Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Матай 7:2 – Жаңа өсиеттегі Матай Ізгі хабарының жетінші тарауының екінші аяты және Таудағы уағыздың бір бөлігі. Бұл аят соттау туралы пікірталасқа тоқтамайды, оны жалғастырады.
Matthew 7:2 is the second verse of the seventh chapter of the Gospel of Matthew in the New Testament and is part of the Sermon on the Mount. This verse continues the discussion of judgmentalism.
Талдау
Бұл тармақ тек қана кім басқаларды соттайтын болса, өзі де сотталады дегенді білдіреді. Егер сіз басқаларға талаптар қоятын болсаңыз, сондай талаптар сізге де қолданылады. Эдуард Швейцердің айтуынша, бұл тармақты тура мағынасында түсіндіргенде, алдыңғы тармаққа қайшы келеді. Алғашқысы соттамауға шақырады, ал екіншісі сот жүргізудің қағидаларын белгілейді. Олрих Луз былай түсіндіреді: егер сіз басқалардың кінәсін іздесеңіз, Құдай да сіздің кінәсіңізді іздейді. Барлық адамның кемшіліктері шексіз болғандықтан, сіз оңайлықпен кінәлі деп табылсаңыз мүмкін. Осылайша, адамның тіпті кішкентай да соттауы Құдайдан ауыр жаза әкеледі, және бұл тармақ, негізінен, алғашқы тармақтың соттауға қарсы аргументін қайталайды. Көптеген ғалымдар Матай 7:1-дегі соттауға қатысты айтылғандардың толыққанды емес екенін жақтайды. Алдыңғы тармақтағыдай, сөздер Құдайдың соңғы төреші екенін білдіргенімен, Фаулер басқа мүмкіндіктерді де қарастырады. Бұл салауатты қарым-қатынасқа қатысты нұсқау болуы мүмкін, және тармақ, кім болса да басқаларын соттайтын болса, өзі де айналасындағылардың соттауына ұшырайды дегенді айтуы мүмкін. Егер сіз басқаларда кінә іздесеңіз, олар да сізде кінә іздейді. Бұл сондай-ақ, шамадан тыс ішкі сынға және өзіне тым көңіл қоюға қатысты ескерту болуы мүмкін. Егер сіз үнемі басқаларды соттайтын болсаңыз, сіз басқалар да солай істеп жатыр деп сезінесіз және олардың талаптарына сай болуға тырысасыз, бұл алдыңғы тарауда айтылған уайымға қарсы тұрумен тікелей қайшы келеді. "Өлшемімен өлшеу" деген тіркес, басқа контексте де кездесетін, Раббилік сеніммен байланысты болуы мүмкін, онда Құдайдың әлем үшін екі өлшемі бар – мейірім және әділдік. Бұл тіркес Шекспирдің "Масса үшін өлшем" пьесасының атауы ретінде қайта қолданылуымен ерекшеленеді.
This verse simply states that he who judges will himself be judged. If you impose standards upon others, those same standards will be applied to you. As Eduard Schweizer notes, this verse, if read literally, is a contradiction of the previous one. While the first says not to judge, this one established rules for judging. Ulrich Luz advances the explanation that this verse states that if you search to find faults with others, that God will then search to find fault with you, and since all humans are infinitely flawed you would then easily be condemned. Thus even a small amount of judging by a person will bring a great punishment from God, and this verse essentially repeats the argument of the first against judging. More scholars simply believe that the condemnation of judging in Matthew 7:1 is far from absolute. While, as in the previous verse, the wording seems to imply that God is the final judge, Fowler mentions other possibilities. This could be a teaching on healthy interpersonal relations, and the verse could be arguing that any who judges their fellows will themselves be judged by those around them. If you find fault with others, others will find fault with you. It could also refer to the danger of excessive internal criticism and self consciousness. If you are constantly judging others, you will feel others are doing the same and will force yourself to try and meet their standards, in direct contrast to the condemnation of worry in the previous chapter. The phrase "measure to measure", which also appears at in a different context, may be linked to the Rabbinic belief that God has two measures for the world mercy and justice. This phrase is most notable for being reused as the title of the Shakespeare play Measure for Measure.
Чиркесі аталарының түсініктемелері
Августин: Менің ойымша, мұндағы бұйрық – күмәнді көрінетін әрекеттерге жасалған ниетіне қатысты ең жақсы түсіндірме беруіміз керек. Бірақ жақсы мақсатпен жасалмайтын, яғни зина, құдайға қарсы сөздер және осы сияқты істерге қатысты ол бізге үкім шығаруға рұқсат береді. Ал жақсы немесе жаман ниетпен жасалуы мүмкін бейтарап әрекеттерді соттау, әсіресе айыптау – асығыс. Екі жағдайда ерекше сақ болуымыз керек: әрекеттің қандай ниетпен жасалғаны белгісіз болғанда және адамның жақсы немесе жаман болып көрінуіне қарамастан, болашақта қандай болып қалыптасатыны белгісіз болғанда. Сондықтан, біз олардың ниетін білетін нәрселерді кінәламауымыз керек, сондай-ақ, олардың анық болған нәрселерін де, жақсару үмітін жоғалтқандай кінәламауымыз керек. Мұнда кейбіреулер келесі сөздерде қиындық бар деп ойлауы мүмкін: «Қандай үкіммен үкім айтсаңдар, сондай үкіммен үкімді қабылдайсыңдар». Егер біз асығыс үкім айтсақ, Құдай да бізге солай үкім айта ма? Немесе егер біз бұрыс өлшеген болсақ, Құдайдан бізге қайта өлшеу үшін бұрыс өлшем бар ма? Өйткені менің ойымша, «өлшем» дегені – үкім. Бұл тек соның айтылуы: «Егер сіз басқаны жазалауға асықсаңыз, өзіңізді жазалайсыз». Себебі әділетсіздік көбінесе зардап шеккенге зиян келтірмейді, бірақ әділетсіздік жасағанға әрқашан зиян келтіреді.
Augustine: I suppose the command here to be no other than that we should always put the best interpretation on such actions as seem doubtful with what mind they were done. But concerning such as cannot be done with good purpose, as adulteries, blasphemies, and the like, He permits us to judge; but of indifferent actions which admit of being done with either good or bad purpose, it is rash to judge, but especially so to condemn. There are two cases in which we should be particularly on our guard against hasty judgments, when it does not appear with what mind the action was done; and when it does not yet appear, what sort of man any one may turn out, who now seems either good or bad. Wherefore we should neither blame those things of which we know with what mind they are done, nor so blame those things which are manifest, as though we despaired of recovery. Here one may think there is difficulty in what follows, With what judgment ye judge ye shall be judged. If we judge a hasty judgment, will God also judge us with the like? Or if we have measured with a false measure, is there with God a false measure whence it may be measured to us again? For by measure I suppose is here meant judgment. Surely this is only said, that the haste in which you punish another shall be itself your punishment. For injustice often does no harm to him who suffers the wrong; but must always hurt him who does the wrong.