Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Wonderland Avenue: Талапкерлік және шектен шығу туралы әңгімелер, алғаш рет 1989 жылы жарық көрген, қадірлі автор және The Doors тобының жарнамашысы Дэнни Сугерманның жеке естеліктері, ол кейіннен Ray Manzarek-тің жеке карьерасын басқарды.
Wonderland Avenue: Tales of Glamour and Excess, first published in 1989, is the personal memoir of late author and The Doors' publicist Danny Sugerman, who went on to manage Ray Manzarek's solo career.
Қысқаша мазмұны
Кітапта Сугерман өмірін баяндайды, Беверли-Хиллстегі балалық шағынан бастап, әкесі анасынан ажырасуға өтініш бергенге дейін, ол жағымды шақ болған. Сугерман бұл оқиғаның, сондай-ақ әкесімен және әкесінің орнына келген адаммен болған қиын қарым-қатынастардың, оның кейінірек өзін-өзі жойғыш тәуелділіктері мен мінез-құлқының негізін қалағанын айтады. Әкесінің орнына келген адам ұзын шашты ер немесе жасөспірім жігітті көруге шыдамаған. "Wonderland Avenue" бойынша, Дэнни Сугерманның жасөспірім досы және "ұстазы" Джим Моррисонның ерте қайтысынан кейін, ол рок әншісі Игги Поппен дос болып, оның менеджеріне айналды. Бірақ әнші Калифорния штатының психиатриялық ауруханасына түсіп қалды, өте көп мөлшерде есірткі мен алкогольге тәуелді болғандықтан, ал Сугерман жеке ауруханаға жатты. "Wonderland Avenue" Сугерманның шоу-бизнес мансабының алғашқы сегіз жылын қамтиды, ол 12 жасында Doors тобының жанкүйерлерінен келетін хаттарды ашудан басталып, 21 жасқа толғаннан кейін аяқталады. Ол сол кезде әлсіз, қатты есірткіге тәуелді психикалық науқасқа айналған, және бір аптадан да аз уақыт өмір сүруі мүмкін еді. Оның осындай жас кезінде кешірімсіз музыка индустриясының, кештердің, топтасулардың және есірткілердің әлеміне қатысуы, оның героинге және басқа тәуелділіктерге құмар болуына себеп болды, бұл оны өлімге жуықтап жіберді. Кітапта Сугерманның Doors тобының қайтыс болған вокалисі Джим Моррисонмен жасөспірім шағындағы тығыз достығы, Моррисонның Сугерманға кеңесші болғаны және Doors тобынан кейін L.A.-дағы оның әрекеттері, оның мансабын жаңғыртуға (және Игги Поптың мінез-құлқына бақылау жасауға) тырысуы ерекше атап көрсетілген. Кітаптың бұл бөлімі "соқыр соқырды жетектеп барады" деп аталады. Кітап 1970 жылдардың басында және ортасында Л.А. рок-н-ролл өмірінің құлдырауын, оның ең төменгі және шоқтықты деңгейлерін егжей-тегжейлі сипаттайды. Кітаптың соңында Сугерман өзін таза және салауатты екенін айтады, және кейде Джим Моррисон оның жаңа өмір салтына қатысты не ойлайтынын ойлайды. Сугерман қосады, біз оны білмейміз, бірақ Моррисон "Ауырсынықты сезін. Одан қашуға тырыспа" дейтін болар еді. 1988 жылы, кітабының қорытындысын жазып жатқанда, Сугерман өзі туралы жазған көптеген адамдардың қайтыс болғанын айтады. Ол Игги Поп өзінің нағыз бейнесі мен жанкүйерлері сахнада көретін кейіпкері арасындағы қашықтықты сақтауға үйренгенін, және нағыз адам мен кейіпкер "айырмашылықтарын татуластырып, үйлесімді команда ретінде жұмыс істеп жатыр" деп қосты.
In the book, Sugerman recounts his life, beginning with his childhood in Beverly Hills that was pleasant until his father filed for divorce from his mother. Sugerman asserts that this event, as well as the resulting difficult relationships he had with his father and stepfather, set the stage for his later self destructive addictions and behavior. The stepfather detested the sight of a man or adolescent boy with long hair. According to Wonderland Avenue, after the premature death of Danny Sugerman's adolescent friend and "teacher", Jim Morrison, he became friends with and then went on to manage rock singer Iggy Pop before the singer ended up in a California state mental hospital suffering with severely excessive drug and alcohol addiction, and Sugerman ended up in a private hospital. Wonderland Avenue covers the first eight years of Sugerman's show business career, commencing with his first job at age 12 opening the Doors' fan mail, and concluding just beyond his 21st birthday, when he is a frail and severely drug addicted mental patient who has been given less than a week to live. His exposure to the decadent music industry world of parties, groupies, and drugs at such a young age would facilitate a relentless heroin addiction [among other addictions] that nearly killed him. Notable in the book is Sugerman's close personal friendship throughout his adolescence with late Doors frontman Jim Morrison, who served as a kind of mentor to Sugerman, and his post Doors activities in L. A attempting to manage the flagging career (and supervise the behavior of) an increasingly unstable Iggy Pop. This section of the book is titled "the blind following the blind." The book chronicles, in graphic detail, the decadence of the LA rock and roll lifestyle, lived to its most degrading and shocking extremes, in the early to mid 1970s. In the book's conclusion, Sugerman says he is clean and sober, and he sometimes wonders what Jim Morrison would say to him if he could comment on his new way of life. Sugerman adds that although we have no way of knowing, he believes Morrison would say, "Feel the pain. Don't try to escape from it." In 1988, as Sugerman writes this conclusion to his book, he notes that many people about whom he has written are dead. He adds that Iggy Pop has learned to maintain a gap between his real self and the character that his fans have seen onstage, and that the real man and the character "have reconciled their differences and are functioning as a happy team."