылы жалғастырды. Бұл Францияда алаңдаушылық тудырды, өйткені көптеген британдық күшейткіштердің теңізден түсуі Фердинандтың ілгерілеуімен үйлестіріледі деп қорқынышты, бірақ жақын арада түсудің бағыты Төменгі елдер емес, Бретаньдегі Сент-Мало екені анықталды. Осыған қарамастан Фердинанд әлі де айтарлықтай қауіп төндіріп тұрды және ол Австриялық Нидерландыға немесе тіпті Солтүстік Италияға шабуыл жасауға дайын тұрғанына сенді. 1758 жылдың 12 маусымында ол Рейнберг шайқасында шешімсіз аяқталған соң, Крефельд шайқасында жеңіске жетті, бірақ осыншалықты алға жылжуды ұстап тұру қиын болды және Липпе өзеніне қайта шегінді.
Ferdinand followed up his success in driving the French back by crossing the Rhine himself as part of a fresh offensive. This caused alarm in France, as it was feared that a naval descent by large number of British reinforcements was intended to be co ordinated with Ferdinand's advance, although the destination of the descent soon turned out to be St Malo in Brittany rather than the Low Countries. In spite of this Ferdinand still posed a not insignificant threat and it was believed he was poised to attack the Austrian Netherlands or even northern Italy. On 12 June 1758 he fought an indecisive Battle of Rheinberg before he won the Battle of Krefeld but could not easily maintain so advanced a position and fell back to the River Lippe.
Миден
1759 жылы ол қайтадан батыл шабуылға көшті, бірақ 1759 жылғы 13 сәуірде Берген шайқасында Францияға жеңіліп қалды. Шайқастан кейін Фердинанд француздардың шабуылына қарсы шегінді, бірақ Минден шайқасында шешуші жеңіспен оларды тоқтата алды. Бұл Франция армиясының алға жылжуға мүмкіндігі болмағандықтан, Ганноверге француз қауіп-қатерінің дереу тоқтатылуын қамтамасыз етті. Виллингхаузен, Вильгельмсталь, Варбург және басқа да жеңістер Фердинандтың күшінің артып бара жатқанын көрсетті. Шығыс майданында ауыр жағдайға түскен Фридрих өзінің жетістіктерінің көп бөлігін Фердинандтың батыстағы үздіксіз қысымына қарызды болды. 1758 жылғы қарашада оны фельдмаршал еткен кезде Фридрих өзінің міндетін: "Мен тек тиіс болғанды ғана жасадым, жақын Фердинанд" деген сөздермен мойындады. Минденнен кейін Ұлыбритания королі Георг II герцогке Жартер орденін табыс етті, сондай-ақ британ парламенті сол кезде Минден жеңімпазына алғыс айтты.
He resumed a bold offensive in 1759, only to be repulsed at Bergen where he was defeated by France in the Battle of Bergen on 13 April 1759. Following the battle Ferdinand retreated in the face of a French advance, but managed to check them with a decisive victory at the Battle of Minden. This ended the immediate French threat to Hanover, as the French army was in no condition to continue its advance. Villinghausen, Wilhelmsthal, Warburg and other victories attested the increasing power of Ferdinand in the following campaigns, and Frederick, hard pressed in the eastern theatre of war, owed much of his success in an almost hopeless task to the continued pressure exerted by Ferdinand in the west. In promoting him to Field Marshal in November 1758, Frederick acknowledged his debt in the words, Je n'ai fait que ce que je dois, mon cher Ferdinand. After Minden, King George II of Great Britain gave the duke the Order of the Garter, and the thanks of the British parliament were voted on the same occasion to the victor of Minden.
Кейінгі мансап
Соғыстан кейін ол басқа патшалар тарапынан құрметке бөленді және австриялықтардан фельдмаршал шені мен полк алды. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде оған британдық әскерлерге қолбасшылық ету ұсынылды, бірақ бұл жоспар іске аспады. Ол түрлі лауазымдарынан алған шағын табысының көп бөлігін және одақтас князьдар берген сыйлықтарды Жеті жылдық соғыста қасірет көргендерге көмектесуге жұмсады. 1766 жылы Фридрих пен Фердинанд арасындағы суық қарым-қатынас герцогтың пруссиялық қызметтен зейнетке шығуына себеп болды, бірақ ескі достардың арасында ашық жанжал болған жоқ, және Фердинанд 1772, 1777, 1779 және 1782 жылдары патшаға барып қайтты. Фердинанд Брансвикке және Вехельдедегі қамалына зейнетке шықты, онда ол құрылыс және басқа да жақсартулармен айналысты. Ол ғылым мен өнерді қолдады және кедейлерге зор көмек көрсетті. Ол 1792 жылдың 3 шілдесінде қайтыс болды. Князьдың азаматтық және әскери еңбектері Пруссия мен Ганноверде ғана емес, сонымен қатар Данияда, Батыс Германия мемлекеттерінде және Англияда ескерткіштермен құрметтелді. Пруссиядағы ескерткіштердің ішінде 1863 жылы Берлинде орнатылған атты мүсін бар.
After the war, he was honored by other sovereigns, and he received the rank of field marshal and a regiment from the Austrians. During the War of American Independence, there was a suggestion, which came to nothing, of offering him the command of the British forces. He devoted most of the small income he received from his various offices and the rewards given to him by the allied princes to compensate those who had suffered in the Seven Years' War. The estrangement of Frederick and Ferdinand in 1766 led to the duke's retirement from Prussian service, but there was no open breach between the old friends, and Ferdinand visited the king in 1772, 1777, 1779 and 1782. Ferdinand retired to Brunswick and his castle of Vechelde, where he occupied himself in building and other improvements. He became a patron of learning and art, and a great benefactor of the poor. He died on 3 July 1792. The merits, civil and military, of the prince were recognized by memorials not only in Prussia and Hanover, but also in Denmark, the states of western Germany and England. The Prussian memorials include an equestrian statue at Berlin 1863.