Джозеф Сераволо: Нью-Йорк мектебінің ақыны

Кіріспе

Джозеф Сераволо (22 сәуір 1934 – 4 қыркүйек 1988) – Нью-Йорк мектебінің екінші буынымен байланысты американдық ақын. Оның көптеген жылдар бойына еңбектері жарияланбаған, бірақ 2013 жылы жинағы жарық көргеннен кейін қайта қолжетімді болды. Оның танымалдылығы негізінен жазушылар қауымдастығымен шектелген. Чарльз Норттың айтуынша, «Сераволоның американдық поэзияға соңғы 30 жылдағы әсері әлі де көпке белгісіз».

Өмір

Джозеф Сераволо Нью-Йорк штатының Куинс қаласында итальяндық иммигранттар отбасында дүниеге келген. Сераволо Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде Кеннет Кохтан жазу өнерін оқыды. Ақындық қызметінен бөлек, Сераволо азаматтық инженер ретінде жұмыс істеді. Ол 1950-ші жылдардың соңында Германияда қызмет өткеріп тұрғанда өлең жазуды бастады. Өмірінің көп бөлігін Нью-Джерси штатында өткізді. Сераволоның Розмари есімді әйелі және Пол, Анита және Джеймс есімді үш баласы болды. 1988 жылы өт жолдарының қатерлі ісігінен көз жұмды.

Жұмыс

Сераволо Нью-Йорк мектебінің екінші буынымен байланысты (оның ішінде Бернадет Мейер, Билл Берксон, Рон Падгет, Тед Берриган, Энн Уолдман және Льюис Уорш сияқты жазушылар бар). Сераволоның туындылары Нью-Йорк мектебінің екінші буынына тән жылулық пен тікелейлікке ие болғанымен, оның жұмысы әңгімелі тілді қолдануға оңай берілмейді және көбінесе Нью-Йорк мектебінің көптеген туындыларына қарағанда әзілге құрылмайды. Сераволоның поэзиясына Уолт Уитман, Уильям Карлос Уильямс және Э. Э. Каммингс, сондай-ақ Азия және Америка жергілікті халықтарының поэзиясы әсер еткен. Сераволоның көптеген өлеңдері бұрмаланған синтаксис, эллипс, жапсарлас қою және фрагменттермен ерекшеленеді (осы ерекшелікті кейде Нью-Йорк мектебінің екінші буынымен байланысты жазушы Кларк Кулиджбен де бөліседі), нәтижесінде өлеңдер бұрыс түсіндірілетін мағыналарымен және жаңылыстармен таң қалдырады. Сераволоның поэзиясының құрылымы мен формасы оның өмірі бойында өзгерді: Сераволоның ерте туындыларының бірі – «Таңғы серпіліс» кітабындағы өлеңдер тығыз, аяусыз сөз ағынымен сипатталады; Сераволоның өлеңдері («Кедей мысықтардың осы әлемінде көктемде» сияқты) кейіннен қосымша сөздер мен препозициялар арқылы аралықтармен және бұрылыстармен тәжірибе жасайды; Сераволоның кейінгі кітаптарындағы өлеңдер көбірек тікелей және лирикалық болады, бірақ паратаксис әлі де жиі кездеседі. Сераволоның өлеңдері көбінесе әлеуметтік әлемге қарағанда табиғат әлеміне назар аударады. Оның кітаптарының атауларында табиғи құбылыстарға сілтеме бар («Таңғы серпіліс», «Газдан шыққан жабайы гүлдер», «Кедей мысықтардың осы әлемінде көктем», «Мыңжылдық шаң»), және оның жеке өлеңдерінің атаулары да солай. Кейде қарапайым, кейде эллипстік болатын Сераволоның өлеңдері дәстүрлі сипаттаманы қысқартады, және Кеннет Кох айтқандай, олар оларда кездесетін табиғат әлемі сияқты физикалық сезім тудырады. Мысалы, «Мас қыс» өлеңін қарастыруға болады. Сераволоның көптеген туындыларында ынта-жігер байқалады, бұл императив, тікелей сөйлеу және таңдану белгілерін қолдану арқылы және оның синтаксистік абстракциясымен күшейтіледі. Бұған жақсы мысал оның «Жабайы гүлдер кітабы» өлеңінен табылады. Тіпті Сераволоның өлеңдері «тыныш» болған жағдайда да, олар қарқындылық пен ашықтыққа ие; осы үзінді «Менің қасымда екеуі де жақын, екеуі де» өлеңінен алынған.

Ceravolo is associated with the second generation of the New York School (which includes writers such as Bernadette Mayer, Bill Berkson, Ron Padgett, Ted Berrigan, Anne Waldman and Lewis Warsh). Although Ceravolo’s work shares some of the same warmth and immediacy that typifies some of the other New York School Second Generation, his work is less prone to use conversational language and is often less directly humorous than much New York School writing. Influences on Ceravolo’s poetry include Walt Whitman, William Carlos Williams and E. E. Cummings as well as Asian and Native American poetry. Many of Ceravolo’s poems are marked by distorted syntax, elisions, juxtaposition and fragments (a trait he shares with Clark Coolidge, a writer also sometimes associated with the second generation of the New York School) resulting in poems that surprise with their refracted meanings and misdirections. The structure and shape of Ceravolo’s poetry changed over the course of his career: the poems of one of Ceravolo’s early books, Fits of Dawn, are characterized by a dense, relentless gush of words; Ceravolo’s poems (such as in Spring in this World of Poor Mutts) then increasingly experiment with spacing and twists added by conjunction and preposition; poems in Ceravolo’s later books tend to be more direct and lyrical, although parataxis is still prevalent. Ceravolo’s poems often focus on the natural world, as opposed to the social world. The titles of almost all of his books contain a reference to natural phenomena (Fits of Dawn, Wild Flowers Out of Gas, Spring In This World of Poor Mutts, Millennium Dust) and the same is true of the titles of his individual poems. Sometimes simple, sometimes elliptical, Ceravolo’s poems shortcut conventional description, and as Kenneth Koch says they become almost as physical as the natural world encountered in them. An example is the poem “Drunken Winter”. An enthusiasm can be found in much of Ceravolo’s work, exemplified by use of imperative, address and exclamation, and aided by his syntactical abstraction. A good example of this is found in his poem “The Book of Wild Flowers”. Even where Ceravolo’s poems are “quiet”, they possess an intensity and openness; as is the case in this passage from his poem “Both Close by Me, Both”.