Кіріспе
Иллинойс орталық темір жолының No. 1 локомотиві – 1937 жылы Иллинойс орталық темір жолының шеберханаларында ескі 2-8-4 "Беркшир" локомотивінен құрастырылған 4-6-4 "Гадсон" типті бу машинасы. Ол ұзын және жылдам жүк пойыздарын тарту үшін жобаланған, бірақ локомотив мұны істей алмады, себебі дөңгелектері сырғанауға бейімді болды. No. 1 локомотиві сырғанау мәселесін шешу үшін қайта жаңартылды және қызметінің соңғы жылдарын жолаушылар пойыздарын тартумен өткізді.
Illinois Central Railroad No. 1 was a 4 6 4 "Hudson" type steam locomotive built in 1937 at the Illinois Central Railroad's shops from an older 2 8 4 "Berkshire" locomotive. It was designed to pull longer and faster freight trains, but the locomotive was unable to do so, since it was prone to wheel slippage. No. 1 was rebuilt to resolve the slippage issues, and it spent its final years in service pulling passenger trains.
Тарих
1937 жылы No. 1 Иллинойс Орталық темір жолының (IC) өз Падука, Кентукки шеберханаларында Иллинойс Орталық 7000 классынан 2-8-4 "Беркшир" локомотиві No. 7038-ден жылдам жүк пойыздарын тасымалдау мақсатында эксперимент ретінде құрастырылды. Жүк көлемі IC-нің 4-6-2 "Тынық мұхиты" типтес локомотивтеріне артық болды, сондай-ақ олар теміржолдың 2-8-2 локомотивтерінің қамтамасыз ете алмайтын жылдамдық деңгейін қажет етті. 2-8-4 кластың No. 1 локомотиві қайта құрылғаннан кейін жоғары жылдамдықпен жүргенде тегіс емес қозғалысқа бейімділік танытты. No. 1 локомотиві дөңгелектерінің сырғанауына бейім болды, себебі оның жабысу коэффициенті тым төмен болды – ол рельстерге тиісті деңгейде жабыса алмады. 1938-1939 жылдар аралығында No. 1 локомотивіне Иллинойс штатының Клинтон қаласында локомотивтер шебері Джон Л. Макинтайр бірнеше өзгерістер енгізді, олар локомотивтің дөңгелектеріндегі салмақты теңестіруді және цилиндр диаметрін кішіреуді қамтыды. Соңғы өзгеріс локомотивтің рельстерге жабысу қабілетіне сай деңгейге дейін бастапқы жылдамдық күшін азайтуға бағытталған. Енгізілген жақсартулар сәтті болды, бірақ IC енді локомотивтерді No. 1-нің техникалық сипаттамаларына сәйкес қайта жаңартудан бас тартты. 7000 классының қалған 2-8-4 локомотивтері қайта құрылды, бірақ олар дөңгелек конфигурацияларын сақтап қалды және соңғылары 1950 жылдардың басында қызметтен шығарылды. 1945 жылы No. 1 локомотивіне 2499 нөмірі берілді және Луисвилл мен Кентукки штатының Фултон қалалары арасындағы жолаушылар тасымалына тағайындалды. 1949 жылы ол қызметтен шығарылды және көп ұзамай металл тескілеріне жіберілді.
The experiment was deemed unsuccessful. The No. 1 locomotive was prone to wheel slippage, since its factor of adhesion was too low—it was unable to obtain a proper grip on the rails. John L. McIntyre, the IC road foreman of locomotives at Clinton, Illinois where No. 1 was assigned during the 1938–1939 period, made some modifications to No. 1, including to the weight equalization across the locomotive's wheels and to reduce the cylinder diameter from
The latter was to reduce the starting tractive effort to a level the locomotive's grip on the rails could handle. The improvements were successful, but the IC opted not to convert anymore locomotives to No. 1's specifications. The rest of the 7000 class 2 8 4s were rebuilt, but they retained their wheel arrangements, and the last were retired in the early mid 1950s. In 1945, No. 1 was renumbered to 2499 and assigned to passenger service between Louisville and Fulton, Kentucky. It was retired from service in 1949, and it was dismantled for scrap shortly thereafter.