Уильям Торп: Зоолог, этолог және орнитолог өмірі мен еңбектері
William Homan Thorpe
Уильям Торп – британдық зоолог, этолог және орнитолог. Ұлыбританияда мінез-құлық биологиясын дамытуға үлкен үлес қосты. Өмірбаяны мен еңбектері туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық зоолог, этолог және орнитолог Уильям Хоман Торп (1 сәуір 1902 – 7 сәуір 1986) Кембридж университетінде жануарлар мінез-құлқының профессоры болған және маңызды британдық зоолог, этолог және орнитолог еді. Николаас Тинберген, Патрик Бейтсон және Роберт Хиндемен бірге Торп Ұлыбританияда мінез-құлық биологиясының дамуына және қабылдануына үлкен үлес қосты.
British zoologist, ethologist and ornithologist
William Homan Thorpe FRS (1 April 1902 – 7 April 1986) was Professor of Animal Ethology at the University of Cambridge, and a significant British zoologist, ethologist and ornithologist. Together with Nikolaas Tinbergen, Patrick Bateson and Robert Hinde, Thorpe contributed to the growth and acceptance of behavioural biology in Great Britain.
Мансап
Торп Гастингс және Уэстон-супер-Мареде өсті. Оның әкесі Фрэнсис Хоман Лондон миссионерлік қоғамында жұмыс істеген, ал анасы әйелдер сайлау құқығы қозғалысына қатысып, христиандық бейбітшілікке ұмтылды. Ата-анасы АҚШ-қа саяхаттаған кезде оны медбике Эллен Клара Бирт күткен. Ол Уэстон-супер-Маредегі Кларенс мектебінде біраз уақыт оқыды, содан кейін он төрт жасында Милл-Хилл мектебіне жіберілді. 1921 жылы Кембридждегі Иса колледжіне ауыл шаруашылығы мамандығы бойынша білім алуға түсті. Максвелл Лефройдың энтомологтарға қажеттілік артып келе жатқаны туралы лекциясы оған үлкен әсер етті. 1925 жылы ол Ауыл шаруашылығы департаментінде жәндіктер-зиянкестермен жұмыс істей бастады. Осы бағытта екі жыл бойы Калифорния университетінде Рокфеллер стипендиаты ретінде жұмысын жалғастырды. 1929 жылы Кембриджден докторлық диссертациясын қорғап, кейін Императорлық энтомология институтына ауысты. Үш жылдан кейін Кембриджге энтомология бойынша лектор және Иса колледжінің мүшесі ретінде оралды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде діни көзқарасынан әскери қызметтен бас тартты. 1943 жылы жәндіктердің үйренуі туралы кең көлемді шолу жариялады, ал 1951 жылы құстар туралы ұқсас зерттеме жасады. Конрад Лоренц пен Нико Тинбергеннің этиология саласындағы зерттеулерін жақыннан қадағалап, олардың еңбектерін ағылшын тіліндегі оқырмандарға таныстырды. 1951-52 жылдары Гарвард университетінде Пратер лекторы болып жұмыс істеді, ал 1956 жылы «Жануарларда оқыту және инстинкт» атты кітабын шығарды. 1950 жылы Кембридж орнитологиялық далалық станциясының алғашқы директоры болды, 1959 жылы зоология пәнінен оқырман болып тағайындалды және 1966 жылы жеке кафедра иесі атанды.
Thorpe grew up at Hastings and Weston super Mare. His father Francis Homan was a borough accountant who also worked with the London Missionary Society while his mother took part in the women's suffrage movement and was involved in Christian pacifism. He was taken care of by a nurse Ellen Clara Birt while his parents travelled in the United States. He studied for a while at Clarence School, Weston super Mare and was sent at fourteen to Mill Hill School, after which he entered Jesus College, Cambridge, in 1921 to obtain a degree in Agriculture. He had been influenced by a talk by Maxwell Lefroy that there was a growing need for entomologists. In 1925 he began to work in the Department of Agriculture on insect pests. He continued on this line during two years at the University of California as a Rockefeller Fellow. Awarded the PhD from Cambridge in 1929, he then moved to the Imperial Institute of Entomology, returning to Cambridge three years later as a lecturer in Entomology and Fellow of Jesus College. A religious conscientious objector, during World War II he studied insects that preyed on stored food. In 1943 he published an extensive review on insect learning, following it with a similar work on birds in 1951. He closely followed the burgeoning ethological research of Konrad Lorenz and Niko Tinbergen, introducing their work to English readers. In 1951 52 he was the Prather Lecturer at Harvard University, and in 1956 published his book Learning and Instinct in Animals. In 1950 he became the first director of the Cambridge Ornithological Field Station; he was appointed Reader in Zoology in 1959 and awarded a personal chair in 1966.
Құс әндері
Ол дыбыс спектрографы іске қосылғанда, дыбыс жиіліктері мен қарқындылығын уақыт бойынша жазу арқылы құстардың әнін сандық түрде талдауға болатынын байқады. Ол Ұлыбританияда осы құрылғының алғашқы нұсқасын алып, ән зерттеушілердің талантты тобын қалыптастырды. Сонымен қатар, ол импринтингтің оқу процесін қатаң бақылаумен жүргізді.
When the sound spectrograph was launched he saw that recording sound frequencies and intensities over time made it possible to quantitatively analyze bird song. He obtained the first of these devices in the UK, fathering a group of talented investigators of song. He also led a rigorously controlled study of imprinting learning.
Басқа
Ол «Конкордқа қарсы жобаның» кеңесші комитетінің мүшесі болды және белсенді табиғатты қорғаушы ретінде Уикен Фенді кептіруден және салудан құтқаруға жетекшілік етті. Торп механикалық материализмді сынады. Ол «Кездейсоқ әлемдегі мақсат» (1978) кітабының авторы; Жак Монодқа қарсы, ол табиғаттағы мақсат пен сананың болуын дәлелдеді. Торп діншіл болған және діни сенімнің ғылыммен үйлесімді екенін айтты. Ол философиялық дуалист екенін жариялады.
He was a member of the advisory committee to the Anti Concorde Project and as a vocal conservationist led in saving Wicken Fen from draining and development. Thorpe was a critic of mechanistic materialism. He authored the book Purpose in a World of Chance (1978); in opposition to Jacques Monod, he argued for purpose and mind in nature. Thorpe was a theist and argued for the compatibility of religious belief with the practice of science. He identified as a philosophical dualist.
Құрметтер
Ол 1951 жылы Корольдік қоғамға сайланды және 1969 жылдан 1971 жылға дейін Гиффорд лекцияларында сөз сөйледі. Ол 1955 жылдан 1960 жылға дейін Британдық орнитологтар одағының президенті болды.
He was elected to the Royal Society in 1951 and speaker at the Gifford lectures from 1969 to 1971. He was president of the British Ornithologists' Union from 1955 to 1960.