Манхэттен түрмесінің тарихы: "Қабрлар" комплексі

Кіріспе

Манхэттендегі тұтқындау кешені, Нью-Йорк

"Қабырғалар" Манхэттен тұтқындау кешенінің халық арасындағы аты болды. Оның осы стильде болуы оны "Қабырғалар" деп атауға себеп болған болуы мүмкін, бірақ басқа да теориялар бар. Бұл ғимарат 1735 жылы салынған қалалық әкімшілік саябағында орналасқан отарлық дәуірдегі Брайдуэлл түрмесінің орнына салынды. Жаңа құрылысқа ақша үнемдеу үшін бұзылған Брайдуэллдің материалдары қолданылды. "Қабырғалар" деп аталған төрт ғимарат:

1838–1902, Нью-Йорк қалалық әділет сарайы және тұтқындау үйі
1902–1941, қалалық түрме
1941–2023, Манхэттен тұтқындау үйі (1983 жылы Манхэттен тұтқындау кешенінің оңтүстік мұнарасы аталды)
1990–2023, Манхэттен тұтқындау кешенінің солтүстік мұнарасы

Қазіргі екі ғимарат 2023 жылы жоспарланған жаңа түрме ғимаратына дайындық үшін бұзуға кірісті.

Сот залдары мен қамау үйі, 18381902

Алғашқы лақап атпен танымал болған кешен 1838 жылы Джон Хавиланд салған египеттік стильдегі құрылыс болды. Сол кезде ғимараттың Джон Ллойд Стивенстің "Египеттегі саяхаттар" еңбегіндегі египеттік қабірдің суретінен шабыттанғаны туралы әңгіме тарады, бірақ бұл рас емес. Ғимараттың ұзындығы 253 фут, 3 дюйм, ені 200 фут, 5 дюйм болатын, толық бір кварталды алып жатты, және оны Орталық көшесі, Франклин көшесі, Элм көшесі (қазіргі Лафайетт) және Леонард көшесі қоршап тұрды. Бастапқыда ол 300-ге жуық тұтқынды қабылдады, ал 1835 жылы оның құрылысына 250 000 доллар қаражат бөлінді, бірақ жоба аяқталғанға дейін түрлі шығындар туды. Құрылыс орны Колониялық Нью-Йорк қаласының негізгі су көзі болған Коллекция тоғанын толтыру арқылы жасалды. 18-ші ғасырдың соңында индустриализация мен халық тығыздығы Коллектің қатты ластануына әкеп соқты, сондықтан ол 1817 жылы жабылды, құрғатылды және толтырылды. Дегенмен, толтыру жұмыстары нашар орындалды, және 10 жыл ішінде жер астына батып кетті. Нәтижесінде батпақты, жағымсыз иісті жағдай 1838 жылы түрме құрылысы басталған кезде аймақты "Бес бұрыш" деп аталатын аймаққа айналдырды. Хавиландтың дизайны бойынша салынған ауыр тас қабырғалар тұрақтылықты қамтамасыз ету үшін тік орналасқан гемолока ағаштарының бағаналарына орнатылды, бірақ құрылыс ашылғаннан кейін көп ұзамай батып кетті. Бұл ылғалды негіз келесі ондаған жылдарда ғимараттың санитарлық жағдайының нашарлауына себеп болды. Чарльз Диккенс түрме туралы "Американдық жазбалар" еңбегінде былай деп жазды: "Осы камералар сияқты арсыз және жиреншікті түрмелер әлемдегі ең қатыгез империяны да ұятқа қалдырар еді!" "Қабірлердің" ресми атауы Нью-Йорк Әділет сарайы мен Тұтқындау үйі болды, себебі ол қаланың соттарын, полициясын және уақытша ұстау орындарын қамтыды. Бұл египеттік стильдегі архитектураның көрнекті мысалы болды, бірақ оның нағыз құндылығы туралы пікірлер әртүрлі болды. Диккенс жазғандай: "Бұл мысырлық стильдегі, мелодрамадағы сиқыршының сарайы сияқты қараңғы, көңілсіз құрылыс не?" Түрме жемқорлығымен танымал болды және оның алғашқы жылдарында көптеген даулы оқиғалар мен қашулар орын алды. 1842 жылдың 18 қарашасында ғимараттың бір бөлігі өртенді, сол күні Джон К. Колт есімді әйгілі кісінің дарға асылуы жоспарланған еді. Көрінетін болса, Колт қашуға тырысқан, бірақ сәтсіз аяқталған, және ол өзін камерасында пышақтап өлтірді. Сотталған кісі өлтіруші және Нью-Йорк қаласының саясаткері Уильям Дж. Шарки 1872 жылдың 22 қарашасында әйел кейпінде түрмеден қашу арқылы ұлттық даңққа ие болды. Ол ешқашан ұсталған жоқ, оның тағдыры белгісіз. Ребекка Саломе Фостер, түрмедегі көмекші және миссионер, "Қабір періштесі" деп танымал болды, себебі ол "Қабірлердегі" жағдайға түскен кедей адамдарға көмектесуге және олардың мүддесін қорғауға көп күш жұмсады. Оның ескерткіші 1902 жылы салынды және 1940 жылы сақтауға алынып, 2019 жылы Нью-Йорк штатының Жоғарғы сотының вестибюлінде қайта ашылды. Архитекторлар Фредерик Кларк Уизерс және Уолтер Диксон, Олбани қаласынан, 1880 жылдан бері серіктес болып жұмыс істеді. Бұл олардың соңғы маңызды тапсырмасы болды. 1900 жылдың қыркүйегінде архитекторлар құрылыстың бір жылға кешіктіріліп, 250 000 долларға қымбаттауына себеп болған Таммани Холлдың жемқор архитекторлары Хорган мен Слэтеридің жобаға қажетсіз араласуына шағымданып, наразылық білдірді. Ғимарат 1892 жылғы Манхэттендегі Қылмыстық соттар ғимаратымен "Кеңістік көпірі" арқылы байланыстырылды, ол Франклин көшесінен жоғары төрт қабатқа дейін созылды. Сондай-ақ, 1884 жылы аяқталған тағы 144 камерадан тұратын қосымша ғимарат та болды.

The first complex to have the nickname was an Egyptian Revival design by John Haviland completed in 1838. There was a rumor at the time that the building was inspired by a picture of an Egyptian tomb that appeared in John Lloyd Stephens' Incidents of Travel in Egypt, although this appears to be untrue. The building was 253 feet, 3 inches in length and 200 feet, 5 inches wide, and it occupied a full block, surrounded by Centre Street, Franklin Street, Elm Street (today's Lafayette), and Leonard Street. It initially accommodated about 300 prisoners, and $250,000 was allocated in 1835 to build it, but various cost overruns occurred prior to completion of the project. The building site had been created by filling in the Collect Pond that was the principal water source for Colonial New York City. Industrialization and population density by the late 18th century resulted in the severe pollution of the Collect, so it was condemned, drained, and filled in by 1817. The landfill job was poorly done, however, and the ground began to subside in less than 10 years. The resulting swampy, foul smelling conditions transformed the neighborhood into a slum known as Five Points by the time that prison construction started in 1838. The heavy masonry of Haviland's design was built atop vertical piles of lashed hemlock tree trunks in a bid for stability, but the entire structure began to sink soon after it was opened. This damp foundation was primarily responsible for its unsanitary conditions in the decades that followed. Charles Dickens wrote about the jail in American Notes: "Such indecent and disgusting dungeons as these cells, would bring disgrace upon the most despotic empire in the world!" The Tombs' formal title was The New York Halls of Justice and House of Detention, as it housed the city's courts, police, and detention facilities. It was a notable example of Egyptian Revival architecture, although opinion varied greatly concerning its actual merit. As Dickens wrote: "What is this dismal fronted pile of bastard Egyptian, like an enchanter's palace in a melodrama?" The prison was well known for its corruption and was the scene of numerous scandals and escapes during its early history. A fire destroyed part of the building on November 18, 1842, the same day that a notorious killer named John C. Colt was due to be hanged. Apparently it was an escape attempt on Colt's part that failed, and he fatally stabbed himself in his cell. Convicted murderer and New York City politician William J. Sharkey earned national notoriety for escaping from the prison disguised as a woman on November 22, 1872. He was never captured and his fate is unknown. Rebecca Salome Foster, a prison relief worker and missionary, became known as "the Tombs Angel" for her efforts to help and advocate on behalf of the many poor people held in squalid conditions at the Tombs. A monument to her, built in 1902 and put in storage in 1940, was rededicated in 2019 in the New York State Supreme Court's lobby. The architects were Frederick Clarke Withers and Walter Dickson from Albany, who had been partners since the 1880s. This was their final major commission. In September 1900, the architects complained that construction would be delayed for a year and cost an additional $250,000 due to the unnecessary insertion of corrupt Tammany Hall architects Horgan and Slattery into the project. The building was connected to the 1892 Manhattan Criminal Courts Building with a "Bridge of Sighs", crossing four stories above Franklin Street. There was also an Annex with another 144 cells that was finished in 1884.

Манхэттендегі тұтқын үйі, 1941-1974

1902 жылғы түрме 1941 жылы Орталық көшесінің шығыс жағында, көшенің ар жағында орналасқан биік ғимаратпен алмастырылды. 795 000 шаршы фут (шамамен 73 887 шаршы метр) көлемдегі арт-деко архитектуралық стилдегі ғимаратты Харви Уайли Корбет және Чарльз Б. Майерс архитекторлары жобалаған. Бұл ғимарат Нью-Йорк қаласының Қылмыстық соттары ғимаратының 100 Орталық көшесіндегі төрт 15 қабатты мұнарасының ең солтүстігінде орналасқан. Үш оңтүстік мұнара бес қабатты "тажымен" біріктірілген жалғыз құрылымның қанаттары болып табылады, онда қаланың Қылмыстық және Жоғарғы соттары, қалалық кеңселер және түрмелер департаментінің бас кеңсесі сияқты әртүрлі бөлімдер орналасқан. Солтүстік мұнара жеке тұр, оның жеке мекенжайы – 125 Уайт көшесі. Ол ресми түрде Манхэттен ерлерге арналған уақытша қамау орны (MHD) деп аталды, бірақ халық арасында оны "Тәңірлер" деп атауды жалғастырды. 1969 жылға қарай "Тәңірлер" қаладағы ең жаман түрме болып саналды, жағдайлары мен тығыздығы жағынан ең нашар болды. Онда 925 адамға есептелген орындарда орташа есеппен 2000 тұтқын сақталды. 1970 жылдың 10 тамызында бюджеттің кемуі, ғимараттардың ескіруі және тұтқындар санының өсуі туралы бірнеше ескертулерден кейін, сондай-ақ кәсіби одақтағы түзету офицерлерінің наразылық акциясынан кейін тұтқындар көтеріліс жасады. Көтерілісшілер тоғызыншы қабатты басып алды, ал бес офицер сегіз сағатқа кепілге алынды, содан кейін мемлекеттік шенеуніктер тұтқындардың шағымдарын тыңдап, көтерілісшілерге ешқандай жаза шараларын қолданбауға келісті. Бұл уәдеге қарамастан, қала әкімі Джон Линдсей басты тәртіпсіздік тудырушыларды штаттың солтүстігіндегі Аттика түзеу мекемесіне жіберді, бұл шамамен бір жылдан кейін Аттика түрмесіндегі көтеріліске ықпал етті. Көтерілістен кейін бір ай өткен соң Нью-Йорк қаласының Заңдық көмек қоғамы "Тәңірлерде" ұсталған сотқа дейінгі күдіктілер атынан маңызды топтық сотқа шағым түсірді. Қала 1974 жылдың 20 желтоқсанында, жылдар бойы соталғаннан кейін және федералды судья Моррис Э. Ласкер түрменің жағдайы конституцияға қайшы келетіндей нашар екеніне келіскеннен кейін "Тәңірлерді" жабу туралы шешім қабылдады. Қалған 400 тұтқынды Райкерс аралына жіберді, онда жағдай да жақсырақ болған жоқ.

The 1902 prison was replaced in 1941 by a high rise facility across the street on the east side of Centre Street. The 795,000 square foot Art Deco architecture facility was designed by architects Harvey Wiley Corbett and Charles B. Meyers. The facility is the northernmost of the four 15 story towers of the New York City Criminal Courts Building at 100 Centre Street, bounded by Centre Street, White Street, Baxter Street, and Hogan Place. The three southern towers are wings of a single integrated structure sharing a five story "crown" which house the city's Criminal and Supreme Courts, city offices, and various departments, including the headquarters of the Department of Corrections. The northern tower is freestanding, with the separate address of 125 White Street. It was officially named the Manhattan House of Detention for Men (MHD), although it was still referred to popularly as The Tombs. By 1969, the Tombs ranked as the worst of the city's jails, both in overall conditions and in overcrowding. It held an average of 2,000 inmates in spaces designed for 925. Inmates rioted on August 10, 1970, after multiple warnings about falling budgets, aging facilities, and rising populations, and after an informational picket of City Hall by union correctional officers drawing attention to the pressures. Rioters took command of the entire ninth floor, and five officers were held hostage for eight hours, until state officials agreed to hear prisoner grievances and take no punitive action against the rioters. Despite that promise, Mayor John Lindsay had the primary troublemakers shipped upstate to the state's Attica Correctional Facility which likely contributed to the Attica Prison riot about a year later. Within a month after the riot, the New York City Legal Aid Society filed a landmark class action suit on behalf of pre trial detainees held in the Tombs. The city decided to close the Tombs on December 20, 1974, after years of litigation and after federal judge Morris E. Lasker agreed that the prison's conditions were so bad as to be unconstitutional. They shipped the remaining 400 inmates to Rikers Island, where conditions were not much better.

Манхэттендегі тұтқындық кешені, 19832023

Манхэттен тұтқындау кешені Оңтүстік мұнарадан, бұрынғы Манхэттен үйі тұтқындау орталығынан – ол 1983 жылы қайта жаңартылып, қайта ашылды, және 1990 жылы аяқталған Уайт-стриттің арғы жағындағы Солтүстік мұнарадан тұрды. Бұл кешенде тек ер адамдар ғана ұсталды, олардың көпшілігі сотқа дейінгі қамаудағы адамдар еді. Екі ғимараттың жалпы сыйымдылығы шамамен 900 адамды құрады. Түрме 2001 жылдың желтоқсан айында Нью-Йорк қаласының мэрі Рудольф Джулианидің тапсырмасымен Бернард Б. Керик кешені деп аталды. Керик 1998 жылдан 2000 жылға дейін Нью-Йорк қаласының Түзету департаментінің комиссары болды. «New York Daily News» газеті қала 2020 жылдың қараша айының соңына дейін кешенді жабуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Кешеннің бұзылуы жер иелері, жергілікті тұрғындар және түрме реформасын қолдаушылардың наразылығын тудырды. Қарсыластар бұл жаңа құрылыс жергілікті тұрғындар мен бизнеске зиян келтіреді деп мәлімдеді. Екі суретші кешен қабырғасындағы суреттерді сақтап қалу үшін сотқа жүгінді, бірақ АҚШ округтік судьясы Льюис А. Каплан бұйрық беруден бас тартты, нәтижесінде жеті сурет алынып тасталды. Кешеннің бұзылуына 2023 жылдың сәуір айында рұқсат берілді, бірақ одан әрі наразылықтар туындағаннан кейін тоқтатылды. Жергілікті тұрғындардың қарсылығына қарамастан, бұзу жұмыстары жалғасты.