Симон де Крамо: Александрия Патриархы және Кардинал
Simon of Cramaud
Симон де Крамо: Александрия Патриархы, кардинал, 14-15 ғғ. Ұлы Батыс Шілігіндегі маңызды тұлға. Заңгер, Париж университетінің профессоры, дипломат болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александрияның католик патриархы және кардинал (1423 жылы қайтыс болған) Симон де Крома (шамамен 1345 – 19 қаңтар 1423, Пуатьеде қайтыс болған) католик епископы, Александрияның титулярлық латын патриархы және XIV-XV ғасырлардағы Ұлы Батыс схизмасы кезінде кардинал болған.
Catholic Patriarch of Alexandria and cardinal (d. 1423)
Simon de Cramaud (c. 1345 – 19 January 1423, in Poitiers) was a Catholic bishop, titular Latin Patriarch of Alexandria, and cardinal during the Great Western Schism of the fourteenth and fifteenth centuries.
Өмірбаян
Симон 1360 жылға дейін Рошешуар, Жоғарғы Виенна маңында, шағын дворян отбасының кіші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Орлеанда құқық тағылымдап, белгілі канонист болды. Симон Париж университетінде канондық құқықты оқытты, бұл Франция королі Шарль VI-ның туыстарының бірі – Берри герцогы Жанның назарын аударды. Герцогтың кеңесшісі ретінде Симон әкімшілік және дипломатиялық міндеттерді атқарды. 1382 жылы ол Ажен епископы болып тағайындалды, бірақ 1383 жылы Безиерге, ал 1385 жылы Пуатьеге ауыстырылды. 1390 жылы Сен епископы болып тағайындалды, бірақ ол ешқашан осы лауазықты иеленбеді, оның орнына келесі жылы Александрияның титулды латын патриархы және Авиньон епархиясының әкімшісі болды. 1409 жылы ол Реймс архиепискобы, ал 1413 жылы кардинал атанды. Ол өмірінің соңына дейін Пуатье епархиясының әкімшісі қызметін атқарды. Кромау XIV ғасыр шіркеуінің күресіндегі көрнекті тұлға және Авиньон папалығының жақтасы болды. Ол Авиньон папасы VII Климентті қолдады, бірақ Клименттің ізбасары Бенедикт XIII-ке қарсы бар күшімен күресті. 1409 жылы Пиза кеңесіне төрағалық етіп, Григорий XII және Бенедикт XIII-ті қызметтен шеттету туралы шешім қабылдады, осылайша Александр V-ті сайлауға жағдай жасады. Констанц кеңесінде ол кеңес сайлау әдісінің табысқа жетуіне үлкен үлес қосты, бұл әдіс кардиналдармен қатар белгілі бір ұлттық делегаттарға да дауыс беру құқығын берді. Кейбір зерттеушілер оны теологиялық және саяси галликанизмнің алға басушысы деп санайды. Симон 1423 жылдың 19 қаңтарында қайтыс болды. Ол Пуатье соборында жерленді.
Simon was born before 1360 near Rochechouart, Haute Vienne, a younger son in a family of minor nobles. He studied law at Orléans and became a well known canonist. Simon taught canon law at the University of Paris, attracting the attention of John, Duke of Berry, one of the uncles of King Charles VI of France. As a counselor of the duke, Simon performed both administrative and diplomatic tasks. In 1382, he was appointed Bishop of Agen, but was transferred to Béziers in 1383, and finally to Poitiers in 1385. He was also appointed to Sens in 1390, but never occupied the see – instead he became the titular Latin Patriarch of Alexandria and Administrator of the Diocese of Avignon the following year. In 1409, he was made Archbishop of Reims and subsequently a cardinal in 1413. From then until his death, he served as the administrator of the Diocese of Poitiers. Cramaud was a prominent figure in the struggles of the fourteenth century church, and a partisan of the Avignon Papacy. He championed Avignon Pope Clement VII, but fought Clement's successor, Benedict XIII, any way he could. He presided at the Council of Pisa in 1409, and proclaimed the deposition of both Gregory XII and Benedict XIII, thus securing the election of Alexander V. At the Council of Constance, he was largely responsible for the success of its election method, which granted a vote to certain national delegates along with the cardinals. He is considered by some to be a precursor to both theological and political Gallicanism. Simon died on 19 January 1423. He was buried at the Poitiers Cathedral.
Шығармалары
Оның 1397 жылғы "De substraccione obediencie" трактаты, жарылысты аяқтау үшін бірнеше дәлелдер келтірді және Говард Каминский оны 1984 жылы өңдеді. Симон Бенедикттің жақтастары оны жарылысқа шешім табуға итермелеу үшін бағынудан бас тартуы мүмкін екенін айтты.
His treatise De substraccione obediencie (1397), offering multiple lines of reasoning for bringing the Schism to an end, was edited by Howard Kaminsky in 1984. Simon argued that Benedict's followers could withdraw obedience to compel him to seek a solution to the Schism.