Кіріспе
Біріккен Ұлттар Ұйымы штаб-пәтеріндегі қоңырау
Жапондық Бейбітшілік қоңырауы – 1954 жылдың маусым айында Жапонияның Біріккен Ұлттар Ұйымы қауымдастығы арқылы Нью-Йорктегі Біріккен Ұлттар Ұйымы штаб-пәтеріне сыйға берілген қоңырау. Бұл – боншо (буддистік храм қоңырауы), оның диаметрі 60 сантиметр, биіктігі 1 метр, салмағы 116 килограммды құрайды. Оны Чиёдзи Накагава жасаған. Жыл сайын қыркүйек айында Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының ашылуында, сондай-ақ 21 қыркүйекте Халықаралық Бейбітшілік күнінде әлемдік бейбітшілік құрметіне қоңырау соғылады, осы шараға Бас хатшы, БҰҰ басшылары және басқа да қоғамдық қайраткерлер қатысады.
Сипаттама
1951 жылы Жапонияның БҰҰ қауымдастығының кеңес мүшесі болған, кейін Уважима қаласының (Эхиме префектурасы) мэрі болған Чиёдзи Накагава өзінің қаржысы есебінен Шикоку аймағының оңтүстік-батысында орналасқан Уважима қаласынан бақылаушы ретінде Парижде өткен БҰҰ-ның 6-шы Бас Ассамблеясына қатысты. Бас хатшы Бенджамин Коэннің көмегімен ол ұлттық өкілдерге: "Мен бүкіл әлемдегі адамдардан идеялардың, принциптердің, аймақтардың, нәсілдердің және ұлттардың айырмашылығына қарамастан, монеталар мен медальдарды жинап, оларды бірге балқытып, бейбітшілік тілегінің символы болған қоңырау жасап, БҰҰ штаб-пәтеріне сыйға бергім келеді. Мен қоңыраудың бейбітшілік үшін соғылуын қалаймын", – деді.
No objection was raised from the representatives; the proposal was approved unanimously and officially accepted by the UN Economic and Social Council in the following year. They decided to place the bell in the Japanese Garden of the United Nations headquarters as the “Japanese Peace Bell.”
Starting from the coins received from representatives from more than sixty countries that endorsed the purpose and 9 gold coins from Pius XII, the Pope of Rome, Nakagawa spent three years visiting countries over the world to collect the coins and commissioned Tada Foundry in Takamatsu City (Kagawa Prefecture) to found the bell. The Japanese characters “世界絶対平和萬歳” ((hep: sekai zettai heiwa banzai), lit. “long live absolute world peace”) are inscribed on the bell, and the sun and the moon are surrounded by laurel, depicted at the point hit by the wooden bell hammer. The belfry, built by Rinpei Oshita, a traditional architectural craftsman in Uwajima, was made in the shape of the blossom temple where Buddha was born and transported to New York from Yokohama Port in 1954 by the Tsuneshima maru, owned by Iino Kaiun Kaisha, as the maiden voyage for the ship. A handful of sand from atom bombed areas was sent by a chief Zen priest in Hiroshima and a female Christian student in Nagasaki who survived the bombing, to be carried with the bell and buried under the foundation stone for the belfry. The bell and the belfry were installed in the UN headquarters and a presentation ceremony was held on June 8. Currently, the Japanese Peace Bell is located in the Japanese Garden of the UN headquarters, and is rung twice a year: around Earth Day on March 21, and for the International Day of Peace on September 21. Notably on the International Day of Peace, the UN Secretary General rings the bell to pray for world peace in the presence of the UN executives, other UN members, and celebrities.
Өкілдер қарсылық білдірмеді; ұсыныс бірауыздан мақұлданды және келесі жылы БҰҰ Экономикалық және әлеуметтік кеңесінде ресми түрде қабылданды. Олар қоңырауды Жапон бағында БҰҰ штаб-пәтерінде "Жапон бейбітшілік қоңырауы" деп орналастыруды шешті. Накагава осы мақсатты қолдаған алпыстан астам елдің өкілдерінен алынған монеталар мен Рим Папасы Пий XII-ден 9 алтын монетаны пайдаланып, үш жыл бойы әлемнің әртүрлі елдерін аралап монета жинады және Такамацу қаласындағы (Кагава префектурасы) Тада құю шеберханасына қоңырау құюды тапсырды. Қоңырауға жапон тілінде 世界絶対平和萬歳 ((hep: sekai zettai heiwa banzai), мағынасы: "Әлемде толық бейбітшілік болсын!") деген жазу жазылған, ал күн мен ай лавр жапырақтарымен оралып, ағаш балғамен соққан жері бейнеленген. Уважимадағы дәстүрлі сәулетші Ринпей Ошита салған қоңырау шалымы Будда дүниеге келген гүлдік храмның пішінде жасалып, 1954 жылы Ино Кайун Кайшаға тиесілі Цунесима мару кемесімен Йокохама портынан Нью-Йоркке алғашқы сапары ретінде жеткізілді. Хиросимадағы бас дзен монахы мен Нагасакидегі бомбалаудан аман қалған христиан студенті атом бомбасынан зардап шеккен аймақтардан біршама құм жіберді, ол қоңыраумен бірге алып барылып, қоңырау шалу мұнарасының іргетасының астына көмілді. Қоңырау мен қоңырау шалу мұнарасы БҰҰ штаб-пәтеріне орнатылып, 8 маусымда салтанатты түрде табыс етілді. Қазіргі уақытта Жапон бейбітшілік қоңырауы БҰҰ штаб-пәтеріндегі Жапон бағында орналасқан және жылына екі рет: 21 наурыздағы Жер күні мен 21 қыркүйектегі Халықаралық бейбітшілік күнінде соғылады. Әсіресе Халықаралық бейбітшілік күнінде БҰҰ Бас хатшысы БҰҰ басшыларының, басқа БҰҰ мүшелерінің және танымал тұлғалардың қатысуымен әлемдік бейбітшілік үшін дұға ету үшін қоңырау шалады.
No objection was raised from the representatives; the proposal was approved unanimously and officially accepted by the UN Economic and Social Council in the following year. They decided to place the bell in the Japanese Garden of the United Nations headquarters as the “Japanese Peace Bell.”
Starting from the coins received from representatives from more than sixty countries that endorsed the purpose and 9 gold coins from Pius XII, the Pope of Rome, Nakagawa spent three years visiting countries over the world to collect the coins and commissioned Tada Foundry in Takamatsu City (Kagawa Prefecture) to found the bell. The Japanese characters “世界絶対平和萬歳” ((hep: sekai zettai heiwa banzai), lit. “long live absolute world peace”) are inscribed on the bell, and the sun and the moon are surrounded by laurel, depicted at the point hit by the wooden bell hammer. The belfry, built by Rinpei Oshita, a traditional architectural craftsman in Uwajima, was made in the shape of the blossom temple where Buddha was born and transported to New York from Yokohama Port in 1954 by the Tsuneshima maru, owned by Iino Kaiun Kaisha, as the maiden voyage for the ship. A handful of sand from atom bombed areas was sent by a chief Zen priest in Hiroshima and a female Christian student in Nagasaki who survived the bombing, to be carried with the bell and buried under the foundation stone for the belfry. The bell and the belfry were installed in the UN headquarters and a presentation ceremony was held on June 8. Currently, the Japanese Peace Bell is located in the Japanese Garden of the UN headquarters, and is rung twice a year: around Earth Day on March 21, and for the International Day of Peace on September 21. Notably on the International Day of Peace, the UN Secretary General rings the bell to pray for world peace in the presence of the UN executives, other UN members, and celebrities.
Жапондық бейбітшілік қоңырауының құюы
Бұл диаметрі 60 см, биіктігі 1 метр, салмағы 116 кг болатын қоладан жасалған буддалық ғибадатхананың қоңырауы. Чиёдзи оны жасау үшін қажетті монеталарды жинау мақсатымен әлемнің түкпір-түкпіріне саяхат етті. Оған көптеген адамдар ескі және жаңа монеталар, сабель сақшылары, оқ-дәрілер, қола медальдар, түрлі атаулардағы төсбелгілер және мыс жалақтар сыйлады. Бұл заттар Парижде өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының 6-шы жалпы ассамблеясына қатысқан 60-тан астам елдің өкілдерінен алынған монеталармен және Рим папасы Пий XII сыйлаған 9 алтын монетамен бірге балқытылып, қорытуға пайдаланылды. Чиёдзи атақты Тада құю зауытының XIV буын өкілі Йонасуке Тадаға қоңырау құюды, ал Уважима қаласынан келген дәстүрлі сәулетші Ринпей Ошитаға қоңырау ілінер ғимаратты салуды тапсырды.
Қоңыраудың үні
Дәстүр бойынша Жапонияның бейбітшілік қоңырауы жылына екі рет соғылады. Ол көктемнің бірінші күні көктемгі күн мен түннің теңелу кезінде, Жер күнінің негізін қалаушы Джон Макконнелл бастаған жыл сайынғы Жер күні мерекесін атап өту үшін соғылады. Сондай-ақ, ол БҰҰ Бас Ассамблеясының жыл сайынғы сессиясының ашылу күні қыркүйек айында, 1981 жылы Бас Ассамблея белгілеген Халықаралық бейбітшілік күнімен бірге соғылады. Бұл оқиғаны Бас хатшы атап өтеді. 1966 жылғы 4 қазанда Франциск күнінде, Папа Пауль VI-нің Біріккен Ұлттар Ұйымына жасаған ресми сапарының бір жылдығын белгілеу үшін қоңырау соғылды. Қоңырау басқа ерекше жағдайларда сирек соғылады.
Жер күні мерекелері
Жер күніне жыл сайын Джон Макконнелл құрған «Жер қоғамы» қоры Нью-Йорктегі Біріккен Ұлттар Ұйымының штаб-пәтерінде өтетін Жер күні мерекелік шараларын ұйымдастыруға жауапты. Әр жыл сайын мерекеге арналған шара аясында түрлі лауреатарлар Жапонияның бейбітшілік қоңырауын қағуға шақырылады.
Бейбітшілік қоңырауының құрметтелушілерінің тізімі
Жыл Құрметті адам(дар) 1971 Ұ Тхант, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас хатшысы 1972 Курт Вальдхайм, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас хатшысы 1973 C. В. Нарасимхан, Кабинет жетекшісі, Біріккен Ұлттар Ұйымының Агенттіктер аралық істер және үйлестіру жөніндегі Бас хатшысының орынбасары 1974 Брэдфорд Морс, Біріккен Ұлттар Ұйымының Даму бағдарламасының (БҰҰДП) әкімшісі 1975 Геничи Акатани, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас хатшысының орынбасары 1976 Роберт Дж. Райан, Біріккен Ұлттар Ұйымының Көмекші хатшысы 1977 Маргарет Мид, әлемге әйгілі антрополог 1978 Маргарет Мид, Жер күні төрағасы 1979 Др. Эстефания Алдаба Лим, Біріккен Ұлттар Ұйымының арнайы өкілі (Бас хатшысының көмекшісі) 1980 Др. Эдвард Гибсон, американдық ғалым, ғарышкер, ғалым-ұшқыш, Skylab 4 1981 Др. Арвид Пардо, Мальта, Біріккен Ұлттар Ұйымының елшісі, Теңіз құқығы конференциясын құрушы 1982 Рене Дубос, атақты ғалымның әйелі, гуманист және Рокфеллер университетінің профессор-эмеритусы 1983 Пастор Персиваль Браун, Тринити шіркеуі, Уолл-стрит, Нью-Йорк 1984 Пол МакРэй, Премьер-министр Пьер Трюдоны білдіретін Парламент мүшесі, Канада 1985 Др. Роберт Мюллер, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас хатшысының көмекшісі 1986 Др. Роберт Мюллер, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас хатшысының көмекшісі 1987 Честер Норрис, АҚШ миссиясы, Министр кеңесшісі, БҰҰ Экономикалық және әлеуметтік кеңесіндегі АҚШ өкілінің орынбасары Валентин Каримов, КСРО миссиясының аға кеңесшісі Шейх Али Мухтар, Араб Лигасының Бас хатшысының орынбасары, Мекке, Сауд Арабиясы 1988 Эдвард Абрамсон, Нью-Йорк штатының көпшілік қамшысы, Жер күні төрағасы Умберто Мулларе Франсис Маккалоу, Кардинал Крол орталығы, Филадельфия, ПА 1989 Др. Ноэль Браун, Біріккен Ұлттар Ұйымының Қоршаған орта бағдарламасы (БҰҰЖЖ) 1990 Дэвид Динкинс, Нью-Йорк қаласының әкімі Синтия Леннон, суретші, Ұлыбритания 1991 Антуан Бланка, Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық экономикалық ынтымақтастық және даму жөніндегі бас директоры 1992 Жозеф Чиччипио, Бейруттегі бұрынғы тұтқын, Америка университетінің бұрынғы бақылаушысы Аникетас Симутис, Литва елшісі Айварс Бауманис, Латвия елшісі Пол Люедіг, кеңесші, Эрнст Яаксонның өкілі, Эстония елшісі 1993 Ригоберта Менчу, Нобель сыйлығының лауреаты, адам құқықтары жөніндегі белсенді, Гватемала 1994 Насир Обейд, Палестинадан келген жас бала Дафна Тенне, Израильден келген жас қыз 1995 Эдвина Сэндс, суретші, және Уинстон Черчилльдің немересі, Ұлыбританияның бұрынғы премьер-министрі 1996 Ричард Батлер, Австралия елшісі Анна Макконнелл, Джон Макконнеллдің әйелі, Жер күнінің негізін қалаушысы 1997 Разали Исмаил, Малайзия елшісі, және Бас Ассамблеяның президенті, Біріккен Ұлттар Ұйымы 1998 Жиллиян Соренсен, Сыртқы қатынастар жөніндегі Бас хатшының орынбасары, Біріккен Ұлттар Ұйымы Кенсаку Хоген, Коммуникация және ақпарат жөніндегі Бас хатшының орынбасары, Біріккен Ұлттар Ұйымы 1999 Игнатиус Хардинг бауыры, Францискан халықаралық Лама Ганчен, монах, Тибет 2000 Герхард Пфанцельтер, Австрия елшісі 2001 Мэри Кэтрин Бейтсон, автор және Маргарет Мид пен Грегори Бейтсонның қызы 2002 Лисбет Пальме, ЮНИСЕФ-тің швед комитеті, және Швецияның бұрынғы премьер-министрі Олоф Пальменің әйелі 2003 Пит Сигер, әйгілі халық музыканты және экологиялық қорғаушы 2004 Джон Макконнелл, Жер күнінің негізін қалаушысы және Жер қоғамы қорының негізін қалаушысы 2005 Айе Ай Тхант, У Тханттың қызы, БҰҰ Бас хатшысы Дон Маккей, Жаңа Зеландия елшісі және БҰҰ Бас Ассамблеясының президенті міндетін атқарушы Эдуардо Дж. Севилья Сомоза, Никарагуа елшісі 2006 Ларс Хьялмар Вайд, елші/кабинет басшысы, БҰҰ Бас Ассамблеясының 60-шы сессиясының президенті Шиничи Китаока елшісі (& әйелі), Жапонияның БҰҰ-дағы тұрақты өкілінің орынбасары 2007 Айе Ай Тхант, У Тханттың қызы, БҰҰ Бас хатшысы 2008 Анвар-уль-Чоудхури, Бангладеш елшісі 2009 Пит Сигер, әйгілі халық музыканты және экологиялық қорғаушы 2010 Тартуми скрипкашылары, Жер күнінің негізін қалаушылары мен ерте жақтастарының балалары мен немерелерімен қоршалған балалар 2011 Соланж Мюллер, БҰҰ Бас хатшысының көмекшісі, және бейбітшілік саласындағы танымал педагог, Роберт Мюллердің қызы Айе Ай Тхант, У Тханттың қызы Найма Чихи, ЮНЕСКО өкілі 2012 Анвар-уль-Чоудхури, Бангладеш, БҰҰ Бас Ассамблеясының президентінің аға арнайы кеңесшісі 2013 Нихил Сет, Тұрақты даму бөлімінің директоры, БҰҰ Экономикалық және әлеуметтік істер департаменті (DESA) 2014 Хелен Гарланд, Жер қоғамы қорының төрағасы және Тартуми скрипкашыларының балалары 2015 Нью-Йорктегі Жер қоғамы қорының мүшелері 2016 Рикардо Гимараэс Пинто, ЮНЕСКО Нью-Йорк байланыс офицері
Мерейтойлар
1994 жылы жапондық Бейбітшілік қоңырауының 40 жылдығына арналған арнайы салтанат өтті. Осы шарада Бас хатшы Бутрос Бутрос-Гали былай деді:
"Бұл жапондық Бейбітшілік қоңырауы естілген сайын, нақты хабар таратып отырды. Бұл хабар барлық адамзатқа жолталған. Бейбітшілік – құнды нәрсе. Бейбітшілікке ұмтылу ғана жеткіліксіз. Бейбітшілік – ұзақ, қиын, еңбекті қажет етеді."
Баспаға шығарылған
1970 жылы Даниялық Оле Хаманнның дизайнымен жасалған Жапондық Бейбітшілік қоңырауының маркалар сериясы Біріккен Ұлттар Ұйымының пошта қызметінің «Біріккен Ұлттар Ұйымындағы өнер» сериясының аясында шығарылды. Маркалар Токиодағы мемлекеттік баспаханада басылды.