Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапонияның шулы музыка сахнасы
Noise music scene of Japan
Жапоноиз (ジャパノイズ) – "жапон" және "шу" сөздерінің қосылуынан пайда болған сөз, Жапонияның шулы музыка сахнасын білдіреді. The Wire журналынан Ник Кейн 1990 жылдан бері шулы музыкадағы маңызды дамулардың бірі ретінде Мерзбоу, Хигокайдан және Инкапацитанттар сияқты жапон шу жасаушыларының басымдылығын атап көрсетеді. Кейбір жапон шу жасаушылары өздерін "жапон шуы" деп санатқа бөлуге келіспейді, олар бұл терминнің қолданылуын музыканттардың өзгешеліктерін, тіпті бір-бірін танымайтын немесе ұқсамайтын жағдайларын елемеу тәсілі деп санайды.
Japanoise (ジャパノイズ), a portmanteau of "Japanese" and "noise", is the noise music scene of Japan. Nick Cain of The Wire identifies the "primacy of Japanese Noise artists like Merzbow, Hijokaidan and Incapacitants as one of the major developments in noise music since 1990. Certain Japanese noise artists themselves feel uncomfortable being categorized under the umbrella of "Japanese noise", arguing that use of the term is a way of ignoring the differences between musicians who don't necessarily follow the same approach or even know each other at all.
Тарих
1960 жылдың 8 мамырында Такехиса Косуги мен Ясунао Тоне сияқты алты жапон музыканты «Онгаку» тобын құрды, олар шулы музыканың екі таспалық жазбасын – «Автоматизм» және «Объект» жариялады. Бұл жазбаларда дәстүрлі музыкалық аспаптармен қатар шаңсорғыш, радио, май шелек, қуыршақ және ыдыс-аяқ пайдаланылды. Сонымен қатар, таспаның жылдамдығы өзгертіліп, жазылған дыбыстар бұрмаланды. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Мерзбоу Лу Ридтің «Metal Machine Music» альбомын бастапқы нүкте ретінде алып, шулы эстетиканы гитаралық кері байланыстан ғана емес, дыбысты босату арқылы одан әрі абстракциялады, бұл шулы музыканың жанр ретінде пайда болуына себепкер болды деп есептеледі. Пол Хегартидің (2007) сөзінше, «көп жағдайда жапон музыкасында әртүрлі шу түрлері пайда болғаннан кейін ғана шулы музыка туралы сөйлеудің мәні бар, ал көлемдік тұрғыдан алғанда бұл 1990 жылдардан бастап []. Жапон шуының кең таралуымен шулы музыка, ақыры, жанрға айналды». Осы белсенділіктің өсуіне үлес қосқан басқа да маңызды жапон шу өнерпаздарының қатарында Хижокайдан, Boredoms, C. C. C. C., Incapacitants, KK Null, Ямазаки Масо, Solmania, K2, The Gerogerigegege, 日野繭子, Ruins және Hanatarash бар. 1990 жылдары бұл өнер саласы шетелде де танымалдылыққа ие болды, өйткені Sonic Youth және Джон Зорн сияқты артистер көптеген жапон шу өнерпаздарын американдық көрермендерге таныстырды.
On May 8, 1960, six young Japanese musicians, including Takehisa Kosugi and Yasunao Tone, formed the Group Ongaku with two tape recordings of noise music: Automatism and Object. These recordings made use of a mixture of traditional musical instruments along with a vacuum cleaner, a radio, an oil drum, a doll, and a set of dishes. Moreover, the speed of the tape recording was manipulated, further distorting the sounds being recorded. In the late 1970s and early 1980s, Merzbow took Lou Reed's album Metal Machine Music as a point of departure and further abstracted the noise aesthetic by freeing the sound from guitar based feedback alone, a development that is thought to have heralded noise music as a genre. According to Paul Hegarty (2007), "In many ways it only makes sense to talk of noise music since the advent of various types of noise produced in Japanese music, and in terms of quantity this is really to do with the 1990s onwards [ ]. With the vast growth of Japanese noise, finally, noise music becomes a genre". Other key Japanese noise artists that contributed to this upsurge of activity include Hijokaidan, Boredoms, C. C. C. C., Incapacitants, KK Null, Yamazaki Maso, Solmania, K2, The Gerogerigegege, 日野繭子, Ruins and Hanatarash. During the 1990s, the scene also began to gain recognition overseas, as artists such as Sonic Youth and John Zorn introduced many Japanoise performers to American audiences.