Дэвид Диксон Портер: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы

Дэвид Диксон Портер (1813-1891) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы, АҚШ Теңіз академиясын жақсартуға көмектескен, Азамат соғысының қатысушысы.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: David Dixon Porter — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз флотының адмиралы (1813–1891)

Дэвид Диксон Портер (8 маусым 1813 – 13 ақпан 1891) – Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз флотының адмиралы және АҚШ Әскери-теңіз флоты тарихындағы ең танымал отбасылардың бірінен шыққан мүше. Асырап алған ағасы Дэвид Г. Фаррагуттан кейін адмирал дәрежесіне жеткен екінші АҚШ Әскери-теңіз офицері ретінде жоғарылатылған Портер, АҚШ Азамат соғысындағы маңызды қызметтен кейін АҚШ Әскери-теңіз академиясының суперинтенданты ретінде Әскери-теңіз күшін жақсартуға көмектесті. Портер 10 жасында әкесі, комодор Дэвид Портердің басшылығымен «Джон Адамс» фрегатында мичман ретінде теңіз қызметін бастады және өмірінің соңына дейін теңізбен байланысты болды. Портер Мексика соғысында Вера-Круз қаласындағы бекініске шабуыл жасады. Азамат соғысы басталғанда, ол Флорида штатының Пенсакола қаласына жақын орналасқан Форт Пикенсті одақтастар үшін ұстап тұру жоспарының бір бөлігі болды; оның іске асырылуы Форт Самтердегі гарнизонға көмек көрсетуге жасалған әрекеттерді қиындатып, Самтердің құлауына әкелді. Портер Нью-Орлеанды басып алу кезінде минометтік қайықтардың жеке флотилиясына қолбасшылық етті. Кейіннен ол Миссисипи өзені эскадрильясының (acting) контр-адмиралы дәрежесіне көтеріліп, Виксбург науқанында генерал-майор Улисс С. Гранттың армиясымен ынтымақтасты. Виксбург құлағаннан кейін ол Луизианадағы қиын Ред-Ривер науқанында теңіз күштеріне басшылық етті. 1864 жылдың соңында Портер ішкі аймақтан Атлант жағалауына ауыстырылды, онда ол АҚШ Әскери-теңіз флотын соғыстың соңғы маңызды теңіз шайқасы – Форт Фишерге жасалған бірлескен шабуылдарға жетекшілік етті. Портер Аналполиске қайта оралғанда Әскери-теңіз академиясының суперинтенданты лауазымында АҚШ Әскери-теңіз күшінің стандартын көтеру үшін жұмыс істеді. Ол кәсіби білім беруді арттыру мақсатында оқу бағдарламасына реформалар енгізді. Президент Гранттың басқарудың алғашқы жылдарында Портер де-факто Әскери-теңіз министрі болды. Оның асырап алған ағасы Дэвид Г. Фаррагут вице-адмиралдан адмирал дәрежесіне көтерілгенде, Портер оның бұрынғы лауазымын иеленді; сол сияқты, Фаррагут қайтыс болғанда, Портер жаңадан құрылған адмирал дәрежесін алған екінші адам болды. Ол теңіз реформасын қолдаған, ойдас офицерлерден тұратын топты біріктірді. Портердің Әскери-теңіз департаментін басқаруы Конгресстегі кейбір саясаткерлердің қарсылығын тудырды, олар Әскери-теңіз министрі Адольф Э. Бориді отставкаға кетуге мәжбүр етті. Оның орнына келген Джордж Робсон Портердің ықпалын шектеді және оны жартылай зейнеткерлікке шығарды.

David Dixon Porter (June 8, 1813 – February 13, 1891) was a United States Navy admiral and a member of one of the most distinguished families in the history of the U. S. Navy. Promoted as the second U. S. Navy officer ever to attain the rank of admiral, after his adoptive brother David G. Farragut, Porter helped improve the Navy as the Superintendent of the U. S. Naval Academy after significant service in the American Civil War. Porter began naval service as a midshipman at the age of 10 years under his father, Commodore David Porter, on the frigate John Adams. For the remainder of his life, he was associated with the sea. Porter served in the Mexican War in the attack on the fort at the City of Vera Cruz. At the outbreak of the Civil War, he was part of a plan to hold Fort Pickens, near Pensacola, Florida, for the Union; its execution disrupted the effort to relieve the garrison at Fort Sumter, leading to Sumter's fall. Porter commanded an independent flotilla of mortar boats at the capture of New Orleans. Later, he was advanced to the rank of (acting) rear admiral in command of the Mississippi River Squadron, which cooperated with the army under Major General Ulysses S. Grant in the Vicksburg Campaign. After the fall of Vicksburg, he led the naval forces in the difficult Red River Campaign in Louisiana. Late in 1864, Porter was transferred from the interior to the Atlantic coast, where he led the U. S. Navy in the joint assaults on Fort Fisher, the final significant naval action of the war. Porter worked to raise the standards of the U. S. Navy in the position of Superintendent of the Naval Academy when it was restored to Annapolis. He initiated reforms in the curriculum to increase professionalism. In the early days of President Grant's administration, Porter was de facto Secretary of the Navy. When his adoptive brother David G. Farragut was advanced from rank of vice admiral to admiral, Porter took his previous position; likewise, when Farragut died, Porter became the second man to hold the newly created rank of admiral. He gathered a corps of like minded officers devoted to naval reform. Porter's administration of the Navy Department aroused powerful opposition by some in Congress, who forced the Secretary of the Navy Adolph E. Borie to resign. His replacement, George Robeson, curtailed Porter's power and eased him into semi retirement.

Мексика әскери-теңіз флотында

1824 жылы болған бір оқиға үшін сөгіс алғаннан кейін коммодор Дэвид Портер қызметтен кетіп, бағынудың орнына отставкаға кешуге шешім қабылдады. Ол Мексика үкіметінің ұсынысын қабылдап, олардың Теңіз күштерінің генералы – яғни, теңіз флотының бас қолбасшысы болды. Ол өзімен бірге жүрегі жақын немере інісі Дэвид Генри Портерді және ұлдары Дэвид Диксон мен Томасты алып кетті. Екі ұл мичман болып тағайындалды. Томас Мексикаға келгеннен кейін көп ұзамай сары қызбадан қайтыс болды; ол 10 жаста еді. 12 жасар Дэвид Диксон бұл ауруға шалдықпады. Ол «Либертад» фрегатында, онда көп қимыл-қозғалыс болмады, және Куба суларында испан кемелеріне шабуыл жасау үшін жаулап алынған «Эсмеральда» сауда кемесінде қызмет етті. 1828 жылы Дэвид Диксон өзінің ағасы Дэвид Генри Портермен, «Герреро» бригінің капитанымен бірге тағы бір шабуылға қатысты. 22 зеңбірекке ие «Герреро» Мексика Теңіз күштерінің ең жақсы кемелерінің бірі болды. 1828 жылдың 10 ақпанында Куба жағалауында ол испандық «Марте» және «Амалия» бригтерімен бірге шамамен елу шхунадан тұратын флотилияға кездесті. Капитан Портер шабуылға шешім қабылдады және жақын арада флотилияны Гаванадан батысқа қарай 48 шақырым жердегі Мариэль портына қашуға мәжбүр етті. Испандық 64 зеңбірекке ие «Леалтад» фрегаты теңізге шықты. «Герреро» шайқасты тоқтатып, қашып үлкерді, бірақ түнгі уақытта капитан Портер кері оралып, Мариэльдегі кемелерге шабуыл жасауға бекінді. «Леалтад» оны тоқтатып, қашуға мүмкіндік бермеді. Шайқаста капитан Портер көптеген экипажымен бірге қаза тапты; жас мичман Портер жеңіл жарақат алды. Ол тұтқынға түскен және Гаванада айырбас жасалғанға дейін түрмеде отырған аман қалғандардың бірі болды. Коммодор Портер ұлын тағы да қауіпке тікелей салмай, оны Жаңа Орлеан арқылы АҚШ-қа қайтарып жіберді.

Бейбіт уақыттағы әскери-теңіз флоты

Дэвид Диксон Портер өзінің атасы, АҚШ конгрессмені Уильям Андерсон арқылы АҚШ Әскери-теңіз флотында мичман болып ресми тағайындалды. Тағайындама 1829 жылдың 2 ақпанында жасалды, ол он алты жаста болған кезде. Бұл көптеген мичмандардан сәл кейінірек болды, олардың кейбіреулері бала кезінде қабылданған. Портердің салыстырмалы ересектігі мен тәжірибесі, көптеген теңіз лейтенанттарынан артық болғандықтан, ол кейде өзінен жоғары тұрғандарға қарсы шығып, қақтығыстарға себеп болды. Портердің әкесі батыр болғандықтан, коммодор Джеймс Биддлдің қолдауы болмағанда, оның мичмандық құқығы жаңартылмаған болар еді. Портердің мичман ретіндегі соңғы қызметі 1832 жылдың маусымынан 1834 жылдың қазанына дейін коммодор Дэниел Паттерсонның флагманы "АҚШ" фрегатында өтті. Паттерсон отбасымен бірге, оның қызы Джордж Энн ("Джорджи") да келді. Екі жас қайта танысып, күйреуге келісті. Портер үйге оралғаннан кейін, мичмандық емтиханды сәтті тапсырып, жақын арада Жағалауды зерттеу қызметіне жіберілді. Сол жерде ол үйлену үшін жеткілікті ақша жинай алды.

Неке және отбасы

Портер мен Георги Паттерсон 1839 жылдың 10 наурызында үйленді. Олардың төрт ұлының үшеуі әскери карьера жасады, ал екі қызының екеуі де әскери қызметтен өткен немесе әскери шенді офицерлерге тұрмысқа шықты. Майор Дэвид Эссекс Портер Азамат соғысында әскерде қызмет етті, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін екі жыл қызметтен кейін отставкаға шықты. Капитан Теодорик Портер өмірін теңіз күштерінде өткізді. Подполковник Карлиль Паттерсон Портер АҚШ Теңіз корпусының офицері болды; оның ұлы Дэвид Диксон Портер II де Теңіз корпусында қызмет етті, генерал-майор шеніне жетіп, Ерен медалімен марапатталды. Олардың екі қызының бірі, Элизабет, контр-адмирал шеніне жеткен Левитт Кертис Логанға үйленді. Ал Елена есімді екінші қызы бұрынғы әскери офицер Чарльз Х. Кэмпбеллге тұрмысқа шықты, ол олар үйленгенге дейін әскерден кеткен болатын.

Санто-Домингоға жіберілген

1846 жылы бейбіт кезеңнің соңы жақындады. АҚШ Техас Республикасын өзіне қосып алды, ал Кариб теңізіндегі аралдар одан әрі кеңеюге ықтимал нысана болып көрінді. Санто-Доминго Республикасы (қазіргі Доминикан Республикасы) 1844 жылы Гаити Республикасынан бөлініп шықты, және АҚШ Мемлекеттік департаменті жаңа мемлекеттің әлеуметтік, саяси және экономикалық тұрақтылығын анықтау қажеттігі туды. Сонымен қатар, Саман шығанағының АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін пайдалылығына қызығушылық танытылды. Мұны анықтау үшін Мемлекеттік хатшы Джеймс Бьюкенен Портерден құпия тергеу жүргізуді сұрады. Ол бұл тапсырманы қабылдап, 1846 жылдың 15 наурызында үйінен жолға шықты. Бірнеше күтпеген кешігулерден кейін Санто-Домингоға жетіп, екі апта бойы жағалаудың картасын жасады. 19 мамырда ол ішкі аймаққа саяхат бастады, ол бір ай бойы байланыссыз өтті. 19 маусымда ол жәндіктер шағып, орманнан шықты, бірақ Мемлекеттік департаментке қажетті ақпаратты әкелді. Содан кейін ол АҚШ Мексикамен соғысқа кіріскенін білді.

Мексика соғысы

Мексиканың нақты әскери-теңіз флоты болмағандықтан, теңізшілердің өзгелерден ерекшелену мүмкіндігі шектеулі болды. Портер Жосия Тэтналл III-нің басқаруындағы "Спитфайр" атты бу кемесінде бірінші лейтенант болып қызмет етті. "Спитфайр" Вера-Крус қаласында болғанда генерал Винфилд Скотт қалаға десант шабуылы жасады, оны бірнеше бекіністер мен Сан-Хуан-де-Ульоаның ежелгі қамалы қорғады. Портер бұрын Мексика теңіз флотында мичман болғанда осы қамалды жан-жақты зерттегендіктен, оның күшті және әлсіз жақтарын жақсы білді. Ол қамалға шабуыл жасау жоспарын капитан Тэтналлға ұсынды. 1847 жылдың 22-23 наурыз түнде сегіз грекші және кемелік қайық алып, жағалауды зерттеуде алған тәжірибесіне сүйене отырып, арнаны анықтады. Ертесі күні таңда "Спитфайр" және бомбалауға қатысқан басқа кемелер Портер анықтаған арнаны пайдаланып, порт ішіне кіріп, бекіністер мен қамалға шабуыл жасады. Бірақ мұндай іс-әрекет коммодор Мэтью К. Перридің бұйрықтарына қайшы келді, себебі кемелер бекіністердің қасынан өтуге тиіс болды. Перри кемелерге бомбалауды тоқтатып, қайтуға сигнал берді, бірақ Тэтналл өзінің теңізшілеріне коммодордың сигналына назар аудармауға бұйрық берді. Арнайы елші келіп, қайту туралы нақты бұйрық бергеннен кейін ғана Маффит оқ атуды тоқтатты. Перри өзінің бағыныштыларының батылдығын бағалады, бірақ олардың бұйрықтарын елемегеніне наразы болды. Сондықтан ол "Спитфайрді" өзінің жанында ұстады. 1847 жылдың 13 маусымында Перри Табаско қаласын басып алу үшін экспедиция ұйымдастырды. Портер 68 теңізшінің тобын жетекшілікке алып, қаланы қорғаған бекіністі басып алуға өздігінен шабуыл жасады. Перри оның бастамашылдығы үшін Портерді "Спитфайр" кемесінің капитаны етіп тағайындады. Бұл оның алғашқы басқаруы болды. Алайда, бұл оған ешқандай артықшылық бермеді, себебі соғыстың теңіз бөлігі дерлік аяқталған еді.

Азаматтық қызмет

Соғыстан кейін тағы да Вашингтонға оралған Портер кәсіби өсуге мүмкіндік көре алмады, ал мансаптық жолға түсудің мүлдем болмады. Бу кемелерін басқару тәжірибесін алу үшін ол әскери-теңіз күштерінен уақытша босатылып, азаматтық кемелерге командир болып тағайындалды. Ол экипаждарының әскери тәртіп принциптерін қабылдауын талап етті; жұмыс берушілері оның әдістеріне қатысты нақты пікір білдірмеді, бірақ нәтижелер оларды әсерлі қылды. Олар оны Австралияда қалуға шақырды, бірақ оның және үлкен қызы Джорджанның денсаулығы оны елге оралуға мәжбүр етті. АҚШ-қа қайтқаннан кейін, ол отбасын Вашингтондан Нью-Йоркке көшірді, қызының денсаулығына климат жағдайларының жақсы әсер етеді деп үміттенеді, бірақ ол көшіп келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Екінші қызы, Евалина ("Нина") да соғыстар арасында дүниеден озды. Тағы да активтік қызметке кіріскен ол "Supply" кемесімен АҚШ-қа түйе әкелу миссиясын басқарды. Бұл жобаны соғыс министрі Джефферсон Дэвис қолдады, ол шөл жануарларының құрғақ Оңтүстік-Батыстағы кавалерияға пайдалы болуы мүмкін деп есептеді. Министр Дэвис қызметтен кеткенге дейін "Supply" екі рет сәтті сапар жасады, содан кейін тәжірибе тоқтатылды. 1859 жылы ол "Тынық мұхитының почталық бу кеме компаниясынан" сол кезде құрылысы жүріп жатқан кемеге капитандыққа өте ұсыныс алды. Ұсыныс кеме толыққаннан кейін күшіне енеді. Ол келісуге дайын еді, бірақ сапарына кешігіп қалды. Ол кетпес бұрын тағы да соғыс басталды.

Поухатан және Пикенс фортының рельефі

Бөлеккен штаттар өздерінің шекараларындағы ұлттық бекіністерге құқық таласты, бірақ Оңтүстік Каролинадағы Форт Самтер және Флоридадағы Пикенс, Закари Тейлор және Джефферсон бекіністерін басып алуға қол жеткізе алмады. Олар Форт Самтер мен Форт Пикенсті иелену үшін қажет болған жағдайда күш қолданатындарын мәлімдеді. Президент Авраам Линкольн оларды қарсылықсыз беруден бас тартты. Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюард, АҚШ армиясының капитаны Монтгомери С. Мейгс және Портер Форт Пикенске көмек көрсету жоспарын жасады. Олардың жоспарының негізгі бөлігі – Портер басқаратын және Нью-Йорктан фортқа күштерді жеткізетін бу кемесі «Паухатанды» пайдалану болды. Сол кезде ешкімге сенімсіздікпен қарауға болмағандықтан, жоспарды толығымен құпия ұстау қажет болды; тіпті Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Гидеон Уэллске де хабарламау керек еді. Уэллс сол уақытта Форт Самтердегі гарнизонға көмек көрсету үшін экспедицияны дайындап жатқан болатын. «Паухатан» қолжетімді болмайтынын білмей, ол оны өз жоспарларына қосты. Белгіленген кемелер келген кезде, Чарлстондағы Оңтүстік Каролина әскерлері Форт Самтерді бомбалауды бастады, сонымен Азамат соғысы басталды. Көмекші экспедиция тек портың сыртында күте алатын еді. Экспедицияның сәтті болуының мүмкіндігі аз болды; «Паухатан» қаруларының қолдауысыз ол әлсіз еді. Экспедицияның жалғыз үлесі – Форт Самтерді қорғаған сарбаздарды жеңіліс пен босатылыстан кейін солтүстікке қайтару болды. Линкольн Севардты оқиғаға қатысқаны үшін жазаламады, сондықтан Уэллс Портерді кешіруге мәжбүр болды, өйткені оның кінәсі аз болды. Кейін ол Портердің адалдығы күмәнді болғандықтан, енді Одаққа берік байланыс орнатқанын түсінді. Ол былай деп жазды:

«Паухатанды Самтер экспедициясынан бөліп, Портерге басшылық тапсыру арқылы, мырза Сьюард офицерді сепаратистердің ықпалынан босатты және оны бірден және шешімді түрде Одақ ісіне бағындырды.»

Нью-Орлеан мен Виксбургтегі миномет флоты

1861 жылдың соңында Теңіз департаменті Миссисипи өзенін ашу жоспарларын әзірлеуге кірісті. Бірінші қадам – Нью-Орлеанды басып алу болды. Осыған дейін командир шеніне көтерілген Портерге қаланы оңтүстіктен қорғайтын бекіністерді жоюға қатысатын, шамамен жиырма минометтік қайықтан тұратын флотилияны ұйымдастыру жауапкершілігі жүктелді. Флотилия Батыс Шығанағын блокадалау эскадрильясының жартылай тәуелсіз бөлігі болды, оған Портердің ағасы капитан Дэвид Г. Фаррагут басшылық ететін болды. Форт-Джексон мен Форт-Сент-Филиптің бомбалауы 1862 жылдың 18 сәуірінде басталды. Портер екі күндік оқ жауын форттарды жоюға жеткілікті деп есептеген, бірақ бес күннен кейін олар бұрынғыдай берік тұрғандай көрінді. Минометтердегі оқ-дәрі азайып бара жатқан еді. Фаррагут 24 сәуір түні форттарды айналып өтуге шешім қабылдады. Флот форттарды сәтті басып өтті; минометтер артта қалды, бірақ олар өтетін кезде жаудың артиллериясын шатыртып, форттарды бомбалады. Флот форттардың үстіне шыққаннан кейін, олар мен Нью-Орлеан арасында ешқандай маңызды кедергі болмады; Фаррагут қаланың қарсы тұруын талап етті және 29 сәуірде қала оның флотына бағынды. Форттар әлі де оның және Портердің минометтік флоты арасында болды, бірақ соңғысы Форт-Джексонды қайтадан бомбалай бастағанда, оның гарнизоны көтеріліс жасап, капитуляцияға мәжбүр етті. Форт-Сент-Филип те одан кейін қарсы тұруды тоқтатты. Екі форттың да капитуляциясын командир Портер 28 сәуірде қабылдады. Теңіз департаментінің бұйрығымен Фаррагут өзен бойындағы басқа да маңызды нысандарды басып алу үшін флотын жоғары қарай жылжытты, мақсаты – Миссисипиді толық бақылауға алу. Миссисипи штатындағы Виксбург қаласына келгенде, ол жартастар флотының қаруларына жете алмайтынын анықтады, сондықтан Портерге минометтік флотилиясын әкелуді бұйырды. Минометтер көтерілісшілердің артиллериясын тиімді басып тастады, соның арқасында Фаррагуттың кемелері Виксбургтегі бекіністерді басып өтіп, солтүстіктен келе жатқан одақтас флотилиясымен қосыла алды. Алайда, қаланы алу үшін әскердің белсенді қатысуы қажет болды, бірақ ол болған жоқ. 8 шілдеде Портерге генерал-майор Джордж Б. Макклелланның Жарым аралдағы науқанына көмектесу үшін Хэмптон-Роудсқа баруды бұйырғанда бомбалау тоқтатылды. Бірнеше күннен кейін Фаррагут та соңынан ерді, Виксбургті басып алудың алғашқы әрекеті аяқталды.

In late 1861, the Navy Department began to develop plans to open the Mississippi River. The first move would be to capture New Orleans. For this Porter, by this time advanced to rank of commander, was given the responsibility of organizing a flotilla of some twenty mortar boats that would participate in the reduction of the forts defending the city from the south. The flotilla was a semi autonomous part of the West Gulf Blockading Squadron, which was to be commanded by Porter's adoptive brother Captain David G. Farragut. The bombardment of Fort Jackson and Fort St. Philip began on April 18, 1862. Porter had opined that two days of concentrated fire would be enough to reduce the forts, but after five days they seemed as strong as ever. The mortars were beginning to run low on ammunition. Farragut, who put little reliance on the mortars anyway, made the decision to bypass the forts on the night of April 24. The fleet successfully ran past the forts; the mortars were left behind, but they bombarded the forts during the passage in order to distract the enemy gunners. Once the fleet was above the forts, nothing significant stood between them and New Orleans; Farragut demanded the surrender of the city, and it fell to his fleet on April 29. The forts were still between him and Porter's mortar fleet, but when the latter again began to pummel Fort Jackson, its garrison mutinied and forced its surrender. Fort St. Philip had to follow suit. Surrender of the two forts was accepted by Commander Porter on April 28. Following orders from the Navy Department, Farragut took his fleet upstream to capture other strongpoints on the river, with the aim of complete possession of the Mississippi. At Vicksburg, Mississippi he found that the bluffs were too high to be reached by the guns of his fleet, so he ordered Porter to bring his mortar flotilla up. The mortars suppressed the Rebel artillery well enough that Farragut's ships could pass the batteries at Vicksburg and link up with a Union flotilla coming down from the north. The city could not be taken, however, without active participation by the army, which did not happen. On July 8, the bombardment ceased when Porter was ordered to Hampton Roads to assist in Major General George B. McClellan's Peninsula Campaign. A few days later, Farragut followed, and the first attempt to take Vicksburg was over.

Арт-адмирал міндетін атқарушы: Виксбург кампаниясы

1862 жылдың жазында Портер Виксбургтен кеткеннен кейін көп ұзамай АҚШ Әскери-теңіз флоты кеңінен өзгертілді; жаңа ұйымның ерекшеліктерінің бірі – Армиядағы шендерге сай офицерлік шендер жиынтығы болды. Жаңадан құрылған шендердің арасында комодор және контр-адмирал болды. Ұйымдық кестеге сәйкес, блокадалық эскадрильялардың командирлері контр-адмиралдар болуы керек еді. Ұйымдастырудың тағы бір бөлігі Батыс канонерлік флотилияны Армиядан Әскери-теңіз флотына көшіріп, оны Миссисипи өзені эскадрильясы деп атады. Атауының өзгеруі оның басқа эскадрильялармен формалды түрде тең екендігін көрсетті, сондықтан оның қолбасшысы да контр-адмирал болады. Мәселе мынада, канонерлік флотилияның командирі, Флаг-офицер Чарльз Х. Дэвис, Әскери-теңіз департаменті күткен бастамашылықты көрсетпеді, сондықтан оны қызметтен алуға тура келді. Ол контр-адмирал болды, бірақ оны Вашингтонға қайтарып алды, ол Навигация бюросының бастығы болды. Дэвисті алмастыратын көптеген адамдар жарамсыз болды немесе басқа тапсырмалармен байланысты қолжетімді емес еді, сондықтан хатшы Уэллс Портерді осы лауазымға тағайындауды шешті. Ол бұл шешімді кейбір күмәндануларға қарамастан қабылдады. Ол өзінің күнделігінде жазғандай, Дэвисті ауыстырып, Д.Д. Портерді Батыс флотилиясына тағайындады, ол енді эскадрилья ретінде танылады. Портер – тек командир. Алайда, ол белсенді және оң қасиеттері бар, ресурстарда шебер, үлкен энергияға ие, кейде шамадан тыс және абайсыз құмарлық, өзінің күшіне сенімді және мақтанатын, өзі туралы асыра сөйлейтін, – Портерге тән кемшілік, – үлкен және жоғары шенді офицерлерге жомарт емес, оларды жамандауға дайын, бірақ жасөспірімдерге мейірімді және қамқорлық көрсетеді, және әдетте, төменгі лауазымды адамдарға. Ол топтасуға бейім, бірақ отбасысындағыдай батыл және қайратты. Жақсы және жаман қасиеттерінің араласуымен, ол қалай табысқа жетеді деген сұрақ туындайды. Осылайша, командир Портер капитан және комодор шендерін өтпей-ақ, контр-адмирал Портердің міндетін атқарушы болды. (Ол капитан шенінен өтпестен контр-адмирал шеніне көтерілген үш АҚШ Әскери-теңіз әміршілерінің бірі болды. Басқалары – Ричард Э. Берд және Бен Морелл.) Ол Миссисипи эскадрильясына қолбасшылық етуге тағайындалды және 9 қазан күні Вашингтоннан жаңа командасына кетіп, 15 қазан күні Каирге, Иллинойс штатына келді. Соғыс министрі Эдвин Стэнтон Портерді "өз кернейін соққан және басқаларға тиесілі құрметті ұрлаған адам" деп есептеді. Тарихшы Джон Д. Винтерс өзінің "Луизианадағы Азамат соғысы" атты еңбегінде Портерді "болашақтағы қиындықтарға төтеп беру үшін қажетті мол энергияға, бейхабарлыққа, тапқырлыққа және күресу рухына ие болған" деп сипаттайды. Портерге Жоғарғы Миссисипи өзенін ашуға генерал Джон А. МакКлернандқа көмектесу міндеті жүктелді. Портерге саяси генерал МакКлернандтың таңдалуы ұнады, өйткені ол Вест-Пойнттің барлық түлектері "өздеріне тым сенімді, педантикалық және практикалық емес" деп санады. Винтерс сондай-ақ Портердің "көптеген жағдайларда көрсеткен әлсіздігін көрсетті: ол жоғары офицерді [Чарльз Х. Пурды] кемсітті. Ол көбінесе өзінен төмен тұрған адамды мақтады, бірақ өзінен жоғары тұрған адамды сирек бағалады". Армия осы уақытта Миссисипи өзенін ашуға қайтадан қызығушылық танытты, және Портер науқанға үлкен әсер ететін екі адаммен кездесті. Біріншісі – генерал-майор Уильям Т. Шерман, оның мінезі өзіне ұқсас адам, ол онымен бірден ерекше достық қарым-қатынас орнатты. Екіншісі – генерал-майор МакКлернанд, ол оны да тез ұнатпады. Кейін оларға генерал-майор Улисс С. Грант қосылды; Грант пен Портер достасып, жақсы жұмыс істеді, бірақ бұл оның Шерманмен қарым-қатынасынан гөрі кәсіби деңгейде болды. Армия мен Әскери-теңіз флотының тығыз ынтымақтастығы Виксбургтің қоршауының табысты болуы үшін маңызды болды. Науқанға ең маңызды үлес – Миссисипи өзені эскадрильясының басым бөлігі Виксбург пен Гранд-Гальфтағы батареяларды өткені болды. Грант әскерін қорғау үшін бірнеше канонерлік қайықтарды ғана сұрады, бірақ Портер оны флотының жартысынан көбін пайдалануға көндірді. 1863 жылдың 16 сәуір айында түннен кейін флота батареялардың қасынан төмен қарай қозғалды. Одан кейін болған атыста бір ғана кеме жоғалды. Алты күннен кейін, осындай жарыста Грант өзеннен өту үшін қажетті көліктерді алды. Қазір Виксбургтен оңтүстікке қарай Грант бірінші рет Гранд-Гальф арқылы шабуылдауға тырысты және Портерден әскері жіберілгенге дейін ондағы батареяларды жоюды сұрады. 29 сәуірде канонерлік қайықтар күнінің көп бөлігін екі конфедераттық бекініске бомбалаумен өткізді. Олар төменгі бекінікті үнсіздендіруге жетті, бірақ жоғарғы бекініт әлі де тұрды. Грант шабуылды тоқтатты және Брюнсбургке көшті, онда ол қарсылықсыз өзеннен өте алды. Флота Гранд-Гальфтан кейін науқанға маңызды үлес қоспаса да, қалаға қарсы блокаданы сақтауда маңызды рөл атқара берді. Виксбург қоршауда болғанда, Әскери-теңіз күштері Миссисипи және Язу өзендерін бақылау арқылы қоршауды толықтырды. Ол 4 шілдеде (1863 жыл) түскенде, Грант Портер мен оның адамдарынан алған көмекке шын ниетпен риза болды. Жеңіске қосқан үлесі үшін Портердің "міндетін атқарушы" контр-адмирал тағайындалуы 4 шілдеден бастап күшіне енді.

In the summer of 1862, shortly after Porter left Vicksburg, the U. S. Navy was extensively modified; among the features of the revised organization were a set of officer ranks from ensign to rear admiral that paralleled the ranks in the Army. Among the new ranks created were those of commodore and rear admiral. According to the organization charts, the persons in command of the blockading squadrons were to be rear admirals. Another part of the reorganization transferred the Western gunboat flotilla from the army to the navy, and retitled it the Mississippi River Squadron. The change of title implied that it was formally equivalent to the other squadrons, so its commanding officer would likewise be a rear admiral. The problem was that the commandant of the gunboat flotilla, Flag Officer Charles H. Davis, had not shown the initiative that the Navy Department wanted, so he had to be removed. He was made rear admiral, but he was recalled to Washington to serve as chief of the Bureau of Navigation. Most of the men who could have replaced Davis were either less suitable or were unavailable because of other assignments, so finally Secretary Welles decided to appoint Porter to the position. He did this despite some doubt. As he wrote in his Diary,
Relieved Davis and appointed D. D. Porter to the Western Flotilla, which is hereafter to be recognized as a squadron. Porter is but a Commander. He has, however, stirring and positive qualities, is fertile in resources, has great energy, excessive and sometimes not over scrupulous ambition, is impressed with and boastful of his own powers, given to exaggeration in relation to himself, —a Porter infirmity, —is not generous to older and superior living officers, whom he is too ready to traduce, but is kind and patronizing to favorites who are juniors, and generally to official inferiors. Is given to cliquism but is brave and daring like all his family It is a question, with his mixture of good and bad traits, how he will succeed. Thus Commander Porter became Acting Rear Admiral Porter without going through the intermediate ranks of captain and commodore. (He was one of only three US Navy admirals to have been promoted to rear admiral without having first served in the rank of captain. The others being Richard E. Byrd and Ben Moreell.) He was assigned to command the Mississippi Squadron and left Washington for his new command on October 9, 1862, and arrived in Cairo, Illinois, on October 15. Secretary of War Edwin Stanton considered Porter "a gas bag blowing his own trumpet and stealing credit which belongs to others." Historian John D. Winters, in his The Civil War in Louisiana, describes Porter as having "possessed the qualities of abundant energy, recklessness, resourcefulness, and fighting spirit needed for the trying role ahead. Porter was assigned the task of aiding General John A. McClernand in opening the upper Mississippi. The choice of McClernand, a volunteer political general, pleased Porter because he felt that all West Point men were 'too self sufficient, pedantic, and unpractical.'" Winters also writes that Porter "revealed a weakness he was to display many times: he belittled a superior officer [Charles H. Poor]. He often heaped undue praise upon a subordinate, but rarely could find much to admire in a superior." The Army was showing renewed interest in opening the Mississippi River at just this time, and Porter met two men who would have great influence on the campaign. First was Major General William T. Sherman, a man of similar temperament to his own, with whom he immediately formed a particularly strong friendship. The other was Major General McClernand, whom he just as quickly came to dislike. Later they would be joined by Major General Ulysses S. Grant; Grant and Porter became friends and worked together quite well, but it was on a more strictly professional level than his relation with Sherman. Close cooperation between the Army and Navy was vital to the success of the siege of Vicksburg. The most prominent contribution to the campaign was the passage of the batteries at Vicksburg and Grand Gulf by a major part of the Mississippi River Squadron. Grant had asked merely for a few gunboats to shield his troops, but Porter persuaded him to use more than half of his fleet. After nightfall on April 16, 1863, the fleet moved downstream past the batteries. Only one vessel was lost in the ensuing firefight. Six nights later, a similar run past the batteries gave Grant the transports he needed for crossing the river. Now south of Vicksburg, Grant at first tried to attack the Rebels through Grand Gulf, and requested Porter to eliminate the batteries there before his troops would be sent across. On April 29, the gunboats spent most of the day bombarding two Confederate forts. They succeeded in silencing the lower of the two, but the upper fort remained. Grant called off the assault and moved downstream to Bruinsburg, where he was able to cross the river unopposed. Although the fleet made no major offensive contributions to the campaign after Grand Gulf, it remained important in its secondary role of keeping the blockade against the city. When Vicksburg was besieged, the encirclement was made complete by the Navy's control of the Mississippi and Yazoo Rivers. When it finally fell on July 4 (1863), Grant was unstinting in his praise of the assistance he had received from Porter and his men. For his contribution to the victory, Porter's appointment as "acting" rear admiral was made permanent, dated from July 4.

Қызыл өзен экспедициясы

Миссисипинің ашылуынан кейін Луизианадағы әскер күштеріне жетекшілік еткен саяси генерал Натаниел П. Банкс, Луизиана және Техас арқылы Қызыл өзен бойымен науқан жүргізу үшін Линкольн әкімшілігіне қысым көрсетті. Мақсат ретінде Техасқа Одақтың бақылауын кеңейту көрсетілді, бірақ Банкс көптеген алыпсатарлардың ықпалымен науқанды тек мақта иеленуге бағытталған шабуылға айналдырды. Адмирал Портер бұған қарсы болды; ол өзінің флотының келесі мақсаты Мобилді жаулап алу болуы керек деп есептеді, бірақ Вашингтондан Банкспен ынтымақтастық жасау туралы тікелей бұйрық алды. Банкстің әскери емес, саяси мәселелерге ден қоюынан туған үлкен кешігулерден кейін, 1864 жылдың наурыз айының басында Қызыл өзен экспедициясы басталды. Бастапқыда, өзенде жүзу Портер мен оның флоты үшін, оларға қарсы тұрған Конфедерация армиясы сияқты үлкен қиындық тудырды. Банкс басқарған армия мен Портер басқарған флоттың өзара іс-қимылы болмады, олар көбінесе мақта иелену үшін жарысқан бәсекелес болып шықты. Конфедерацияның генерал-майор Ричард Тейлор басқарған күштері Банксті Мэнсфилд шайқасында жеңіп, оларды бөліп тастады, содан кейін Банкс экспедициядан бас тартты. Осы кезден бастап Портердің басты міндеті – флотын құтқару болды. Бұл міндет өзендегі су деңгейінің төмендеуімен қиындатылды, бірақ ол флотының көп бөлігін, флотты қорғау үшін қалған сарбаздардың батыл әрекеттерінің арқасында шығара алды.

Фишер фортын басып алу

1864 жылдың жаз айының соңында Солтүстік Каролина штатындағы Уилмингтон, Одақ блокадасын бұзу үшін ашық тұрған жалғыз Атлантика порты болды, және Әскери-теңіз департаменті оны жабуды жоспарлай бастады. Оның басты қорғанысы – Кеп-Фер өзенінің Жаңа шығанағында орналасқан алып құрылыс Фишер форты еді. Министр Уэллс, Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясының басшысы, контр-адмирал Сэмюэл Филлипс Лидің бұл міндетке лайық еместігіне сенді, сондықтан алдымен контр-адмирал Фаррагутты Лидің орнына тағайындады. Бірақ Фаррагуттың денсаулығы нашар болғандықтан, Уэллс Лиді Портермен алмастыруға шешім қабылдады: Ли Миссисипи өзені эскадрильясына қолбасшылық етеді, ал Портер шығысқа келіп, Форт-Фишерге шабуылға дайындалады. Форт-Фишерге жоспарланған шабуыл үшін армияның көмегі қажет болды, сондықтан әскерлер Джеймс армиясынан алынды. Бригад генерал Годфри Уайтцельдің қолбасшылыққа тағайындалуы күтілді, бірақ Джеймс армиясының қолбасшысы генерал-майор Бенджамин Ф. Батлер, экспедицияны басқару құқығын пайдаланып, жетекшілікке өзі кірісті. Батлер фортты оның жанында үлкен мөлшерде оқ-дәрісі бар кемені жарыту арқылы қиратуға болатынын ұсынды, және Портер осы идеяны қабылдады; егер жоспар сәтті аяқталса, бұл ұзақ қоршаудан немесе тікелей шабуылдан сақтаған болар еді. Сондықтан, 1864 жылдың 24 желтоқсанында таңертеңгі сағаттарда ескі «Луизиана» пароходы оқ-дәрімен толтырылып, жарылды. Бірақ, бұл фортқа ешқандай көзге көрінетін зиян келтірмеді. Батлер әскерінің бір бөлігін жағаға шығарды, бірақ бұл әрекеттің нәтижесіз болатынына көз жеткізгендіктен, толыққанды шабуыл жасамай, күштерін кері қайтарды. Батлердің тайсалғандығына ашуланған Портер, АҚШ-тың Грант штабына барып, Батлерді қызметтен шеттетуді талап етті. Грант келісіп, фортқа екінші шабуылды генерал-майор Альфред Терриге тапсырды. Екінші шабуыл 1865 жылдың 13 қаңтарында қарсылықсыз жағаға түсумен және флоттың фортты бомбалауымен басталды. Портер бұл жолы бомбалау тәсілдерін жаңартты: әр кемеге нақты нысана берілді, мақсаты – қабырғаларды бұзудың орнына, жаудың артиллериясын жою болды. Сондай-ақ, жағадағы әскер шабуылға кіріскеннен кейін де атуды жалғастыру керек еді; кемелер нысаналарын алға жылжыған әскерлердің алдындағы нүктелерге ауыстыратын еді. Терри әскерін орналастырғанша бомбалау тағы екі күнге созылды. 15-і күні Терридің әскерлері құрлықтан және 2000 теңізші мен теңіз жаяу әскері жағадан фортқа шабуыл жасап, оны басып алды. Бұл соғыстың соңғы маңызды теңіз операциясы болды.

By late summer 1864, Wilmington, North Carolina, was the only Atlantic port open for running the Union blockade, and the Navy Department began to plan to close it. Its major defense was Fort Fisher, a massive structure at the New Inlet to the Cape Fear River. Secretary Welles believed that the head of the North Atlantic Blockading Squadron, Rear Admiral Samuel Phillips Lee, was inadequate for the task, so he at first assigned Rear Admiral Farragut to be Lee's replacement. Farragut was too ill to serve, however, so Welles decided to switch Lee with Porter: Lee would command the Mississippi River Squadron, and Porter would come east and prepare for the attack on Fort Fisher. The planned attack on Fort Fisher required the cooperation of the army, and the troops were taken from the Army of the James. It was expected that Brigadier General Godfrey Weitzel would command, but Major General Benjamin F. Butler, the commander of the Army of the James, exercised one of the prerogatives of his position to take over as leader of the expedition. Butler proposed that the fort could be flattened by exploding a ship filled with gunpowder near it, and Porter accepted the idea; if successful, the scheme would avoid a protracted siege or its alternative, a frontal assault. Accordingly, the old steamer Louisiana was packed with powder and blown up in the early morning of December 24, 1864. This had, however, no discernible effect on the fort. Butler brought part of his troops ashore, but he was already convinced that the effort was hopeless, so he removed his force before making an all out assault. Porter, enraged by Butler's timorousness, went to U. S. Grant and demanded that Butler be removed. Grant agreed, and placed Major General Alfred H. Terry in charge of a second assault on the fort. The second assault began on January 13, 1865, with unopposed landings and bombardment of the fort by the fleet. Porter imposed new methods of bombardment this time: each ship was assigned a specific target, with intent to destroy the enemy's guns rather than to knock down the walls. They were also to continue firing after the men ashore started their assault; the ships would shift their aim to points ahead of the advancing troops. The bombardment continued for two more days, while Terry got his men into position. On the 15th, frontal assaults on opposite faces by Terry's soldiers on the land side and 2000 sailors and marines on the beach vanquished the fort. This was the last significant naval operation of the war.

Ричмондқа экскурсия

1865 жылдың сәуір айында Азамат соғысы аяқтауға жақын болғанда, АҚШ-тың соғыстағы жеңісі дерлік қамтамасыз етілді. Конфедерацияның астанасы Ричмонд АҚШ әскерлері тарапынан басып алынғаннан кейін, Портер АҚШ президенті Авраам Линкольннің қасында, бірнеше қарулы күзшілермен бірге қала бойынша жаяу серуендеді. Ол 1885 жылы жазған "Азамат соғысының оқиғалары мен әңгімелері" кітабында осы оқиғаларды жылы еске алды, онда ол Линкольнді көруге асыққан көптеген босатылған құлдарды көргенін баяндады. Олар президентті батыр санап, өз азаттығын оған қарыздар деп есептеді; олар оның киімдерін сүйіп, оған мадақтау әндері шырқады.

Авраам Линкольннің өлтірілуі

Вирджинияға сапар жасағаннан кейін бірнеше апта өткен соң Линкольн қатылды. Портер Линкольнға зор құрметпен қарағандықтан, бұл жаңалыққа қатты қайғырды. Портер Линкольн өмірінде кездескен және кездесетін ең жақсы адам екенін айтты. Ол Линкольннің өліміне өзін кінәлі сезінді, сол түні оның қасында болса, мүмкін, оның өліміне тосқан болар еді деп ойлады.

АҚШ-тың әскери-теңіз академиясы

Соғыстың аяқталуымен АҚШ Әскери-теңіз күштері шапшаң түрде қысқартылды, ал Портер, көптеген замандастары сияқты, бағынуға кемелердің саны азайды. Кейбірлер теңізде ол, әсіресе Ұлыбританиямен шетелдік соғысқа бастап кетеді деп қорқып, олардың Конфедерацияны қолдауына байланысты алаңдады. Оның даусыз қабілетін пайдалану үшін министр Веллс оны 1865 жылы Теңіз академиясының бастығы етіп тағайындады. Сол кездегі академия адамдарды оларға жүктелген міндеттерге тиісті деңгейде дайындамайтын. Портер мұны өзгертуге шешім қабылдады; ол академияны Вест-Пойнттағы Әскери академиямен бәсекелестікке түсіруді көздеді. Оқу жоспары теңіз өмірінің шындығын көрсететіндей өзгертілді, ұйымдастырылған спорт түрлері қолдау тапты, тәртіп қатаң сақталды, тіпті әлеуметтік әдептерге де үйретті. "Осы оқу орнынан құрметті адамдарды Әскери-теңіз күштеріне жіберу үшін" ар-ұяқ жүйесі енгізілді. Оның реформалары ол кеткеннен кейін де сақталады деген сенімділікке ие болу үшін, ол факультетке осы көзқарасты бөлісетін, көбінесе соғыста өзін-өзі танытқан жас офицерлерден тұратын топты шақырды.

Президент Улисс С. Грант

Портердің досы Улисс С. Грант 1869 жылы президент болғанда, ол филадельфиялық кәсіпкер Адольф Э. Бориді Әскери-теңіз министрі етіп тағайындады. Боридің теңіз күштері туралы білімі болмады және оны үйренуге құлшынысы да аз болғандықтан, ол кеңес алу үшін Портерге жүгінді, ал Портер оған көмектесуге әзір болды. Ұзақ уақыт өтпей, Бори тіпті күнделікті мәселелерде де оған сеніп, мойынсұна бастады. Портер министрге әсерін тигізіп, теңіз күштерін өзі қалағандай реформалау үшін бірнеше саясатты қабылдады; осының нәтижесінде оның әрекеттерінен зиян шеккен немесе оның тікелей әдістеріне наразы болған жаңа жаулары пайда болды. Бори өзінің бағыныштысын бақылай алмағаны үшін қатты сынға ұшырады және үш айдан кейін қызметтен кетті. Жаңа министр Джордж Робсон Портердің өкілеттіктерін дереу шектеді.

Соңғы жылдар

1866 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінде адмирал шені құрылды. Портердің асырап алған ағасы, теңіз батыры Дэвид Г. Фаррагут елдің алғашқы адмиралы болып тағайындалды, ал Портер сол кезде вице-адмирал болды. 1870 жылы Фаррагут қайтыс болды, және Портердің бос қызметке тағайындалатыны күтілді. Ақырында ол екінші адмирал атанды, бірақ бұл оның көптеген жауының тудырған қырқысынан кейін болды. Олардың арасында соғыста оған қарсылас болған бірнеше күшті саясаткерлер мен саяси генералдар бар еді. Портер 1875 жылдың маусымында 62 жасқа толғанда міндетті зейнеткерлікке шықты, бірақ әрекеттегі қызметте қалуға рұқсат алды. Жоғары шеннің беделіне қарамастан, Портердің ықпалы төмендеді. Өмірінің соңғы жиырма жылында ол Теңіз күштерінің операцияларына қатыспады. Портер жазуға көшті және бірнеше теңіз тарихын жазды. 1866 жылдың 4 қазанында Портер АҚШ-тың Адал Легионының әскери орденінің Пенсильвания бөліміне серіктес болып сайланды, бұл Азамат соғысы кезінде Одақтың қарулы күштерінде қызмет еткен офицерлердің әскери қоғамы болды, және оған 29 нөмірлі табель берілді. Портер Адал Легионнан кетіп, 1880 жылдың 4 қаңтарында өзінің табелін қайтарды. 1890 жылы ол Колумбия округінің Америка революциясының ұлдары қоғамының алғашқы президенті болды. Оған ұлттық мүшелік нөмірі 1801 және Колумбия округі қоғамының мүшелік нөмірі 1 берілді. Ол келесі жылы қайтыс болғанға дейін қоғамның президенті қызметін атқарды. Ол сондай-ақ Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі болды. Жиырма жылға жуық зейнеткерлікте болғаннан кейін оның денсаулығы нашарлай бастады. 1890 жылдың жазында ол жүрек ұстамасын бастан өткерді, одан аман қалды, бірақ денсаулығы нашарлағаны анық болды. Ол 1891 жылдың 13 ақпанында 77 жасында қайтыс болды. Ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінде 62 жыл бойы әрекеттегі қызметте болды, бұл АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихындағы ең ұзақ мансаптың бірі болды. Адмирал Портер Арлингтон ұлттық зиратына жерленген.

In 1866, the rank of admiral was created in the U. S. Navy. Naval hero David G. Farragut, Porter's adoptive brother, was selected as the nation's first admiral, and Porter became vice admiral at the same time. In 1870, Farragut died, and it was expected that Porter would be promoted to fill the vacancy. Eventually, he did become the second admiral, but it was after much controversy that was provoked by his many enemies. Among them were several very powerful politicians, including some of the political generals he had contended with in the war. Porter reached the mandatory retirement age of 62 in June 1875 but was allowed to remain on active duty. Despite the prestige of the high rank, Porter's eclipse in influence continued. For the last twenty years of his life, he had little to do with the operations of the Navy. Porter turned to writing, producing some naval histories. On October 4, 1866, Porter was elected a Companion of the Pennsylvania Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States, a military society of officers who had served in the Union Armed Force during the Civil War, and was assigned insignia number 29. Porter resigned from the Loyal Legion and returned his insignia on January 4, 1880. In 1890 he became the founding president of the District of Columbia Society of the Sons of the American Revolution. He was assigned national membership number 1801 and District of Columbia Society membership number 1. He served as president of the society until his death the next year. He was also an honorary member of the Society of the Cincinnati. After twenty years of semi retirement, his health had begun to give way. In the summer of 1890, he suffered a heart attack; he survived but his health was clearly in decline. He died at the age of 77 on the morning of February 13, 1891. He had served on active duty in the U. S. Navy for 62 years, having one of the longest careers in the history of the United States Navy. Admiral Porter is interred at Arlington National Cemetery.

Мұра

Портердің әкесі мен өзінің құрметіне бес АҚШ кемесі аталған. Теңіз академиясындағы Портер жолы, сондай-ақ "Офицерлер қатары" деп белгілі, оның құрметіне аталды. Портерге арналған ескерткіш Виксбург ұлттық әскери паркіне орнатылды. Нью-Йорк штатының Куинс аймағындағы Литтл Нек қаласындағы мемлекеттік мектеп Портердің есімімен аталып, PS 94 болып сақталды. Портердің суреті Nitty Gritty Dirt Band тобының жетінші студиялық альбомының мұқабасында, "Will the Circle be Unbroken" альбомында бейнеленген. 1937 жылы АҚШ почтасы АҚШ Әскери-теңіз күштерін және көрнекті теңізшілерді құрметтеп, бес естелік марка шығарды. Дэвид Портер және Дэвид Фаррагут 3 центтік маркада бейнеленді.