Кіріспе
Атом бомбасынан мүсілдеген жапон әйелдерінің тобы – Хиросима қыздары (原爆乙女, Genbaku otome; "атом бомбасынан мүсілдеген қыздар") – 1945 жылғы 6 тамызда Хиросимаға тасталған ядролық бомбаның жылулық толқынынан ауыр дене мүшелері деформацияланған 25 жапон әйелінің тобы. Кейіннен олар 1955 жылы АҚШ-та қайта жаңарту отасын жасау үшін көп талқыланған сапарға шықты. Күйік іздері олардың беттерінде келоидтық жаралар түрінде қалды, ал көптеген қол күйіктері бүгілген тырнақ сияқты күйге келді. Бұл әйелдер, сондай-ақ ядролық бомбадан зардап шеккен басқа да азаматтар "жарылыстан зардап шеккен адамдар" деген мағынаны білдіретін хибакуша деп аталды.
The Hiroshima Maidens (原爆乙女(Genbaku otome); "atomic bomb maidens") are a group of 25 Japanese women who were school age girls when they were seriously disfigured as a result of the thermal flash of the fission bomb dropped on Hiroshima on the morning of August 6, 1945. They subsequently went on a highly publicized journey to get reconstructive surgery in the US in 1955. Keloid scars from their burns marred their faces and many of their hand burns healed into bent claw like positions. These women, as well as the other citizens affected by the A bomb, were referred to as hibakusha, meaning "explosion affected people".
Жасау
1951 жылға қарай Хиросима бомбасынан аман қалған Шигеко Ниимото бетіндегі жарақаттарды емдеу үшін бірнеше сәтсіз жапон операцияларын бастан өткерген болатын. Киёси Танимото пастормен христиан шіркеуінің жиналысынан кейін, ол оны бомбадан зардап шеккендердің жиналысына шақырды. Келген соң жиналыстың талқылауы оның көңілінен шықпады, тым саяси болып көрінді, сол себепті Ниимото пастор Танимотоға олардың осындай жарақаттары мен уайымдары бар он шақты жас әйелдерге қолдау тобы құруды ұсынды. Көп ұзамай олар оның шіркеуінің жертөлесінде үнемі жиналатын болды. Әйелдердің барлығы соғыстан кейін ұқсас өмірді бастан өткерді, мысалы, ата-аналары оларды жасырып, сыртқа шыққанда көздеріне тік қарап, жұмыс берушілер қабылдамады және генетикалық зақымдалғандары үшін қорқып, әйел ретінде қабылдамады. Танимото 1946 жылы журналист Джон Херсидің «Хиросима» атты мақаласы арқылы Америкада белгілі болғандықтан, Танимото америкалық журналистермен бірлесіп, Хиросима құрбандарына көмектесу және «бейбітшілік жолдарын зерттеу» үшін қайырымдылық қорын құрды. Херси, Перл С. Бак, Норман Кузинс және пастор Марвин Грин Танимотоның Хиросима бейбітшілік орталығы қорының серіктері болды. Жаралы әйелдер тобы – бұл Танимото оны Келоид қыздары қоғамы деп атаған қорының жобаларының бірі. Газет тілшісі Шидзуэ Масугиден көмек алғаннан кейін, Танимото өз тобы үшін пластикалық операция жасау үшін қаражат жинауды бастады. Газеттер оларды генбаку отоме, яғни «атом бомбасының қыздары» деп атады. Жапониядағы пластикалық хирургия АҚШ-тағыдай дамымағандықтан, Танимото «қыздарды» Америкаға жеткізудің жолын іздеді. Оның күш-жігерін білгеннен кейін, «Saturday Review» редакторы Норман Кузинс Танимотоға көмектесуге уәде берді. Олар Нью-Йорктегі Mount Sinai ауруханасының Уильям Максвелл Хитциг пен Артур Барски деген екі дәрігерін тапты, олар медициналық операцияларды қадағалауға дайын болды, бірақ Кузинс әйелдерді Америкаға тасымалдау үшін қаржылық қолдау іздеуде бірнеше рет сәтсіздікке ұшырады. Жапониядағы Қиыр Шығыстағы американдық скауттар қауымдастығының бұрынғы директоры Джанет Э. Тобитт оған «Nippon Times» газетінің редакторына жүгінуді ұсынды. Кузинс Тобиттің ұсынысын орындады, нәтижесінде АҚШ-тың Қиыр Шығыс қолбасшылығының генерал Джон Э. Халл әйелдерді әуе көлігімен қамтамасыз етуге келісті. 1955 жылдың 5 мамырында 25 жас қыз Америкаға сапарға шықты. «Хиросима қыздары» – топтың нақты лақап аты, әйелдер Mount Sinai ауруханасында бірнеше реконструкциялық операциялардан өту үшін Нью-Йоркке әкелген кезде қалыптасты. Бұл оқиғалардың көпшілікке танымал болуының көп бөлігін ядролық қарусызданудың белсенді жақтасы Кузинс жасады. Тобитт, діни достар қоғамының К. Фрэнк Ортлоффпен бірге «ауруханадан тыс күтімнің» өте маңызды мәселесімен айналысты, бұл әйелдер Нью-Йорктегі жеке үйлерде операцияға дайындалған немесе одан кейін жазылған кезде болды.
Батыстағы БАҚ
Олардың келгенінен кейін Танимото 1955 жылғы 11 мамырда «This Is Your Life» атты американ телебағдарламасының қонағы болды. Студияда отырған көрермендер алдында қонақтар Танимотоның өміріндегі шешуші сәттерді көрсету үшін шықты. Кезекте Хиросимадан келген екі қыз тұрды, олардың жүздері экран артында жасырылған еді, ал ең таң қалдыратыны – "Энола Гей" ұшағының екінші пилоты, капитан Роберт Льюис, осы ұшақ Хиросимаға "Литтл Бой" бомбасын тастаған еді.
Атом бомбасының қыздары
Атом бомбасының барлық қыздары АҚШ-қа кеткен жоқ. Мийоко Мацубара 1953 жылы Токиода, содан кейін Осакада операция жасаған 16 жас "Хиросима қыздарының" бірі болғанын айтады. 10 сәтті операциядан кейін, тағы 2 Хиросима қызымен бірге, олардың денсаулығы жақсы болды және осылайша, мұқтаж балаларға күтімші болып жұмыс істей бастады. 1955 жылы АҚШ-тағы Маунт-Синай ауруханасына сапар шегу кезінде, оның екі әріптесінен өзгеше, ол өзін бомбалаған елге баруға ыңғайсыздық сезінді және "жалғыз қалды". 1945 жылдың 9 тамызында "Жұпар Адам" атом бомбасының жарылысынан кейін Нагасакидегі сол сияқты зардап шеккен жас әйелдердің ешқайсысы бұл топқа кірген жоқ. Нагасаки қыздарына арналған салыстыратын қайырымдылық ұйымы болған жоқ: АҚШ қалалары жарақат алған аман қалғандарды медициналық көмек алу үшін саяхаттауға демеушілік етуге тырысты, бірақ бұл әрекеттің АҚШ үкіметі тоқтатып бергені айтылады. Бір қыз, Масако Тачибана, тұрмысқа шығып, Канадаға көшіп кетті. Ол бала сүю мүмкіндігіне ие болмады. 1995 жылдың 1 тамызында ол CBC телеарнасының тілшісі Лен Грантқа сұхбат берді. Ол бомбалау кезінде өрт кедергілерін жасау үшін ғимараттарды бұзуға бұйрық берілген мектеп оқушысы болғанын, бомбаның жарқырауы оның киімдерін өртеп жібергенін, содан ол құсып, (сәулелік аурудың белгісі) – АҚШ бомба тастағанына қуанғанын айтты. Тачибана соғыс осылайша тез аяқталғанын, сондықтан бұл әділ болғанын мәлімдеді: егер бомба тасталмағанда, жапондар басылмаған болар еді деп санайды. Оның орнына, одан да көп адам қаза болар еді, мүмкін Жапонияның халқының көп бөлігі. Ол "Жарқырауға реакция" атты жапон кітабының авторы. Хиросима қыздарының/атом бомбасының қыздарының тірі қалғандарының саны жеке жарияланбайды.
reporter Len Grant of CBC Television. She said although she was a schoolgirl ordered to demolish buildings to create firebreaks at the time of the bombing, and the bomb's flash ignited her clothes on fire, and it made her vomit (a symptom of acute radiation syndrome) – she was glad the US had dropped the bomb. Tachibana said it was justified because it brought the war to a quicker resolution: Without it she does not believe the Japanese would have surrendered. Instead, more lives would have been lost, possibly close to all of Japan's population. She is the author of the Japanese book Reaction to the flash. The number of living Hiroshima maidens/atomic bomb maidens is not generally published separately.