Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ай дауысы – 1990 жылы Федерико Феллини режиссерлік еткен және сценарийін жазған итальяндық фантастикалық комедиялық фильм. Басты рөлдерде Роберто Бенини, Паоло Вилладжио және Надя Оттавиани ойнаған. Эрмано Каваццонидің «Иль поэма деи лунатици» романының негізінде түсірілген бұл фильм, Феллинидің 1954 жылғы «La strada» фильмінде алғаш зерттеген тақырыптарға оралады. Фильмде Феллинидің балалық шағындағы Эмилия-Романья аймалында саяхаттайтын жалған құдық инспекторы мен бұрынғы префекттің басынан кешетін оқиғалар баяндалады. Олар телеарна жарнамаларының, фашизмнің, сұлулық конкурстарының, рок музыкасының, католицизмнің және жазық сыйынушылықтың дистопиялық әлемін ашады. Фильм «Дэвид ди Донателло» сыйлығын «Ең үздік актер», «Ең жақсы монтаж» және «Ең жақсы өндіріс дизайны» номинациялары бойынша алды, сондай-ақ «Ең жақсы режиссер», «Ең жақсы фильм», «Ең жақсы операторлық жұмыс», «Ең жақсы музыка» және «Ең жақсы продюсер» номинацияларына ие болды. «Ай дауысы» Феллинидің 1993 жылы қайтыс болғанға дейінгі соңғы фильмі болды.
The Voice of the Moon is a 1990 Italian fantasy comedy film directed and written by Federico Fellini and starring Roberto Benigni, Paolo Villaggio, and Nadia Ottaviani. Based on the novel Il poema dei lunatici by Ermano Cavazzoni, and revisiting themes Fellini first explored in La strada (1954), the film is about a fake inspector of wells and a former prefect who wander through the Emilia Romagna countryside of Fellini's childhood and discover a dystopia of television commercials, fascism, beauty pageants, rock music, Catholicism, and pagan ritual. The film received David di Donatello Awards for Best Actor, Best Editing, and Best Production Design, and nominations for Best Director, Best Film, Best Cinematography, Best Music, and Best Producer. The Voice of the Moon was Fellini's last film before his death in 1993.
Сюжет
Италиялық ақын Джакомо Леопардидің айға деген құштарлығын еске түсіре отырып, бұл өткір хикая Микелуцци ағайындыларының айды қолға түсіруіне және психиатриялық ауруханадан жаңадан босатылған Ивоның, ғашық болған Альдина Ферруцциді баурап алу әрекеттеріне ден қояды. Иво оның сары шашын аймен теңеп, өзінің ақымақтығы мен көңілсіздігінің себебі деп санайды. Ол оған ұнау үшін түрлі ессіз адамдармен кездеседі: жергілікті зиратта ұйықтайтын обойші, шатырларда медитациямен айналысатын адам және параноясы үшін қызметтен алынған бұрынғы префект Гоннелла. Гоннелла Ивоны өзінің лейтенанты етеді, және олар бірге айналасында болып жатқан «жабайы құйрықтарды» зерттейді. Альдина «1989 жылғы Ұн патшайымы» атағын жеңіп алады және айдың шуағында ән шырқаған әдемі африкалық әйелдердің арасында далаларда жоғалып кетеді. Тастап кетілген қойманың ішінде олар Майкл Джексонның «The Way You Make Me Feel» әнімен асығыс билеп, шатасып жатқан сәнге құмар адамдардың дискотекасын көреді, бұл тозаққа ұқсайды. Иво Альдинаның жасырын түрде алынған туфлісі Золушканың кез келгеніне сәйкес келетінін түсінеді. Бишілердің таңғалуына орай, Гоннелла вальс ұйымдастырады, бірақ диджейдің пластинкаларын қиратқаннан кейін оны сыртқа шығарып жібереді. Осы уақытта үш ақылсызданған Микелуцци ағайындылары ауыл шаруашылығы техникасын пайдаланып айды қолға түсіріп, оны сарайға байлап қояды. Бұл қасиетті оқиға дін қызметкерлері мен саясаткерлердің жиналған халыққа ресми үгіт тарату үшін пайдалануымен құрдымға кетеді. Конференция тез арада зорлық-зомбылыққа ұласады, тапанша ұстаған бір ақылсыз адам «Мен мұнда не істеп жүрмін? Мені не үшін осында отырғызды?» деп айғайлайды. Фильмнің соңғы сөздері Иво Сальвиниге тиесілі: «Егер бәріміз аздап үндемесек, бірдеңе түсінген болар едік».
With a nod to the lunar obsessed lyrics of Italian poet Giacomo Leopardi, the acerbic tale focuses on the capture of the moon by the Micheluzzi brothers while Ivo, newly released from a mental hospital, tries to seduce Aldina Ferruzzi with whom he's infatuated. Although she wants nothing to do with him, Ivo equates her blond beauty with the moon, the origin of his madness and frustration. During the attempts to woo her, he meets various madcap characters including an oboist who sleeps in the local cemetery, a man whose hobby is meditating on rooftops, and Gonnella, the ex prefect fired for his rising paranoia. Gonnella makes Ivo his lieutenant and together they investigate the "wild conspiracies" going on around them. The oddball pair attends a farcical beauty pageant where Aldina is crowned "Miss Flour of 1989" and ends up lost in the farmlands among graceful African women chanting in the moonlight. Inside an abandoned warehouse, they discover an Inferno like disco of fashion victims dancing and bopping deliriously to Michael Jackson's "The Way You Make Me Feel". Ivo realises that Aldina's shoe, obtained surreptitiously, fits every Cinderella who tries it on. To the dancers' stupefaction, Gonnella orchestrates a waltz but is thrown out after smashing the disc jockey's cache of records. Meanwhile, the three demented Micheluzzi brothers have caught the moon using gigantic farming equipment and roped it down in a stable. What ought to be a sacred event becomes a squandered opportunity as priests and politicians turn it into a conference for official propaganda voiced to the assembled public. The conference rapidly degenerates into violence by a madman with a pistol screaming, "What am I doing here? Why was I put here in the first place? ", leaving Ivo Salvini with the film's last words: "If we all quieted down a little, maybe we'd understand something."
Тақырыптар
Ерманно Каваццонидің 1987 жылғы "Иль-поема деи лунатици" романында (Аяңқылар поэмасы), фильм шала-шарпы негізделген, Феллини табиғатты түсіру туралы қолдан келіп, кейін тасталған жобаны таныды: "топырақ, жыл мезгілдері, күн мен жаңбыр, күндіз бен түн". Оған түнде ай құдықтағы суды оятып, тыңдауға дайын тұрғандарға әлсіз хабарлар жіберетін идея ұнайды. Айына, постмодернистік әлемнің қызыл жалында, жарнамалық телеарналар мен сыбдырлайтын спутниктер поэзияны, тыныштықты және айдың үнін басып тастағандықтан, тыңдауға рұхсат берілмейді, тіпті дайындық та жоқ. "La Dolce Vita" Римінде сынға ұшыраған тұтынушылық қоғам қала шеттеріне көшіп, онда байланыс жоқтығы, өзімшілдік, жалтақдаушылық және рухани кедейлік бұқаралық ақпарат құралдарының хаосына айналды. Өмірінің соңғы жылдарында (73 жасқа толмай үш жыл бұрын жүрек ауруынан қайтыс болғанға дейін) Феллини Сильвио Берлускони сияқты медиа-магнаттарға және қазіргі қоғамның қайнаған қазандығына қарсы күшті шабуыл жасады, психиканы емдеу және барлық нағыз даналықтың бастауы ретінде үнсіздікке қашуды ұсынды.
In Ermanno Cavazzoni's 1987 novel, Il poema dei lunatici (The Lunatics' Poem) on which the film is loosely based, Fellini recognized an abandoned project about filming the natural world: "the soil, the seasons, sun and rain, day and night. He likes the notion that at night the water in the well is awakened by the moon and starts uttering faint messages" to those prepared to listen. Unfortunately, few are permitted let alone prepared to listen in the infernal uproar of a postmodern world where blaring television commercials and beeping satellites drown out poetry, silence, and the voice of the moon. The consumer society critiqued in the Rome of La Dolce Vita has moved to the suburbs where incommunicability, selfishness, voyeurism, and spiritual poverty characterise the chaos of mass media existence. In his twilight years (three years before he died of a heart attack at the age of 73), Fellini mounts an energetic assault on media moguls like Silvio Berlusconi and the pandemonium of contemporary society by suggesting the escape into silence as a means to heal the psyche, the source of all true wisdom.
Өндіріс
Туллио Пинеллимен екі апта ішінде қысқаша сценарий жазылғаннан кейін, Феллини 1988 жылдың қыркүйегінде По өзені бойында түсірілім ордаларын іздеуді бастады, сол кезде ол талантты итальяндық карикатурист Нино Заның туған қаласы Реджолоға барды, ол оның жас кезіндегі құрметті тұлғасы болған; осы естеліктер оның ерте фильмдерінің провинциалдық атмосферасына оралу идеясын нығайтты. Феллини нені түсіргісі келетініне әлі толық сенбесе де, продюсерлер Марио және Витторио Чеки Гори оның жобасын он бес миллиард лира көлемінде қаржыландыруға келісті. Продюсер Пьетро Нотарианни мен «Оскар» жүлдесінің иегері, костюмдер мен декорациялар бойынша суретші Данило Донати шығындар мәселесі бойынша қызу дауға түсті. Донати жұмыстан кетіп, оның орнын Данте Ферретти басты. Өз ойларын ұйымдастыру үшін Феллини Римнен тыс, Понтина тас жолында, бұрынғы продюсер Дино Де Лаурентистің «Диночитта» киностудиясының жанында қала салуға шешім қабылдады. Данте Ферреттимен бірге ол шіркеу, алаң, тұрғын үйлер, дүкендер және шаштараздық салон салдырды, барлығы әртүрлі стильдердің пародиязы ретінде жасалған. Нақты сценарий ешқашан жазылмаса да, Феллини актерлердің түсірілім алаңында импровизациялауын бақылап, күн сайын толыққанды көріністерді ойлап табуға қол жеткізді, бұл қуыршақ үйіндегі қуыршақтар сияқты болды. Негізгі түсірілім 1989 жылдың 22 ақпанында басталды. Биограф Туллио Кезичтің сөзіне сүйенсек, фильм «Феллинидің ең сергек және шексіз шығармашылықпен толған түсірілім алаңы ретінде есте қалады». Маусымның ортасындағы соңғы кешкі ас кезінде, труппаның соңғы рет жиналғанда, Бенини өзін басып озып, өткен айларда болған және сезілген барлық нәрсені баяндайтын ottava rima ұйқасында керемет өлең оқыды. Францияда үлкен табысқа ие болмаса да, ол Le Monde және Positif журналдарында мақтауға ие болды және Гай Дебордың «көрермендер қоғамының» артықшылықтарына қарсы күресті бейнелейтін жеңісті диатриба ретінде Les Cahiers du Cinéma журналының мұқабасында пайда болды. Фильм 1990 жылғы Канн кинофестивалінде конкурсқа қатыспай көрсетілді, онда Солтүстік Америка сыншыларының көпшілігі оны сынады немесе назардан тыс қалдырды. Бір сыншы мақтан тұтып: «Таң қалдыратын нәрсе. Өмірімде осылай жалыққан емеспін».
After writing a short treatment in two weeks with Tullio Pinelli, Fellini began scouting locations on the Po in September 1988 where he visited Reggiòlo, the hometown of the gifted Italian caricaturist Nino Za, his adolescent idol; the memories evoked reinforced his idea of returning to the provincial atmosphere of his early films. Although Fellini was still unsure about what he wanted to film, producers Mario and Vittorio Cecchi Gori agreed to finance his project to the tune of fifteen billion lire. Pietro Notarianni, the production manager, and Danilo Donati, Oscar winning Set and Costume Designer, engaged in a heated dispute over costs. Donati quit and was replaced by Dante Ferretti. To help organise his ideas, Fellini decided to build a town outside Rome on the via Pontina near Dinocittà, the former film studio of producer Dino De Laurentiis. With Dante Ferretti, he constructed a church, a piazza, apartment blocks, shops, and a hairdresser's boutique, all designed in a parody of styles. Although no genuine script was ever completed, Fellini managed to conceive entire scenes each day by observing his actors improvising on the set, rather like puppets in a doll's house. Principal photography started on 22 February 1989. According to biographer Tullio Kezich, the film "will be remembered as one of the most serenely uninhibited of Fellini's sets At the final dinner in mid June, the last time that the troupe will convene, Benigni outdoes himself and recites a wonderful poem in ottava rima, recounting everything that had happened and been felt over the last months". Although it did poor business in France, it was acclaimed in Le Monde and Positif, and was featured on the cover of Les Cahiers du Cinéma which saw it as a winning diatribe on the excesses of Guy Debord's "society of spectacle". The film screened out of competition at the 1990 Cannes Film Festival, where it was panned or ignored by the majority of North American critics. One critic boasted, "Absolutely ravishing. I've never been so bored in my life".