Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сидней Шарплес Шумейкер (1931–2022) – американдық философ. 1931 жылдың 29 қыркүйегінде дүниеге келген, 2022 жылдың 3 қыркүйегінде қайтыс болды. Ол Корнелл университетінің Сьюзан Линн Сейдж философия профессоры болды және ой-сана философиясы мен метафизика саласына қосқан үлесімен кеңінен танымал.
American philosopher (1931–2022)
Sydney Sharpless Shoemaker (September 29, 1931 – September 3, 2022) was an American philosopher. He was the Susan Linn Sage Professor of Philosophy at Cornell University and is well known for his contributions to philosophy of mind and metaphysics.
Білім және мансап
Шоумейкер Рид колледжінің бакалаврын бітіріп, 1958 жылы Норман Малкольмтың жетекшілігімен Корнелл университетінде философия докторы ғылымын қорғады. Ол 1957-1960 жылдары Огайо мемлекеттік университетінде философия пәнінен сабақ берді, ал 1961 жылы Корнелл университетіне философия кафедрасының оқытушысы ретінде қайта оралды. 1978 жылы ол Сьюзан Линн Сейдж атындағы философия профессоры болып тағайындалды және зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымды сақтап, философия профессоры атанды. 1971 жылы Оксфорд университетінде Джон Локк лекцияларын оқыды. Шоумейкер 2022 жылдың 3 қыркүйегінде 90 жасында дүние салды. Ол Ньюфилдтегі Гринспрингс табиғи зиратында жерленді.
Shoemaker graduated with a Bachelor of Arts from Reed College and earned his Doctor of Philosophy from Cornell University in 1958 under the supervision of Norman Malcolm. He taught philosophy at Ohio State University from 1957 to 1960 then, in 1961, returned to Cornell as a faculty member of the philosophy department. In 1978 he was appointed the Susan Linn Sage Professor of Philosophy, a position he held until his retirement, as professor emeritus of Philosophy. In 1971, he delivered the John Locke Lectures at Oxford University. Shoemaker died on September 3, 2022, at the age of 90. He was buried in Greensprings Natural Cemetery Preserve in Newfield.
Философиялық еңбектері
Шоумейкер негізінен ақыл-ой философиясы және метафизика салаларында жұмыс істеді, сондай-ақ осы екі саланың қиылысында да көптеген классикалық мақалалар жариялады. Мысалы, "Функционализм және квалия" (1975) еңбегінде ол психикалық күйлер туралы функционализм, психикалық күйлердің сапалық ерекшелігін (немесе "жанды сезімін") түсіндіре алады деп аргументтеді. "Өзіне сілтеу және өзіне әңгімелеу" (1968) еңбегінде ол абсолютті "бұрыс сәйкестендіру арқылы қатеге қарсы тұру" құбылысының, психикалық күйлерді өзіне жатқызуды (мысалы, "Мен канарейканы көремін") физикалық күйлерді өзіне жатқызудан (мысалы, "Мен 200 фунт салмақтамын") ерекшелендіретінін көрсетті. Метафизикада ол заңдардың метафизикалық тұрғыдан қажет екенін қорғады, бұл оның қасиеттерді шартты себептік күштердің жиынтығы ретінде қарауынан туындайтын позиция. Ол қасиеттерге қатысты көзқарасын ақыл-ой себептілігі мәселесіне де қолданды. Сонымен қатар, ол өзіне тану және жеке сәйкестік туралы әдебиетке елеулі үлес қосты, онда ол өзінің ықпалды "Адамдар және олардың өткені" мақаласында Локк ұсынған психологиялық сабақтастық теориясын қорғады. Ал қабылдау мазмұны туралы кейінгі жұмыстарында ол репрезентационализмнің ерекше түрін жақтады.
Shoemaker worked primarily in the philosophy of mind and metaphysics, and published many classic papers in both of these areas (as well as their overlap). In "Functionalism and Qualia" (1975), for example, he argued that functionalism about mental states can account for the qualitative character (or 'raw feel') of mental states. In "Self Reference and Self Awareness" (1968), he argued that the phenomenon of absolute 'immunity to error through misidentification' is what distinguishes self attributions of mental states (such as "I see a canary") from self attributions of physical states (such as "I weigh 200 pounds"). In metaphysics, he defended the view that laws are metaphysically necessary, a position that follows from his view of properties as clusters of conditional causal powers. He also applied his view of properties to the problem of mental causation. He also distinguished contributions to the literature on self knowledge and personal identity, where he defended a Lockean psychological continuity theory in his influential paper "Persons and their Pasts". In his later work on the content of perception, he has argued for a distinctive version of representationalism.
Мақалалар
1970, "Адамдар және олардың өткені", American Philosophical Quarterly, 269–85 б. 1988, "Өзіңнің санаңды білу туралы", Философиялық перспективалар, 183–209 б.
1970, "Persons and their Pasts", American Philosophical Quarterly, pp. 269–85. 1988, "On Knowing One's Own Mind", Philosophical Perspectives, pp. 183–209.