XX/XY (2002) фильмі – Американдық романтикалық драма. Марк Руффало, Кэтлин Робертсон басты рөлдерде. Хромсомалар туралы, өнер және махаббат туралы фильм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XX/XY – 2002 жылы түсірілген американдық романтикалық драмалық фильм, сценарийін және режиссурасын Остин Чик жазған. Атауы еркектер мен әйелдердегі хромосомалардың әртүрлі комбинацияларын көрсетеді. XX/XY 2002 жылғы Санденс кинофестивалінің бағдарламасына қатысты. Фильмнің қаржысы АҚШ-тан түскенімен, оны британдық Natural Nylon компаниясы өндірді.
XX/XY is a 2002 American romantic drama film written and directed by Austin Chick and starring Mark Ruffalo, Kathleen Robertson, and Maya Stange. The title refers to the different chromosome pairings present in males and females. XX/XY premiered in competition at the 2002 Sundance Film Festival. Although the funding for the film came from the US, the film was produced by British company Natural Nylon.
Сюжет
1992 жылы колледж студенттері Сэм мен Тея бір тойда суретші Коулспен танысады, олардың өзара тартылуы құмарлық пен ыңғайсыз түнге әкеледі. Олар тұрақты емес достық қарым-қатынас жасайды және жыныстық қатынас шекараларын кеңейтуді жалғастырады. Көп ұзамай олардың достығы Сэм мен Коулстың романтикасымен және Теяның барған сайын абайсыз мінез-құлқымен сыналады. Олардың қарым-қатынастары қорқыныш, реніш пен сенімсіздікке байланысты бұзылады. Он жылдан кейін олар қайтадан кездеседі. Коулс, қазір жоғары деңгейдегі жарнама агентігінде жұмыс істейтін сәтсіз режиссер, 5 жыл бойы сүйіктісі Клэрмен бірге тұрады. Тея, бұрынғы жабайы бала, Майлзмен бақытты некеде, олармен ол өте табысты және гүлденген мейрамхананың иесі. Сэм Лондоннан Манхэттенге оралды. Қайта қосылғаннан кейін, үшеуі бұрынғы күрделі динамикасына қайта оралады. Олар жас кезінде аулақ болған махаббат пен адалдықтың нағыз мағынасын түсінуге мәжбүр болады.
In 1992, college students Sam and Thea meet artist Coles at a party, and their mutual attraction leads to a passionate and awkward night together. They form an unstable friendship, and continue to push their sexual boundaries. Soon, their friendships are tested by Sam and Coles' romance and Thea's increasingly reckless behavior. Inevitably, their relationships dissolve due to fear, resentment and mistrust on all sides. Ten years later, they reunite. Coles, now a failed filmmaker who works at a high profile ad agency, lives with Claire, his girlfriend of five years. Thea, the former wild child, is happily married to Miles, with whom she shares ownership of a very successful and flourishing restaurant. Sam has returned to Manhattan from London after breaking off her engagement. Upon reconnecting, the three are drawn back into their old and complicated dynamic. They are soon forced to confront the true meaning of commitment and love, something they avoided as young adults.
Қабылдау
XX/XY Rotten Tomatoes сайтында 64 шолуға негізделген 42% рейтингке ие. Сайттың сыншыларының пікірінше, «Персонаждардың ешқайсысы да жаны ашымайды, ешқайсысы да қызығушылық тудырмайды». Seattle Post Intelligencer-дің Шон Аксмейкері Руффалоның «Маған сенуге бола ма» фильміндегі өзінің жарық жұлдызындай жарқылдаған рөлін осы рөлге әкелгенін атап өтті. The New York Times-тың Стивен Холденың жазуынша, «Руффало мырзаның бикини киген таксоларды көрсететін жарнамалық кампания жасау үшін кинодағы жаңа басталған мансабын тастап кеткен осы ренжігіш нарциссистің ішкі өміріне тіпті екі секундқа болса да көңіл бөлуіне актердің тартымдылығы себеп». The Seattle Times-тың Мойра Макдональд фильмнің колледж жылдарында қиын басталғанын, бірақ уақыт өте келе жақсарып, жылдарға секіріп өтетінін айтты. Петра Райт та оң пікірлерге ие болды, Эберт «әйелдер арасында Клэрдің өзіне деген құрметі мен Коулсқа жабысу ниеті арасындағы ауыр тепе-теңдікті табу үшін ең жақсы және ең қиын жұмысты атқаратын Райт» деп түсіндірді, ал Макдональд оның «соңында керемет жеткізілген сөзі XX/XY-ді жүректің қауіпті аймағына тартады» деді. Аксмейкер фильмнің «еркек/әйел қарым-қатынасына жаңа ештеңе қосқан жоқ, бірақ Коулсты оңай кешіруге және азапссыз бақытты өмір сүруге мүмкіндік бермейді» деп қосты. Эберт шолуын аяқтағанда, сыншылардың кейіпкерлерге деген пікірін жанашырлықсыз деп мойындап, «жаман адамдар көбінесе фильмдердегі ең қызықты кейіпкерлер, кейде тіпті өзімізге ұқсайтын жандар. XX/XY кейіпкерлерінің барлығы үлгілі болып келетін болса, фильм мүлдем сәтсіз болар еді», сондай-ақ «фильмде кейбір ер адамдардың бақытқа қол жеткізуден гөрі оған ұмтылу механизмі туралы сирек кездесетін түсінік бар» деді.
XX/XY holds a 42% rating on Rotten Tomatoes based on 64 reviews. The site’s critics consensus reads, "The characters are both unsympathetic and uninteresting." and Sean Axmaker of the Seattle Post Intelligencer noting Ruffalo brings the quality of his breakout performance in You Can Count on Me to the role. Stephen Holden of The New York Times wrote, "It's a measure of the actor's tousled charm that Mr. Ruffalo can make you empathize for even two seconds with the seething inner life of this whiny narcissist who chucks his fledgling career in film to settle for a cushy job creating an ad campaign that features wiggling bikini clad tacos." Moira Macdonald of The Seattle Times said while the film starts off roughly in the college years, it improves as it goes along and jumps years ahead. Petra Wright also received positive critical attention, with Ebert commenting "it is Wright who does the best and most difficult job among the women, finding a painful balance between Claire's self respect and her desire to hang on to Coles", and Macdonald saying she gives "a speech near the end that's beautifully delivered, yanking XX/XY into the dangerous territory of the heart." Axmaker added the film "doesn't necessarily offer anything new to the male/female dynamic, but it refuses to let Coles off the hook with an easy epiphany and a painless happily ever after." Ebert concluded his review acknowledging fellow critics‘ impressions of the characters as unsympathetic, and countered that "jerks are often the most interesting characters in the movies, and sometimes the ones most like ourselves. XX/XY would be dismal if the characters all behaved admirably", and "the film has a rare insight into the mechanism by which some men would rather pursue happiness than obtain it."