Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Амори Дуайт Мейо (31 қаңтар 1823 – 8 сәуір 1907) – христиан дін қызметкері және педагог.
Amory Dwight Mayo (31 January 1823 8 April 1907) was a Christian clergyman and educator.
Өмірбаян
Амори Дуайт Мейо Массачусетс штатындағы Уорвик қаласында Амори Мейо мен Софрония Коббтың ұлы болып дүниеге келді. 1843 жылы ол Амхерст колледжіне қабылданды. Оқудың бірінші жылында ауруға шалдығып, мектептен шығуға мәжбүр болды. Біраз уақыт бойы аудандық мектептерде сабақ берді, бірақ дін қызметіне деген қызығушылығы оны Рев. Хосея Баллу ІІ-нің жанына теологияны оқуға бастады. 1846 жылға қарай Мейо универсалист пастор болып бекітілді.
Amory Dwight Mayo was born in Warwick, Massachusetts, the son of Amory Mayo and Sophronia Cobb. He enrolled at Amherst College in 1843. During his first year, illness forced him to leave school. For a short time he taught at district schools, but interest in the ministry led him to begin studying theology with Rev. Hosea Ballou II. By 1846, Mayo was an ordained Universalist minister.
Министрлік
Майоның алғашқы қауымы Глостерде құрылды. Оның уағыздау стилі, шіркеу мүшелерінің айтуынша, тартымды, нұрлы және рухани жаңаруға көмектесетін болды. Оның танымалдылығы шіркеуге келушілердің санының артуына себеп болды. Алайда, Майоның денсаулығы тұрақсыз болды, кейде ол шіркеуде қызмет етуге мүмкіндік таппады. Дегенмен, оның көптеген уағыздары «Теңдік немесе Универсализмнің моральдық аргументтері» (1847) және «Христиандық өмірдің инабаттары мен күштері» (1853) атты еңбектерінде жинақталды. 1846 жылы Глостерде министр болып қызмет еткен кезде Майо жазушы және редактор Сара Эдгартонға (Сара Картер Эдгартон Майо) үйленді. Сара олардың некесінен екі жыл өткен соң қайтыс болды. 1853 жылы Майо Люси Кэролайн Кларкқа үйленді және олардың бес баласы болды. 1854 жылдың қазан айында Майо Глостердегі пасторлық қызметінен бас тартып, Огайо штатының Кливленд қаласындағы Тәуелсіз христиан шіркеуінің пасторы болуға шақыруды қабылдады, онда ол келесі екі жыл қызмет етті. Бұл тағайындалу оның күткенінен кем нәтиже берді, сондықтан 1856 жылы ол Нью-Йорк штатының Олбани қаласына көшіп барды. Сол жерде ол Грин-Хилл зиратының ашылуына арналған сөз сөйледі. 1859 жылы ол «Символ астанасы: Нью-Йорктегі өркениет» атты кітабын жариялады. 1863 жылы ол Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Құтқарушы шіркеуінің уағыздаушысы болып тағайындалды. Сондай-ақ, 1863 жылы Цинциннатиде тұрып, ол Пенсильвания штатындағы Мидвилл теологиялық мектебінде әкімшілік және шіркеу саясатының штаттан тыс профессоры лауазымын қабылдады және ол бұл лауазымды келесі 35 жыл бойы сақтап қалды. Бастапқыда Мидвилл семинариясының факультеті үш штатты және бес штаттан тыс оқытушыдан тұрды. Басқа міндеттермен қатар, Майо жыл сайын негізгі конфессиялық сенімдер мен олардың әртүрлі әдістері туралы 12-15 дәріс оқыды. Ол сондай-ақ діни реформалар мен саясат туралы баяндама жасады. 1883 жылдан кейін Майо осы дәрістерді үш жылда бір рет оқыды. 1872 жылы Майо Цинциннатиден Массачусетс штатының Спрингфилд қаласындағы Біртұтас шіркеуінде уағыз айту үшін кетті. Ол 1880 жылға дейін Спрингфилдтегі қызметін сақтап, содан кейін белсенді пасторлық қызметтен бас тартып, жазу және дәріс беруге көбірек уақыт арнады.
Mayo's first congregation was in Gloucester. His preaching style, according to his parishioners, was appealing, enlightening, and spiritually uplifting, and his popularity led to ever increasing church attendance. Mayo's health, however, was unsteady, sometimes preventing him from delivering church services. Nevertheless, many of his sermons were collected in his works The Balance; or, Moral Arguments for Universalism (1847) and Graces and Powers of the Christian Life (1853). In 1846, while serving as minister at Gloucester, Mayo married Sarah Edgarton (Sarah Carter Edgarton Mayo), a writer and editor. Sarah died only two years after their marriage. In 1853 Mayo married Lucy Caroline Clarke and they had five children. In October 1854 Mayo resigned his pastoral duties at Gloucester, responding to an invitation to become pastor of the Independent Christian Church in Cleveland, Ohio, where he served for the next two years. This appointment was less fruitful than he expected, and in 1856 he relocated to Albany, New York, where he ministered at the Division Street Unitarian Church until 1863. While there he delivered the dedication address for the Green Hill Cemetery. In 1859 he published the book Symbols of the Capital: Civilization in New York. In 1863 he accepted a position as preacher of the Church of the Redeemer in Cincinnati, Ohio. Also in 1863, while residing in Cincinnati, he accepted a position as nonresident professor of administration and church polity at Meadville Theological School (Pa.), a position he maintained for the next 35 years. Initially, the Meadville Seminary faculty consisted of three resident and five nonresident instructors. Among other duties, Mayo delivered an annual course of 12 to 15 lectures on principal denominational creeds and their varied methods. He also discoursed on religious reform and policy. After 1883 Mayo delivered these lectures on a triennial basis. In 1872 Mayo left Cincinnati to preach at the Church of the Unity in Springfield, Massachusetts. He retained his position in Springfield until 1880, when he resigned from active ministerial duties and devoted more time to writing and lecturing.
Білім беруші
1880 жылы Мейоның қызығушылығы көбірек білім беру саласына аударды. Ол Албанидегі діни қызметінен бастап білім беруге қызығушылық танытқан және Цинциннати мен Спрингфилд мектептерінің басқармаларында қызмет еткен. Сонымен қатар, ол АҚШ Конституциясына мемлекеттік мектептерде Библияны оқыту құқығын бекітетін ережелерді жақтаған Христиандық түзету қозғалысының жетекшісі болды. 1880 жылы Бостонға көшкеннен кейін, оның білімге, әсіресе Оңтүстіктегі білім беруге деген қызығушылығы күшейді. Келесі жиырма жыл бойы Мейо өзін Оңтүстік аймағындағы білім беруді дамытуға арнады. Шамамен 200 000 миль саяхат етіп, ол дәріс оқыды, уағыз айтты және көптеген оңтүстік педагогтарымен кеңес жүргізді. Лекциялары мен кеңестерінің көп бөлігі ақысыз болғандықтан, Мейо бастапқыда Американың Унитарийлік қауымдастығынан жылдық грантқа, ал кейіннен достары мен жақсы тілектестерінен түскен қаржыға тәуелді болды. Мінез-құлқы мен жеке басының қасиеттерінің арқасында ол қара нәсілділердің, кедей ақтардың және орта таптың өкілдерімен жақсы қарым-қатынас құрды. 1880 жылдан 1885 жылға дейін Мейо саяхаттарының арасында "New England Journal of Education" журналының қосымша редакторы және "National Journal of Education" журналының бас редакторы болып қызмет етті. АҚШ-тың білім беру комиссары доктор Уильям Т. Харристің өтінішімен Мейо Американың жалпы білім беретін мектептерінің тарихын жазуға кірісті. Бірақ ол қайтыс болғанда бұл жұмыс аяқталмай қалды. 1893 жылдан өліміне дейін Мейо Кентукки штатындағы Берея колледжінде білім беру пәнінің лекторы болып тіркелді. Оңтүстік аймағындағы білім беру мәселелері мен реформалары, сондай-ақ оңтүстік қара және ақ халықтың білім алу жағдайы туралы лекцияларын ол Береяға жиі сапарлары барысында оқыды. Мейо Вашингтон қаласындағы үйінде дүние салды.
In 1880 Mayo's interests became more directed toward educational pursuits. He had been interested in education since his ministerial work in Albany and had served on both the Cincinnati and Springfield school boards. He had also served as a leader of the Christian Amendment movement, which advocated a provision in the United States Constitution affirming the right to teach the Bible in public school. With his move to Boston in 1880, his interest in education, particularly education in the South, became a driving force. For the next twenty years Mayo devoted himself to advancing Southern education. Traveling an estimated 200,000 miles, he lectured, delivered sermons, and consulted numerous southern educators. Since most of his lecturing and counseling were provided gratis, Mayo was forced at first to depend on an annual grant from the American Unitarian Association and later on contributions from friends and well wishers. Owing to his behavior and personality, he was usually well received by blacks, poor whites, and members of the middle class. From 1880 to 1885 Mayo, between travels, served as associate editor of the New England Journal of Education and as a chief editorial writer for the National Journal of Education. At the request of Dr. William T. Harris, U. S. commissioner of education, Mayo dedicated himself to writing the history of American common schools. The work was uncompleted at his death. Between 1893 and his death, Mayo was listed as lecturer of education at Berea College, Kentucky. His lectures on various aspects of southern educational problems and reforms and the educational condition of southern blacks and whites were given during frequent visits to Berea. Mayo died at his home in Washington, D. C.
Шолу
Мейо – көреген адам еді. Өмірі бойында ол екі түрлі мансапты жоспарлаған; осы екі жолдың кез келгені оған американ тарихында өз орнын табуға мүмкіндік беретін еді. Пастор ретінде оның уағыздары мен кітаптары рухани байлық сыйлағанмен қатар, моральдық және этикалық мінез-құлыққа үйретті. Кейінірек, білім беру зерттеушісі және қолдаушы ретінде ол 26 жыл бойы Оңтүстіктегі екі нәсілдің де мемлекеттік білім алуы үшін лекциялар оқыды, сұхбаттар алды, сапарлар жасады, уағыз айтты және жазбалар қалдырды.
Mayo was a man with vision. During his life, he hypothetically created two separate careers; either of these callings could have allowed him to carve a place for himself in American history. As a minister, his sermons and books, besides providing spiritual enrichment, were instructive in moral and ethical behavior. Later in life, as an educational researcher and promoter, he conducted a 26 year campaign of lecturing, interviewing, visiting, preaching, and writing on behalf of public schooling for both races within the South.